του Νίκου Παλάτου

Παρά το θέμα του, που προσφέρεται για δακρύβρεχτους μελοδραματισμούς, ο Ισπανός σκηνοθέτης Μαρσέλ Μπαρένα προς τιμήν του δεν καταφεύγει σε τέτοιους. Υιοθετεί μια «buddy movie» αφήγηση, περιγράφοντας τη σχέση που αναπτύσσει ο άτυχος Ραμόν με τον πεθερό του, ο οποίος αναλαμβάνει να τον προπονήσει εν όψει του δύσκολου εγχειρήματος που βάζει σαν στόχο. Οι διάλογοι μπορεί να μην έχουν την έντονα σαρκαστική διάθεση του πρόσφατου, σε κάποιον βαθμό παρεμφερούς γαλλικού «Ένα Βήμα τη Φορά», όμως περισσότερο προς τα εκεί κατευθύνονται, παρά προς ένα σκληρό νοσοκομειακό δράμα. Από την άλλη, πάντως, φαίνεται σαν να έχει επαναπαυθεί στην αναμφισβήτητη δύναμη της ιστορίας που διηγείται, με αποτέλεσμα η ταινία του να εμφανίζει προβλήματα τόσο ως προς την ανάπτυξη των χαρακτήρων όσο και ως προς την αφηγηματικότητα αυτή καθαυτή.

Δεν τυγχάνει ενδοσκόπησης το πώς ο Ραμόν παίρνει την απόφαση να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον αγώνα «Iron Man», από τη στιγμή που μαθαίνει πως υπάρχει κίνδυνος στο άμεσο προσεχές μέλλον να είναι ανίκανος να περπατήσει ακόμη και «100 Μέτρα», εξαιτίας της ανίατης ασθένειας με την οποία έχει διαγνωστεί. Σαφής η δήλωση περί της ανίκητης ανθρώπινης θέλησης και της άρνησης για παραίτηση από την ελπίδα της ζωής, χρειαζόταν όμως μια βαθύτερη εξερεύνηση αυτής της δίψας, πέρα από την αγάπη του για τον ομώνυμο με τον αγώνα τριάθλου ήρωα της Marvel (κάτι που περισσότερο με κλείσιμο του ματιού μοιάζει). Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η αποδοχή της πρότασης της συζύγου του να προπονηθεί από τον πεθερό του, έναν στρυφνό (όπως παρουσιάζεται αρχικά) άνθρωπο, με τον οποίο δεν τα πάει και τόσο καλά. Μέχρι το σημείο όπου – κάπως ουρανοκατέβατα είναι η αλήθεια – αποκαλύπτεται πως ο γηραιός Μανόλο ήταν στα νιάτα του πρωταθλητής ποδηλασίας (εξ ου και οι σχετικές γνώσεις του περί προπονητικής), δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται κανείς εάν είναι τόσο εύκολο να προετοιμαστεί κάποιος (πόσω μάλλον πάσχων από σοβαρότατη ασθένεια) για έναν τόσο απαιτητικό αγώνα. Η σχέση τους, που αποτελεί και την ουσιαστική ραχοκοκαλιά της ταινίας (με τη σύζυγο και τα παιδιά τού Ραμόν να μένουν σε δεύτερο πλάνο), περιγράφεται με χιουμοριστική διάθεση, η οποία ναι μεν προσεγγίζει τυπικά τους δύο φαινομενικά εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες, πλην όμως πετυχαίνει να οδηγήσει το φιλμ σε πιο «ανάλαφρα» μονοπάτια, μακριά από τη θλίψη ενός κλινικού περιβάλλοντος. Εκεί περιγράφεται η δύσκολη και επίπονη όψη της πολλαπλής σκλήρυνσης, με όσους κουβαλάνε τον ίδιο σταυρό με αυτόν να μένουν σε ένα «διακοσμητικό» φόντο, πάντως, προσφέροντας μόνο μερικά πικρόχολα σχόλια περί του ανίατου της κατάστασής τους, σε συνδυασμό με τη ματαιότητα της θεραπευτικής αγωγής τους.

Η εξήγηση σχετικά με τον τόνο που επιλέγει να δώσει στο φιλμ του ο Μπαρένα πιθανότατα κρύβεται πίσω από το όνομα του πρωταγωνιστή του. Ο Ντάνι Ροβίρα είναι κωμικός ηθοποιός (και στην ουσία, μαζί με τον Κάρα Ελεχάλδε, αποτελούσαν το ανδρικό δίδυμο των «Έρωτας Αλά Ισπανικά» και «Έρωτας Αλά Καταλανικά»), τα καταφέρνει καλά σε ό,τι έχει να κάνει με το ανάλογο κομμάτι της ταινίας, είναι όμως ανεπαρκής στο να προσδώσει το απαιτούμενο δραματικό βάθος στον αληθινό χαρακτήρα που υποδύεται. Η κλιμάκωση της προσπάθειάς του, μέχρι τη στιγμή που θα σταθεί στην αφετηρία του αγώνα, δίνεται ακολουθώντας την προβλεπόμενη σειρά (o αρχικός ενθουσιασμός, η προσωρινή απογοήτευση, αλλά στο φινάλε, πάνω απ’ όλα, το ασίγαστο πείσμα που υπερνικά κάθε πιθανότητα ήττας), με τη συγκίνηση να έρχεται μέσω της αντιπαραβολής footage από τον τερματισμό τού πραγματικού Ραμόν Αρόγιο στον συγκεκριμένο αγώνα. Είναι ακριβώς εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς τη δύναμη που μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του, έστω κι αν η μάλλον κλισέ αντιμετώπιση της διαδρομής του, μέχρι την απόδειξη αυτής, δεν επιτρέπει περισσότερες κινηματογραφικές συγκινήσεις.