της Κατερίνας Ανδρεάκου

Άλλη μια ταινία που κάλλιστα θα μπορούσε να έχει βγει κατευθείαν στο home entertainment αλλά… ας όψεται το ελληνικό «κινηματογραφικό» καλοκαίρι. Περιπέτεια δράσης του συρμού, λοιπόν, και μάλιστα εδώ με ένα απροσδόκητο πρωταγωνιστή, καθώς σε τέτοιους macho ρόλους συνήθως περιμένεις κάποιον με επίπεδα τεστοστερόνης σαν του Βιν Ντίζελ ή του Τζέισον Στέιθαμ, και όχι τον μικροκαμωμένο και γενικώς άχαρο Ίθαν Χοκ, ως μυστικό πράκτορα και εκτελεστή της CIA ο οποίος τραυματίζεται θανάσιμα εν ώρα υπηρεσίας, όμως… ανασταίνεται από την ομάδα τού αδίστακτου αφεντικού του, σε ένα άκρως απόρρητο πείραμα της μυστικής υπηρεσίας που έχει κοστίσει ήδη τη ζωή σε πολλούς ανυποψίαστους αθώους. Ο Τράβις, έχοντας ήδη αρχίσει να έχει αμφιβολίες για τη δουλειά του αλλά και τη συγκεκριμένη υπόθεση λίγο πριν τραυματιστεί θανάσιμα, πλέον καταλαβαίνει το επίπεδο παντοδυναμίας που προσπαθεί να φτάσει το αφεντικό του με αυτό το πείραμα και προσπαθεί να αποδώσει δικαιοσύνη όπως μπορεί. Ωστόσο, η ανάστασή του διαρκεί μόνο για 24 ώρες, μέσα στις οποίες πρέπει να βοηθήσει τον καταγγέλλοντα μάρτυρα της υπόθεσης, τη γοητευτική πράκτορα της Interpol που τον προστατεύει, αλλά και να σταματήσει αυτό το βάρβαρο πείραμα των ανωτέρων του, πριν πεθάνει… για τα καλά (;)!

Σκηνοθέτης αυτής της καταιγιστικής περιπέτειας είναι ο Μπράιαν Σμερζ, περισσότερο γνωστός στην κινηματογραφική βιομηχανία ως κασκαντέρ σε μεγάλες ταινίες δράσης και σκηνοθέτης συμπληρωματικών πλάνων σε χολιγουντιανά blockbusters, κοινώς ένας άνθρωπος που «παίζει» στο πλαίσιο των δυνάμεων και των δυνατοτήτων του. Η υπόθεση, που θυμίζει κάτι από «Εκτός Ορίων» (με τον Στέιθαμ) ή κάτι από «Κυνηγώντας τον Δολοφόνο μου», είναι απλοϊκή και κάπως παιδαριώδης, με ένα σενάριο που ασφαλώς βασίζεται πολύ περισσότερο στη φασαριόζικη δράση, τους αναρίθμητους αιματηρούς θανάτους και την παλιομοδίτικη σταθερά τού «προδομένου από τη μυστική του υπηρεσία πράκτορα», παρά σε ένα συναφές στόρι με καλοχτισμένους χαρακτήρες. Όλα αυτά πασπαλισμένα με έναν αναπόφευκτο, αλλά σε σημεία αφόρητο μελοδραματισμό, όταν σκάνε οι αναφορές στην αδικοχαμένη οικογένεια του ήρωα, όσο και σε εκείνη της πράκτορα της Interpol που τόσο απεγνωσμένα προσπαθεί να σώσει τώρα (εν μέσω όλων των άλλων 24ωρων στόχων του…), σαν ένα είδος προσωπικής λύτρωσης.

Ο Χοκ κάνει προφανές με την ερμηνεία του πως προσπαθεί απελπισμένα να πείσει τον εαυτό του να υποδυθεί τον ήρωα μιας ποιοτικά πολύ ανώτερης ταινίας από αυτήν που πραγματικά είναι οι «24 Ώρες Προθεσμία», αλλά εν τέλει αποτυγχάνει, ενώ όλοι οι χαρακτήρες (κάποιοι εκ των οποίων θα μπορούσαν να είναι έστω και αμιγώς δραματικά ενδιαφέροντες) χάνουν την όποια αξιοπιστία τους με τους αναπόφευκτα προβλέψιμους, κλισεδιάρικους διαλόγους που βγαίνουν από το στόμα τους. Ο Ρούτγκερ Χάουερ, δε, ο οποίος τυγχάνει να έχει έναν από τους λιγοστούς ενδιαφέροντες ρόλους, χάνεται ανεκμετάλλευτος, έχοντας μόλις δύο σκηνές στην αρχή και το τέλος της ταινίας, όπου και βλέπουμε μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του που… δεν θα μάθουμε ποτέ πώς και από πού προέκυψε!

Συνολικά, οι περισσότερες σκηνές δράσης κρατούν το ενδιαφέρον γι’ αυτό ακριβώς που «πουλάνε», και ο Σμερζ βρίσκεται στα γνώριμα χωράφια της έως τώρα καριέρας του. Από εκεί και πέρα, οι δυνάμεις του (πρέπει να μιλάμε όντως περί ταλέντου ή απειρίας καλύτερα;) τον εγκαταλείπουν και η ταινία του δεν μπορεί να θεωρηθεί καν… φτωχοξάδελφος εκείνων κάποιου Τζέιμς Μποντ, οι οποίες ίσως είναι ο προφανής αλλά μακράν ανεκπλήρωτος στόχος του.