του Ηλία Φραγκούλη

Η υπόθεση του Σορίν Ματέι αποτέλεσε μια από τις πλέον πολύκροτες υποθέσεις ομηρείας που απασχόλησαν την Ελληνική Αστυνομία στα χρονικά της. Από τον ρεαλιστικό Σεπτέμβριο του 1998, η «Τελευταία Κλήση» του Σερίφ Φράνσις μας μεταφέρει σε μια πιο μυθοπλαστική απεικόνιση των γεγονότων, αρχικά με τη δράση της ταινίας να εξελίσσεται χρονικά στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000. Η απόσταση από την πραγματικότητα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, όμως, κάθε λεπτομέρεια γύρω από την ακριβή αναπαράσταση εποχής σε ένα κινηματογραφικό έργο έχει σημασία. Πρωτίστως για τη δουλειά που έχει να κάνει ο production designer. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Μιχάλης Σαμιώτης είναι ο πιο αρμόδιος για να μας δώσει τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε:

Η αναπαράσταση της εποχής είναι καθοριστική όταν θέλεις να δημιουργήσεις μια εικόνα ή αφήγηση που να «νιώθει» αυθεντική. Δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής, επηρεάζει το πώς ο θεατής αντιλαμβάνεται την ιστορία, τους χαρακτήρες και τη συνολική ατμόσφαιρα.

Τα τέλη των ’90s με αρχές του 2000 είναι μια περίοδος πολύ αναγνωρίσιμη, άρα και εύκολα «λάθος» αν γίνει πρόχειρα. Πολλοί έχουν ζήσει εκείνη την εποχή, άρα εντοπίζουν αμέσως αναχρονισμούς. Η επιτυχία στην αναπαράσταση αυτής της εποχής κρίνεται στις μικρές, συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Δεν αρκεί να «θυμίζει» 2000 ,πρέπει να μην προδίδει τίποτα σύγχρονο.

Η προσέγγιση είναι μία «διακριτική παρέμβαση». Η ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη μυθοπλασία σε μια ιστορία όπως η «Τελευταία Κλήση» είναι λεπτή και ουσιαστική. Η ουσία είναι να μην «προδοθεί» η αλήθεια της υπόθεσης, αλλά και να μην γίνει μια ψυχρή αναπαράσταση.

Η αισθητική παραμένει συνεπής, δεν αλλάζει απότομα από ντοκιμαντερίστικη σε στιλιζαρισμένη χωρίς λόγο. Κρατάς τον κόσμο όσο πιο αληθινό γίνεται, αλλά επεμβαίνεις ακριβώς όσο χρειάζεται για να κάνεις τον θεατή να νιώσει, όχι μόνο να παρακολουθήσει.

Ας δούμε τη διαχείριση των δύο πιο ουσιαστικών εσωτερικών χώρων δράσης της «Τελευταίας Κλήσης», του τηλεοπτικού καναλιού και της οικίας των θυμάτων ομηρείας, μέσω σύγκρισης σχεδίων και τελικού, φιλμικού αποτελέσματος.

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ / STUDIO / CONTROL ROOM

ΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΟΜΗΡΩΝ

Επιπλέον «όπλα» της παραγωγής που ενισχύουν μια σωστή εικόνα στο πλαίσιο της αναπαράστασης εποχής, όσο και στην ατμόσφαιρα είναι τα ελαφρώς «ξεθωριασμένα» ή θερμά φίλτρα και ο κόκκος στο φιλμ (film grain).

Επίσης, για τον Σαμιώτη «τα σωστέ props που κάνουν τον χώρο να φαίνεται ‘ζωντανός’ (και όχι σκηνικό) μαζί με το styling είναι υλικά που πιστεύω πως δίνουν στον θεατή την αίσθηση ότι ‘θα μπορούσε να έχει συμβεί έτσι’».

Υ.Γ. Μην ξεχνάς να πατάς και επάνω στην κάθε εικόνα, ξεχωριστά, για να την παρατηρήσεις καλύτερα, σε υψηλότερη ανάλυση.

Η ταινία «Τελευταία Κλήση» του Σερίφ Φράνσις συνεχίζει την προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους, σε διανομή της εταιρείας Tanweer.