FreeCinema

Follow us

ΜΠΕΤΥ ΜΠΛΟΥ (1986)

(37°2 LE MATIN)

  • ΕΙΔΟΣ: Ερωτικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζαν-Ζακ Μπενέξ
  • ΚΑΣΤ: Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ, Μπεατρίς Νταλ, Ζεράρ Νταρμόν, Κονσουέλο Ντε Χάβιλαντ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 116'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: BIBLIOTHEQUE

Ένα πρωινό, η Μπετί χτυπά την πόρτα του σπιτικού του Ζοργκ με τα μπαγκάζια της. Εκείνος είναι ερωτευμένος. Και θα δεχτεί να συζήσουν. Χωρίς να σκέφτεται πόσο τρελό πράγμα είναι η αγάπη…

Επί δύο λεπτά, ο φακός της κάμερας παρακολουθεί ένα ζευγάρι που γαμιέται, σε μονοπλάνο. Ο χρόνος φαινόταν πολλαπλάσιος στην εποχή που η «Μπέτυ Μπλου» προβλήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους, προκαλώντας την εύλογη αμηχανία μπροστά από την οθόνη κι έναν τεράστιο ντόρο έξω από τις αίθουσες. Η τρίτη σκηνοθετική δουλειά του Ζαν-Ζακ Μπενέξ, μετά την θρυλική «Diva» (1981) και το οικονομικά δραματικό φιάσκο του «Φεγγαριού στον Υπόνομο» (1983), έμελλε ν’ αναστήσει την καριέρα του παγκοσμίως, να τον φτάσει μέχρι την πεντάδα του Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και να μετατρέψει σε poster girl την (κατόπιν όλο και πιο εκκεντρική) Μπεατρίς Νταλ. Στην Αθήνα, οι ουρές έξω από την ΑΑΒΟΡΑ της Ιπποκράτους χανόντουσαν στο μέτρημα των εβδομάδων και των μηνών…

Ξαναβλέποντας το φιλμ σήμερα, ξαφνιάστηκα. Και συγκινήθηκα μαζί. Δεν έχει χάσει τίποτα από τη δυναμική του, τη γοητεία του, την απόγνωσή του… Η μυθιστορηματική αφήγησή του, μέσω της φωνής off που μεταφέρει ατόφιες τις λέξεις του Φιλίπ Τζιάν (από το βιβλίο του «37°2 le Matin»), προμηνύει εξαρχής τον ερχομό μιας καταιγίδας, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο καταστροφική θα είναι για τους δύο κεντρικούς ήρωες της ταινίας. Οι νότες της μουσικής του Γκαμπριέλ Γιαρέντ αποκτούν από νωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο και επιδρούν ουσιαστικά πάνω στην ψυχολογία του έργου και του ζευγαριού, με ένα κυρίως όργανο να ορίζει τον τόνο του συναισθήματος με το ηχόχρωμά του, από μια κιθάρα μέχρι ένα σαξόφωνο, από τη ρομαντική μελωδία του «Betty et Zorg» στο νινοροτικό και τσιρκολάνικο «Maudits Manèges». Σπάνια περίπτωση υποδειγματικής σχέσης μουσικής και φιλμ. Και όλα δεμένα γύρω από τη ζεστασιά των χρωμάτων του dp Ζαν-Φρανσουά Ρομπέν, που δεν επιτρέπει σχεδόν ποτέ να σκοτεινιάσει η ψυχή, η ερωτική έκρηξη αυτών των δύο νέων ανθρώπων, η αφελής αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά, χωρίς εμπόδια, χωρίς το «κτήνος» της πραγματικότητας και της μοίρας, που δεν έχει γράψει ένα αίσιο τέλος για το ταίριασμα της Μπετί και του Ζοργκ.

