FreeCinema

Follow us

2 ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΗ NEW YORK (2012)

(2 DAYS IN NEW YORK)

  • ΕΙΔΟΣ: Ρομαντική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζιλί Ντελπί
  • ΚΑΣΤ: Ζιλί Ντελπί, Κρις Ροκ, Αλμπέρ Ντελπί, Αλεξιά Λαντό, Αλεξάντρ Ναόν, Ντίλαν Μπέικερ, Κέιτ Μπέρτον
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 96’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: HOLLYWOOD ENTERTAINMENT

Η Μαριόν, ανασφαλής, νευρωτική, πρόσφατα διαζευγμένη Γαλλίδα με παιδί, που μένει στη Νέα Υόρκη, βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά του Μίνγκους, Αμερικάνου συναδέλφου της, επίσης χωρισμένου και με χαριτωμένη κορούλα, και μαζί ανοίγουν σπιτικό. Όλα καλά μέχρι που ο μισότρελος πατέρας της, η (σχεδόν νυμφομανής) αδελφή της κι ο μαστούρης γκόμενος της τελευταίας, θα έρθουν από την Ευρώπη να επισκεφτούν το ζεύγος, δημιουργώντας ένα σωρό προβλήματα.

Η Ζιλί Ντελπί με τον Κρις Ροκ δεν είναι και το πιο συνηθισμένο κινηματογραφικό ζευγάρι. Και μόνο η σύμβαση του μύθου που τους θέλει μαζί (καθώς παλεύουν να στήσουν οικογένεια, κουβαλώντας ο καθένας τραύματα και παιδιά από προηγούμενους, αποτυχημένους γάμους), σε προδιαθέτει για κάτι πρωτότυπο ή, τουλάχιστον, ξεχωριστό. Και πράγματι, το «2 Ημέρες στη New York» (έτσι εμφανίζεται ο τίτλος στην ελληνική αφίσα!) δεν είναι μια συνηθισμένη ρομαντική κομεντί. Φέρνει αντιμέτωπες δυο διαμετρικά αντίθετες κουλτούρες, τη γαλλική και την αμερικάνικη, χρησιμοποιώντας μια – λιγάκι επιτηδευμένη είναι η αλήθεια – χιουμοριστική φόρμα, προκειμένου να μιλήσει για πολλά και σημαντικά θέματα. Δεν επιχειρεί μόνο να παρουσιάσει μια μετωπική σύγκρουση πολιτιστικών στερεοτύπων (έχουμε τους ρομαντικούς, ολίγον τρελούτσικους, ποιητικούς και πνιγμένους στα ψυχολογικά αδιέξοδα Γάλλους και τους, κλασικά, ρασιοναλιστές, υπομονετικούς, χιουμορίστες Αμερικάνους για τους οποίους δεν υπάρχει πρόβλημα που να μη λύνεται με λίγη πλάκα), προβληματίζεται πάνω στα αδιέξοδα του έγγαμου βίου, στη φθίνουσα, μέσα στη συνήθεια, ερωτική επιθυμία, στη συνύπαρξη με το διαφορετικό και τους συμβιβασμούς που απαιτεί. Κι επειδή η Ντελπί (που σκηνοθετεί και γράφει) δεν είναι Νόρα Έφρον (ευτυχώς), εδώ θα βρεις και διακριτικές πολιτικές νύξεις στην παγκόσμια κατάσταση, ιστορικές αναφορές, καθώς και μια πανέξυπνη αλληγορία για το «φαουστικό» ξεπούλημα της καλλιτεχνικής ψυχής στην αγορά, τους γελοίους νόμους τής τελευταίας και τους αδιανόητους τρόπους με τους οποίους καθορίζεται η αξία της τέχνης στον σύγχρονο, παραδόπιστο κόσμο.

Όλα αυτά δίνονται με σκηνοθετική τόλμη, «γουντιαλενική» ειρωνεία και τη φρεσκάδα μιας γαλλικής ματιάς πάνω στα αμερικάνικα πράγματα, κι αν είσαι απ’ τους καλοπροαίρετους θεατές, τα 90 λεπτά θα κυλήσουν ευχάριστα. Αν μη τι άλλο, το «2 Ημέρες στη New York» δε θα σε κάνει να πλήξεις. Αν, όμως, η φιλμογραφία της Ντελπί σε έχει κάνει να περιμένεις περισσότερα, αυτή η ταινία δε θα σου τα δώσει. Όχι γιατί της λείπουν οι προθέσεις αλλά γιατί στην προσπάθειά της να παραμένει «γλυκούτσικη», ακόμα κι όταν προσεγγίζει πιο σκοτεινές περιοχές, καταντάει ώρες-ώρες στερεοτυπική (πόσες περισπούδαστες διαπιστώσεις για το τι σημαίνει να συγχωρείς και να υπομένεις όταν υπάρχει αγάπη, μπορεί να αντέξει ένας νορμάλ άνθρωπος;) σαν ηλίθιο facebook-ικό status ανέραστης γκομενίτσας. Και στο τέλος σε «αδειάζει» κιόλας, με ένα άγευστο, χιλιοειπωμένο επιμύθιο που γιορτάζει όλες τις χαμηλότονες, αμπελοφιλοσοφικές κοινοτοπίες (ξέρεις, αυτές που σου προτείνονται σα συνταγές για έναν ακίνδυνο, συνετό, βαρετό βίο, εκτίμησης και διαρκούς επαναξιολόγησης των «μικρών καθημερινών στιγμών»), με τις οποίες το «καλοπροαίρετο», με το στανιό ανθρωπιστικό, σινεμά σ’ έχει φλομώσει χρόνια τώρα.

