FreeCinema

Follow us

Η ΕΚΡΗΞΗ (2014)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σύλλας Τζουμέρκας
  • ΚΑΣΤ: Αγγελική Παπούλια, Βασίλης Δογάνης, Μαρία Φιλίνη, Θέμις Μπαζάκα, Γιώργος Μπινιάρης, Μάκης Παπαδημητρίου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 83’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS

Γαμημένη ψυχολογικά από όνειρα σπουδών παρατημένα, μάνα ανάπηρη, mini market μέσα στα χρέη και άνδρα ναυτικό που το μισό χρόνο λείπει μακριά της, η Μαρία είναι έτοιμη να εκραγεί, χωρίς να υπολογίζει πόσα θύματα θα πάρει μαζί της…

Αν ο ορισμός τής τρέχουσας κοινωνικής κατάστασης εκφράζεται καλύτερα με ένα «δεν καταλαβαίνω τίποτα», τότε η «Έκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα είναι η απόλυτη ταινία τού σήμερα. Στο σινεμά, όμως, ένα «δεν καταλαβαίνω γιατί είδα αυτό που είδα», θέτει κάποια άλλα, σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη χρήση της τέχνης ως μέσου για να σχολιάσει ένας δημιουργός αυτό το σήμερα.

Επαναλαμβάνοντας το βασικό μοτίβο δραματουργίας της «Χώρας Προέλευσης» (2010), ο Τζουμέρκας χρησιμοποιεί και πάλι το θεσμό τής – προβληματικής, εννοείται – οικογένειας για να επιτεθεί με αλληγορικό τρόπο κατά των εθνικών παθογενειών, με το εύκαιρο «άλλοθι» μιας κοινωνίας σε κρίση και στα όρια του να τινάξει κάθε υπόλοιπο κοινού νου και ισορροπίας στον αέρα. Ακόμη κι αν προσπαθήσεις να προσπεράσεις τους τόσο σχηματικούς χαρακτήρες τού φιλμ, είναι αδύνατον να μη σε πάρουν τα… θραύσματα της αφηγηματικής αποδόμησης αυτής της «Έκρηξης», που (παρα)τραβάει τα χωροχρονικά «ευρήματα» της πρώτης ταινίας του Τζουμέρκα σε αυτοκαταστροφικό βαθμό, αδιαφορώντας εν τέλει για την όποια ιστορία αυτών των ανθρώπων. Με άλλα λόγια, τούτη η ταινία μοιάζει με έναν απαθή θεατή που κάποιος τον πλακώνει στα χαστούκια και το μπινελίκι, επιδιώκοντας την… αφύπνισή του. Λογικά, το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να του προκαλέσει θυμό, οργή, αγανάκτηση.

Ατυχώς, όλα τα συστατικά της ταινίας συμπορεύονται με τη χρεοκοπημένη ελληνική κοινωνία ή κάποιας μεσοαστικής μερίδας του λαού που μέσα στα τελευταία χρόνια κατρακύλησε στα όρια του λούμπεν, δίχως όμως να τη χαρακτηρίζει η αντίστοιχη αυθεντικότητα της καταγραφής του σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη, για παράδειγμα. Το σενάριο διαλύεται μέσα από στερεότυπα καταστάσεων και ακρωτηριασμένους χαρακτήρες που αιωρούνται στο κενό της ζοχάδας τους ή μιας αποφόρτισης… ζωντανού νεκρού, για να οδηγηθούν όλα μαζί σε ένα κρεσέντο «τα πήρα στο κρανίο», το οποίο προφανώς και δεν ολοκληρώνει κανέναν από τους ήρωες. Γιατί η μάνα έκρυβε τους καταχρεωμένους λογαριασμούς; Γιατί ο ναυτικός γαμπρός δεν ξέρει ποιο δρόμο να διαβεί… σεξουαλικά; Γιατί ο αγαθός και φιλήσυχος σύζυγος της αδελφής της Μαρίας έπρεπε να είναι και… χρυσαυγίτης (!); Γιατί ο πάτερ φαμίλιας θα μπορούσε και να μην υπάρχει σε ολόκληρη την ταινία (πόσω μάλλον να εγκληματεί κι αυτός με τον τρόπο του!); Γιατί όταν δεν υπάρχει σενάριο στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά, τα πάντα χρεώνονται στο «εν βρασμώ» και σε μια «weird» ματιά που αγκομαχάει για να αυτο-δηλωθεί ως ρεαλισμός;

Το άδικο με την «Έκρηξη» είναι πως ο Τζουμέρκας δεν είναι ένας ανίκανος σκηνοθέτης (θέλουμε να πιστεύουμε ακόμη…). Κατανοεί πως για να κρατήσει το θεατή πρέπει να τσιτώσει τους ρυθμούς, να μην αφήσει χρόνο για δεύτερη σκέψη μέσα σε αυτό το ντεκουπάζ… αλαλούμ βινιετών – σκηνών, που αγωνίζεται να κρατήσει ακέραιο το μοντάζ της – έμπειρης στο ντοκιμαντέρ – Κάτριν Ντίτσελ. Περισσότερο άθικτος από τα «σκάγια» μένει ο Παντελής Μαντζανάς που φωτίζει απλόχερα τους ήρωες της ταινίας αντί να αποχρωματίζει ακόμη πιο μίζερα το σύμπαν τους. Οι ηθοποιοί επιδεικνύουν μια κάποια αβεβαιότητα ως προς τον ψυχισμό που πρέπει να εκθέσουν στο φακό, είτε έρμαιοι ατονίας είτε μαινόμενοι εξαιτίας του θυμού που, στην τελική, θα κοπάσει σε μορφή απορίας από τον θεατή, ο οποίος ενδέχεται να… εκραγεί, αλλά για τους λάθος λόγους.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Λιγότερο φιλόδοξο (ή… κουραστικό) από τη «Χώρα Προέλευσης», το δεύτερο μεγάλου μήκους φιλμ του Σύλλα Τζουμέρκα πληγώνεται από το προβλέψιμο τσουβάλιασμα προβληματικών της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, από την οικονομική κρίση ως το ρατσισμό, μέσα στο πλαίσιο μιας αστικής απάθειας ρημαγμένης, που δεν ξέρει τι να πρωτοεκτονώσει μέσα σε τέσσερις τοίχους. Εάν πιστεύεις πως έχεις δει αρκετά από αυτή τη θεματική των πρόσφατων και μάλλον… «weird» ταινιών, που θέλουν να σε διδάξουν λίγο πιο «βίαια» αυτό που ζεις εδώ και μερικά χρόνια, η «Έκρηξη» δεν πρόκειται να σου πει κάτι καινούργιο. Εάν θέλεις να βρεθείς… στα όριά σου με το ελληνικό σινεμά, ο δρόμος για το ταμείο είναι ανοιχτός.


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.