Με μια φυσικότητα ρεαλιστική που σε κάνει να ξεχνάς ότι παρακολουθείς ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ερωτευμένα… στο ψέμα του σινεμά, η «Μπέτυ Μπλου» τονίζει λεπτομέρειες που εναντιώνονται στην κινηματογραφική σεμνοτυφία (κάθε περιόδου), υμνώντας το γυμνό και την ελευθερία του σώματος. Ο Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ και η Νταλ κάνουν έρωτα, πηδιούνται ή γεύονται τα σεξουαλικά τους όργανα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς την ανησυχία ότι ο φακός θα παρουσιάσει κάτι το «τολμηρό». Ακόμη και ο τρόπος που κυκλοφορούν ολόγυμνοι στο έργο, ούτε επιδιώκει να ερεθίσει, ούτε προκαλεί το ηδονοβλεπτικό βλέμμα του θεατή. Το γυμνό του Μπενέξ είναι… το σώμα (μας). Τελεία.

Καθώς η ζωή στουκάρει μετωπικά και βίαια πάνω στα όνειρα της Μπετί και του Ζοργκ, ο Μπενέξ βυθίζει τους ήρωές του σ’ ένα ψυχόδραμα χωρίς διεξόδους, που τραγικοποιεί αναπάντεχα επώδυνα το καταστασιακό του φιλμ, αναζητώντας μια μάταιη λύτρωση. Από τον έρωτα μένει πια μονάχα η τρέλα, μια εφιαλτική κατρακύλα που δεν έχει γυρισμό για κανέναν από τους δύο. Μέχρι τα πλήκτρα του πιάνου να απαλύνουν την ψυχή του Ζοργκ με την γυμνή τους μελωδία. Να του επιτρέψουν ν’ αναζητήσει τη θαλπωρή στις αναμνήσεις. Να σκεφτεί και, ίσως, ν’ αρχίσει να ξαναγράφει. Για την Μπετί…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Από τα έργα που στιγμάτισαν τα κινηματογραφικά ‘80s στη χώρα μας. Εάν τη ζήσατε εκείνα τα χρόνια, δεν έχετε ξεχάσει την τεράστια εισπρακτική επιτυχία και κάπου έχετε το βινύλιο του OST στη δισκοθήκη σας. Καθόλου τυχαία πράγματα, που η επανέκδοση της «Μπέτυ Μπλου» μας τα θυμίζει ευχάριστα, συνειδητοποιώντας πως όχι απλά δεν έχει γεράσει σαν ταινία, αλλά αξίζει να επιστρέψουμε σ’ αυτήν για ένα φρεσκάρισμα της μνήμης. Κι ύστερα… tequila rapido, να πάνε κάτω τα φαρμάκια! Προβάλλεται η original theatrical version και όχι το (ειλικρινά, υπερβολικό) τρίωρο director’s cut του 1991.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Στο Σικάγο του 1956, το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί το κατάστημα ρούχων ενός Βρετανού κόπτη για «βιτρίνα» των χρηματαποστολών του. Όλα πάνε ρολόι, μέχρι τη στιγμή που ο πληγωμένος από σφαίρα γιος ενός μεγαλογκάνγκστερ αναζητά καταφύγιο στο ραφείο του μαγαζιού.

ΛΟΥΙΣ ΓΟΥΕΪΝ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Βιογραφικό δράμα με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στον ομώνυμο ρόλο ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα, ο οποίος έμεινε γνωστός για το τεράστιο ζωγραφικό του έργο που απεικόνιζε… ανθρωπόμορφες γάτες.

ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

Η Έλενα γυροφέρνει μ’ ένα αμάξι προς… το πουθενά. Το αυτοκίνητο του Αντώνη δεν παίρνει μπρος. Η μοίρα τους το ‘χε.

ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ (ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ)

Η ζωή της οικογένειας Μπαλτατζή κλονίζεται τραγικά από τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης από τον τουρκικό στρατό του Μουσταφά Κεμάλ, το 1922.

ΝΙΤΡΑΜ

Ο Νίτραμ είναι ένα «ξεχωριστό» ενήλικο αγόρι που ζει ακόμα με τους γονείς του, έχει σχεδόν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά και παιδαριώδεις απαιτήσεις. Θα κάνει προσπάθειες να συνυπάρξει με τους ανθρώπους μιας κοινωνίας με την οποία αδυνατεί να επικοινωνήσει, θα βιώνει διαρκείς περιορισμούς κι απογοητεύσεις, και κάποια στιγμή θ’ «απασφαλίσει».