του Ηλία Φραγκούλη

Μετά την ασυνάρτητη μπούρδα του «28 Χρόνια Μετά», το παρεάκι του Ντάνι Μπόιλ (εμπλεκόμενος μονάχα με την παραγωγή εδώ) επιστρέφει έχοντας βάλει μυαλό, για να μας παρουσιάσει το δεύτερο μέρος μιας… τριλογίας (χωρίς να υπολογίζω τα δύο πρώτα φιλμ του 2002 και του 2007!) που θα μπορούσε και να μην τελειώσει ποτέ! Τουλάχιστον, η σκηνοθετική κατεύθυνση της Νία ΝταΚόστα δείχνει σεβασμό απέναντι στην αφήγηση ενός σαφώς πιο βατού και σουλουπωμένου σεναρίου (υποθέτω πως ο Άλεξ Γκάρλαντ έκοψε τα ναρκωτικά ή βρήκα καλύτερο dealer…).

Ο «Ναός των Οστών» αποτελεί μία κανονικότατη συνέχεια του περσινού φιλμ, που (δυστυχώς) απαιτεί να το έχεις παρακολουθήσει για ν’ αντιληφθείς τι συμβαίνει με τους χαρακτήρες οι οποίοι εμφανίζονται (ξανά). Η πλοκή αυτή τη φορά εξελίσσεται γύρω από δύο άξονες: α) εκείνον της συμμορίας του Τζίμι Κρίσταλ και β) εκείνον του γιατρού Κέλσον, ο οποίος επιχειρεί να προσεγγίσει το μεγαλόσωμο ζόμπι Σαμψών γιατί διακρίνει ίχνη επικοινωνίας (ίσως και μια κάποια ελπίδα θεραπείας!).

Η ιστορία προχωρά με συνέπεια, δίχως εξωφρενικές ή «από το πουθενά» υποπλοκές, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα αλήτικα και δολοφονικά κτήνη του Τζίμι, που ενίοτε φέρνουν στον νου τα «καλόπαιδα» του Άλεξ από το 1971. Εδώ, πια, δεν φαντάζουν σαν ένα κακό ανέκδοτο (όπως στο φινάλε της προηγούμενης ταινίας), αλλά γίνονται τιμωροί κι εκτελεστές στην υπηρεσία του… Σατανά, ένα εύρημα του αρχηγού Τζίμι για να ελέγχει τον συρφετό ανοησίας που χαρακτηρίζει τους υπόλοιπους Τζίμι. Η καθημερινότητά τους περιλαμβάνει πράξεις φρικαλέας βίας που δεν ξεχωρίζει ανθρώπινο επιζήσαντα από ένα οποιοδήποτε ζόμπι και η «αιχμαλωσία» – στρατολόγηση του ανήλικου Σπάικ (από το περσινό, είπαμε…) προκαλεί ένα αίσθημα φόβου πως ο μικρός δεν θα προλάβει να ενηλικιωθεί. Παράλληλα, ο απομονωμένος γιατρός Κέλσον περνά τις μέρες του χορεύοντας και τραγουδώντας Duran Duran (!), και μαστουρώνοντας τον πελώριο Σαμψών, το «alpha» ζόμπι που έχει μετατρέψει σε φιλικό του «pet», ελπίζοντας να αποκτήσει μία μέθοδο επικοινωνίας μαζί του.

Οι δύο άξονες, μοιραία, πρόκειται να συναντηθούν σε σημείο εκτόνωσης του έργου, το οποίο είναι γεμάτο ψυχαγωγικές και (ακόμη και πιο pop) στιγμές, θίγοντας με μεγαλύτερο νόημα την έλλειψη Πίστης και τους κοινωνικούς – ταξικούς ρόλους, ενταγμένους σ’ ένα πλαίσιο που θυμίζει περισσότερο τη δομή ιεραρχίας του ζωικού βασιλείου (συμπεριλαμβάνοντας και τα ζόμπι, προφανώς).

Χωρίς να στήνει κάτι το διαχρονικά σημαντικό για το είδος, η ΝταΚόστα σίγουρα έχει καταφέρει να συνεφέρει το franchise από το δραματικό χάλι στο οποίο περιήλθε πέρσι με το δεύτερο sequel του Μπόιλ, αν και στην τελική χάνει πόντους από τη λαίμαργη διάθεση των παραγωγών να προχωρήσουν με ακόμη μία συνέχεια για του χρόνου (!), με αποτέλεσμα να στερούν από τον «Ναό των Οστών» ένα φινάλε της προκοπής, το οποίο θα είχε να προτείνει και κάτι πιο ουσιαστικό από το… teasing της σύνδεσης με τα παλαιότερα «28» φιλμ. Είναι, δε, και τόσο πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει, ώστε να μη θυμάμαι καν ποιος κατοικεί που (παίζει να ισχύει και για τον Κίλιαν Μέρφι το ίδιο «πρόβλημα»)!