του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν πολλά σημεία στα οποία υστερεί τούτο το «sequel» της τεράστιας εισπρακτικής επιτυχίας που σκηνοθέτησε ο Ζακ Σνάιντερ το 2007 και… προσκύνησε το ελληνικό κοινό λες και ορκιζόταν για την ίδια του την υπηκοότητα στα ταμεία των κινηματογραφικών αιθουσών! Όλα τα κενά και οτιδήποτε σε αφήσει ανικανοποίητο εδώ, επιχειρείται να καλύψει ένα και μοναδικό πράγμα: το σεξ!

Τα στοιχεία του machismo και της αυτοθυσίας για ιερό σκοπό του «300», συναντούν στο «300: Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας» την παρουσία της dominatrix μέγαιρας Αρτεμισίας, με την Εύα Γκριν να αντικαθιστά τα ένστικτα των «στρατόκαυλων» θεατών με μια… σκέτη (θηλυκή) καύλα που έρχεται να πολεμήσει ουχί για την κατάκτηση μιας πατρίδας η οποία την «έφτυσε» από τα σπλάχνα της ως ξένο σώμα, αλλά για την εξουσία ανάμεσα στα δύο συγκρουόμενα φύλα!

Προφανέστατα, το φιλμ (και πάλι) δεν επιχειρεί να σου μάθει κάτι σοβαρό περί αρχαίας ελληνικής Ιστορίας, το πλαίσιο δράσης και οπτικοποίησης δανείζεται τα πάντα από τον comic κόσμο των εικόνων του (επερχόμενου) «Xerxes» (ξανά με την υπογραφή του Φρανκ Μίλερ), αυτή τη φορά λιγότερο εικαστικό και περισσότερο dark ή επηρεασμένο από μόδες της εποχής, όπως το «Game of Thrones», η επιτυχία του οποίου λειτουργεί εδώ περισσότερο επιδραστικά και από την ίδια την πηγή έμπνευσης του έργου που παρακολουθείς.

Τούτοι οι «300» είναι πιο φιλήδονοι και camp, στήθηκαν με στόχο το ξεπούλημα της επιτυχίας της προηγούμενης ταινίας και αγωνιούν στην προσπάθειά τους να προσφέρουν κάτι πιο σημερινό και ελκυστικό στο «ευγενές» είδος τής… καγκουριάς, για κόσμο που, πλέον, απαιτεί θέαμα εφάμιλλο… γαλαρίας (για να μην πάω τόσο πίσω, στα χρόνια που οι αρένες έσφυζαν από ζωή, ιαχές και αληθινές πιτσιλιές αίματος!), για να εκτονώσουν τη βία που εγκλωβίζουν καθημερινά μέσα τους. Το περιβάλλον συγγενεύει όχι με… ελαιογραφίες αλλά με την πλαστικότητα του ψεύδους των εικόνων που αναπαράγονται μέσα από τα video games, με το αίμα να πρωταγωνιστεί κανονικά και σε ποσότητες… κουβάδων, δίχως καμία διάθεση αληθοφάνειας. Οι γκοράδες θα χαζέψουν με αμηχανία μπροστά στις σφαγές που προκαλεί η κάθε σπαθιά, οι υπόλοιποι θα αναρωτηθούν έως πόσα levels ανεβαίνει η πίστα στην κάθε επόμενη σεκάνς μάχης…

Σε ένα ποσοστό, το φιλμ έχει παραχθεί με τη γνώση ότι υπηρετεί τις ανάγκες μιας κάποιας «ένοχης απόλαυσης» στο σινεμά, τα 3D graphics εντυπωσιάζουν στο ξεκίνημα αλλά γίνονται μια επαναλαμβανόμενη συνήθεια στη συνέχεια και από ολόκληρο το καστ, η Γκριν δείχνει να το διασκεδάζει περισσότερο, προσφέροντάς μας τη σκηνή ανθολογίας του (σεξουαλικού) ξελογιάσματος του Θεμιστοκλή (οι αίθουσες θα σείονται από τα ουρλιαχτά και τα γέλια εδώ!). Ο Σάλιβαν Στέιπλτον, στο ρόλο του τελευταίου, αδυνατεί να «χωρέσει» στα σανδάλια τού Τζέραρντ Μπάτλερ (ο Λεωνίδας της original ταινίας) και κάνει διαρκώς στομφώδη σκαμπανεβάσματα από την ερμηνεία του έως και την εκφορά τού λόγου του, ενίοτε φτάνοντας στο σημείο να ακούγεται σαν το… Λέμι των Motörhead!

Η εθνική ανάταση αυτή τη φορά θα είναι σίγουρα μετριασμένη, το ίδιο και οι ουρές στις αίθουσες, ίσως γιατί οι παραγωγοί αυτού του «300» δεν κατανόησαν πως με τις επιλογές τους θέτουν ένα… ηλικιακό όριο, αφήνοντας εντελώς εκτός και μερίδες θεατών όχι απαραίτητα «ώριμων», αλλά με σαφείς καλλιτεχνικές απαιτήσεις, αξιώσεις που κάλυπτε με σχεδόν εξαιρετικό τρόπο η ταινία του Σνάιντερ.