Και «mon Dieu» και «quelle horreure» και «πως τολμά να γράφει έτσι»! Πάλι τα ίδια. Βρίζω πολύ, λέει, στην κριτική της συγκεκριμένης ταινίας και είναι ανεπίτρεπτο και ντροπή μου, δεν είναι γλώσσα αυτή για κριτικό κινηματογράφου και… σιγά τα καλσόν, «μωρή»! Ολόκληρη Επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού, που καταθέτει το rating καταλληλόλητας της κάθε ταινίας η οποία διανέμεται στα σινεμά, χαρακτήρισε το «Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή; – Μέρος Πρώτο» με… Κ15!
Διότι άμα είσαι δεκαπεντάχρονο, στα σινεμά μπορείς ν’ απολαμβάνεις άφθονο μπινελίκι, θεματολογία παιδοβιασμών κι εγκληματικότητας, σνιφαρίσματα κόκας, τσιμπούκια στο αφεντικό στη δουλειά, μέχρι και σχεδιασμούς σεναρίων για δολοφονία συνανθρώπου σου. Ναι, τι; Και τον πούτσο καβάλα, τραβάς κάνα ζόρι; Εγώ συντηρητικός δεν είμαι, οπότε… στ’ αρχίδια μου κι έτσι!
Αλλά μην ξανακούσω κανέναν να ψέγει τη σημερινή νεολαία για παραβατική συμπεριφορά και γαμωσταυρίδια! Από 15 ετών και άνω… είναι ΟΚ. Και με άδεια από το ΥΠΠΟ, παρακαλώ. Άμα μπορεί (και) το ανήλικο (Αστικός Κώδικας, άρθρο 127), γιατί όχι κι εγώ; «Θέλω Τρέλα» και Λένα Παπαδοπούλου, «μωρή».
Υ.Γ. Ο συνάδελφος Κώστας Κωνσταντινίδης, επίσης μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, παρακολούθησε το φιλμ, έφριξε κι αυτός με το θέμα του rating (το οποίο εντόπισε από εδώ) και προσθέτει αιχμηρότατες παρατηρήσεις σε σχετικό του άρθρο.