Ακόμα κι έτσι, όμως, πρόκειται για έργο, στοιχειωδώς, πιο έξυπνο από τα περισσότερα που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις, καλοφτιαγμένο (αν και δεν απαιτεί πάρα πολλά η κατασκευή του), που δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη του θεατή. Δίνει, βέβαια, την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας γιατί ξέρεις πως λίγη παραπάνω τόλμη να υπήρχε εδώ, μπορεί να είχαμε να κάνουμε και με ένα απρόσμενο διαμαντάκι. Στο κάτω-κάτω, όπως μας υπενθυμίζει εδώ κι εκεί η Ντελπί – σατιρίζοντας το στερεότυπο που έχει δημιουργήσει η μακραίωνη παράδοση τους στα γράμματα – οι Γάλλοι υποκρίνονται και λίγο τους ποιητές. Χάθηκε ο κόσμος να προσπαθούσε λίγο περισσότερο κι εκείνη προς την κατεύθυνση της ποίησης, έστω περιορισμένων αξιώσεων, αντί να αρκείται σε νερόβραστες νουθεσίες που φέρνουν στο μυαλό τον εμετικό Κοέλιο; Είναι κρίμα όλη αυτή η αστική νεύρωση, η διασκεδαστική παλαβομάρα, ο υπαρξιακός πανικός και η υπέροχη, σουρεαλιστική σκηνή (ίσως και η καλύτερη της ταινίας) με μια μεγάλη cult μορφή του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά (το να αποκαλύπταμε όνομα εδώ θα συνιστούσε spoiler) να χρησιμεύουν μόνο σαν ενδιάμεσοι σταθμοί προς μια κατάληξη τόσο τυπική. Καλούτσικη η διαδρομή αλλά αν είναι, μέσω Γαλλίας, να επιστρέφεις στο ίδιο χωριό, τσάμπα το ξεσήκωμα.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Η Ντελπί το παλεύει φιλότιμα να γίνει ο θηλυκός Γούντι Άλεν αλλά από αυτή της την προσπάθεια λείπει κάτι στοιχειώδες: ο φαρμακερός (αυτο)σαρκασμός του Νεοϋορκέζου κι η ειρωνεία που δυναμιτίζει το υλικό εκ των ένδον και το καθιστά συναρπαστικό. Αναμφίβολα έχουμε να κάνουμε με σινεμά μορφωμένων ανθρώπων, χωρίς ιδιαίτερες αιχμές, όμως. Γλυκερό, αφελές, μα και, σε σημεία, αναπάντεχα πνευματώδες, το «2 Ημέρες στη New York» είναι ένα άνισο φιλμ, απ’ αυτά που, ναι μεν, ευχαριστιέσαι αλλά εύκολα ξεχνάς την επόμενη μέρα.


MORE REVIEWS

ΚΑΠΟΙΑ ΜΙΛΗΣΕ

Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας The New York Times αναλαμβάνουν το reportage που αποκάλυψε σωρεία καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση γυναικών από τον κινηματογραφικό παραγωγό Χάρβεϊ Γουάινστιν.

ΣΩΣΕ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Μια ομάδα από ξωτικά - προστάτες των δέντρων θα κάνουν ό,τι περνά από τα μικροσκοπικά τους χέρια, προκειμένου να καταφέρουν να σώσουν το πάρκο της πόλης από τα σατανικά σχέδια του Δημάρχου, ο οποίος θέλει να το μετατρέψει σε… τεχνολογικό ανοσιούργημα!

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

Κάπου στο βόρειο Δουβλίνο, η μητέρα της Σαρ εξαφανίζεται. Όταν τελικά επιστρέφει στο σπίτι, η Σαρ συνειδητοποιεί πως κάτι πάει… πολύ λάθος μ’ εκείνη.

DEVOTION: ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ

Οι πιλότοι του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού προετοιμάζονται ν’ αντιμετωπίσουν τον κόκκινο κίνδυνο, όποτε κι όπου αυτός εμφανιστεί! Το καλοκαίρι του 1950, λοιπόν, οι δυνάμεις της Βόρειας Κορέας περνούν τον 38ο παράλληλο... Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

ΛΑΪΛ, Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ

Νεοαφιχθείσα στη Νέα Υόρκη οικογένεια ανακαλύπτει στο πατάρι του σπιτιού της έναν… ολοζώντανο κροκόδειλο! Ο Λάιλ δεν είναι ένα συνηθισμένο ερπετό, καθώς έχει την ικανότητα να τραγουδά με χάρη που θα ζήλευαν και τα πρώτα αστέρια του πενταγράμμου. Μπορεί, όμως, ένας κροκόδειλος να ζήσει ως κατοικίδιο τη σήμερον ημέρα;