του Νίκου Παλάτου

Επειδή το «Exit 8» πλασάρεται ως ταινία τρόμου, πρέπει εξαρχής να διευκρινιστεί πως μηδαμινή σχέση έχει με αυτό το genre. Όποιος, δηλαδή, δηλώνει φανατικός φίλος του ιαπωνικού horror και μπει στην αίθουσα προετοιμασμένος για κάτι σχετικό, θα ψάχνει όχι απαραίτητα την… «Έξοδο 8», αλλά όποια πόρτα βρει μπροστά του για να «την κάνει» μακριά! Οι υπόλοιποι θα μείνουν με την απορία για το τι ακριβώς είναι αυτό που παρακολουθούν.

Η βασική ιδέα του video game «Exit 8» (πάνω στο οποίο βασίζεται το φιλμ) θέλει τον παίκτη του ν’ αναζητά πιθανές «ανωμαλίες», κατά την προσπάθειά του να βρει το… φως της εξόδου από τον διάδρομο του Metro. Σε περίπτωση που τις εντοπίσει, οφείλει να κάνει μεταβολή και… να γυρίσει προς τα πίσω. Εάν όχι, τότε προχωρά μπροστά μέχρι τη στιγμή που θα είναι όλα «φυσιολογικά», οπότε και θα καταφέρει να βγει έξω. Κάτι σαν το «βρείτε τις διαφορές» των περιοδικών με σταυρόλεξα, δηλαδή, στο κατά τι πιο μοντέρνο και σύνθετο.

Τούτη η live action εκδοχή διατηρεί αυτούσια τη σύλληψη του ηλεκτρονικού παιχνιδιού, επιχειρώντας να εμπλουτίσει το ατελείωτο βάδισμα του «Χαμένου Ανθρώπου» με υποπλοκές που (δήθεν) παραπέμπουν σε ατμόσφαιρα «καφκική». Το αρχικό μυστήριο που περιβάλλει τα πως και τα γιατί της συνεχούς επιστροφής στο ίδιο σημείο (σε μια λούπα που δεν έχει σταματημό), μετατρέπονται σταδιακά σε αλληγορικό ταξίδι στην ψυχή ενός ταραγμένου άνδρα, ο οποίος οφείλει να πάρει μία σημαντική απόφαση για το μέλλον του. Η απόφαση αυτή (καθώς και όλοι οι συμβολισμοί που εμφανίζονται κατά την περιπλάνησή του) έχει να κάνει με τηλεφώνημα που λαμβάνει κατά την αποβίβασή του από τον συρμό, όταν η πρώην του τον ενημερώνει πως είναι έγκυος, ζητώντας του συμπαράσταση σε πιθανή (ή όχι) διακοπή της εγκυμοσύνης.

Το αρχικό μοτίβο του αέναου βαδίσματος προς την πολυπόθητη έξοδο 8, της επιστροφής στη γραμμή αφετηρίας… και φτου κι απ’ την αρχή, φτιάχνει ένα κάποιο κλίμα αναμονής για το που θα πάει το πράγμα. Από τη στιγμή, όμως, που η λούπα δεν έχει σταματημό, η όλη συνθήκη του παιχνιδιού (#diplhs) μοιάζει με κάποιο παράξενο κινηματογραφικό βασανιστήριο. Τη νιοστή φορά που ο «χαμένος άνδρας» διαβάζει τις ταμπέλες που βλέπει στον διάδρομο επαναλαμβάνοντας τις λέξεις οδοντίατρος, Έσερ, κάμερα ασφαλείας κτλ., προσπαθώντας να εντοπίσει την ανωμαλία που θα τον βοηθήσει να περάσει στην επόμενη… πίστα, το όποιο κλίμα αναμονής μετατρέπεται σε πλήρη αδιαφορία.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γκένκι Καουαμούρα, διαβλέποντας (εξαρχής) την επικείμενη μονοτονία, ρίχνει σταδιακά στον διάβα του κεντρικού ήρωα έναν κάπως spooky «Περιπατητή» κι ένα μικρό αγόρι, οι οποίοι έχουν μπλέξει στον ίδιο βρόχο. Το αποτέλεσμα που προκύπτει εξαιτίας αυτής της έμπνευσης γίνεται (παραδόξως) χειρότερο, καθώς αμφότεροι οι νέοι χαρακτήρες φαίνεται πως πετάχτηκαν στην πλοκή δίχως (αφενός) να μαθαίνουμε τίποτα γι’ αυτούς, δημιουργώντας (αφετέρου) την εντύπωση πως όλα όσα συμβαίνουν οφείλονται σε κάποια ανώτερη (;) δύναμη. Το δεύτερο (μάλλον) δεν ισχύει, μιας και τα πάντα έχουν να κάνουν μ’ εκείνη την εγκυμοσύνη και την κρίσιμη απόφαση περί πατρότητας. Η περιπλάνηση στον λαβύρινθο του Metro επιχειρεί να σταθεί σαν ένα «μεταφορικό» ταξίδι προς την ενηλικίωση και την ανάληψη ευθυνών, με τις ονειρικές σεκάνς σε παραλίες (όπου παιδικές φωνές ακούγονται στο βάθος) να το υπογραμμίζουν με τρόπο ελαφρώς μελοδραματικό και… αστείο. Για τρόμο, δε, ούτε για πλάκα. Εκτός, πια, κι αν ένα αρρωστημένο χαμόγελο ή μερικά τρωκτικά σας φοβίζουν τόσο!