του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Έναν διαφορετικό, πρωτότυπο τρόπο χρηματοδότησης έχει αυτή η σπονδυλωτή ταινία, που φιλοδοξεί να μεταφέρει αέρα Αβάνας, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αναπαράγει κλισέ των τουριστικών γραφείων ή των ντοκιμαντέρ του National Geographic. Ό,τι θα ήθελε να είναι μια inside ματιά σε μια ιδιαίτερη κοινωνία, καταλήγει σε μια από τα ίδια, με τρομπέτες να παιανίζουν, κορμιά να απολαμβάνουν το σεξ και μακρόσυρτους λόγους του Φιντέλ Κάστρο.

Το «7 Ημέρες στην Αβάνα» χρηματοδοτήθηκε από ένα ποτό και μια διαφημιστική εταιρεία και είναι τελικά περισσότερο από εμφανής η επιρροή τους στο αποτέλεσμα της δουλειάς των επτά σκηνοθετών, καθώς ένα μεγάλο ποσοστό του φιλμ που τράβηξαν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τα τηλεοπτικά σποτ του ποτού. Κατά τα άλλα, η παραγωγή τους βρήκε όλους σε ντεφορμέ φάση, με το μυαλό τους μάλλον περισσότερο στις πληρωμένες διακοπές, παρά στις ταινίες που έπρεπε να γυρίσουν.

Μέτρια έως κακά σκηνοθετημένα, αν λάβει κανείς υπόψη του τα ονόματα εκείνων που συμμετέχουν στην ομάδα δημιουργών, τα μικρού μήκους φιλμ συνθέτουν μια εβδομάδα που, είτε έχεις ξαναδεί κάπου, είτε δε θέλεις να γνωρίζεις γι’ αυτή. Για παράδειγμα, ο αγνώριστος εδώ Πάμπλο Τραπέρο παρακολουθεί τον ενοχλητικό Εμίρ Κουστουρίτσα ενώ μουγκρίζει, μεθοκοπάει και δήθεν απολαμβάνει την αυθεντικότητα ενός απλού μουσικού. Ο Χούλιο Μέδεμ έχει γυρίσει ένα – μάλλον αθέλητα – αστείο ρομάντζο, ενώ ο Γκασπάρ Νοέ προσπαθεί να δώσει στυλ στην ιστορία εξορκισμού, αλλά με πολύ φτωχά επεξεργασμένο υλικό.