του Ηλία Φραγκούλη

Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος είναι ένα από τα πιο σεβαστά ονόματα στα χρονικά της ελληνικής κινηματογραφίας. Δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ποτέ ξανά έτσι στο παρελθόν. Βρεθήκαμε με αφορμή το «Υπάρχω». Άκουσα, έμαθα, μοιραστήκαμε. Ομολογώ πως ήταν μία συγκινητική εμπειρία για μένα.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80. Είχα διαβάσει το «Τάλγκο» του Βασίλη Αλεξάκη (ως κάτοχος της πρώτης του έκδοσης). Λίγο αργότερα, το 1984, εμφανίζεται η ταινία που βασίστηκε σ’ αυτό, ο «Ξαφνικός Έρωτας», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Δεν είχα λόγια για να περιγράψω πόσο είχε πετύχει η μεταφορά! Βοήθησε (και) το πόσο μεγάλος έρωτας ήταν η Μπέτυ Λιβανού. Μέχρι και το soundtrack του Σταμάτη Σπανουδάκη είχα αγοράσει μετά, εγώ, που για ν’ ακούσω (πόσω μάλλον και ν’ αποκτήσω) κάτι από ελληνικό ρεπερτόριο έπρεπε να με περάσεις από εξορκισμό!

Έκανα χρόνια να ξανακούσω το όνομα του Τσεμπερόπουλου. Το 1991 βγαίνει στους κινηματογράφους το «Άντε Γεια…» και πάλι εντυπωσιάζομαι που υπάρχει ένας σκηνοθέτης ο οποίος μπορεί ν’ αφηγηθεί με τέτοια απλότητα μια κανονική ιστορία, με χαρακτήρες και τρόπο να τα επικοινωνεί όλα αυτά με το κοινό. Μαζικά ή «λαϊκά», όπως θέλεις το λες. Και οι δύο ταινίες είχαν υπάρξει μεγάλες εμπορικές επιτυχίες, προφανώς. Κι αυτό για μένα είχε μία επιπλέον σημασία.

Εκείνες τις ταινίες μου θύμισε το «Υπάρχω», η φετινή του δουλειά, μια βιογραφία για τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τεράστιο θέμα «taboo» για τα ελληνικά δεδομένα: το casting του θρυλικού τραγουδιστή. Βρεθήκαμε στο Αλεξανδρινό, στα Εξάρχεια, και κουβεντιάσαμε για τα πάντα. Από την παιδική ηλικία του Τσεμπερόπουλου και το ενδιαφέρον του για την εικόνα, φωτογραφικά στην αρχή και φιλμικά κατόπιν, μέχρι το ξεκίνημα της σκηνοθετικής του καριέρας, την «ιερή» τριάδα που έφτιαξαν μαζί με τον Γιώργο Πανουσόπουλο και τον Νίκο Περάκη, το σήμερα.

Είναι σπουδαία εμπειρία να μιλάς για όλα αυτά και να τ’ ακούς από τον αληθινό πρωταγωνιστή τους. Είναι Ιστορία. Που μέσα της εμπεριέχει αληθινή αγάπη για το σινεμά. Η κουβέντα μας ξεπέρασε τη μιάμιση ώρα! Χωρίς cut. Και μ’ ένα «punchline» ανατρεπτικό για φινάλε, που μ’ έκανε να θυμηθώ το… «πίσω, βρικόλακα» (φωτό άνωθεν, ως τεκμήριο της φάσης)!

Κάθισε κάπου αναπαυτικά, πάτα το play (πάνω δεξιά, κλασικά) και, λογικά, σίγουρα θα υπάρξουν και για σένα στιγμές που θα νιώσεις μια κάποια συγκίνηση.

Γιώργο, σ’ ευχαριστώ πολύ.

CREDITS:
Σκηνοθεσία: Χρήστος Κουμαραδιός
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θάνος Χαλκιαδάκης Χριστοφοράτος
Βοηθός Φωτογράφου: Κωστής Σταμούλης
Παραγωγή: Odd Frame
Ευχαριστούμε το café bistrot Αλεξανδρινό για τη φιλοξενία

Το «Υπάρχω» ξεκινά την προβολή του στους ελληνικούς κινηματογράφους από τις 19 Δεκεμβρίου, σε διανομή της εταιρείας TANWEER.