FreeCinema

Follow us

Μάρκος Σεφερλής: Εφ’ όλης της ύλης.


Μάρκος Σεφερλής. Ηλίας Φραγκούλης. Μία συνάντηση που κανείς δεν (θα) περίμενε. Και μία κουβέντα για όλα εκείνα τα πράγματα που μπορεί να μην γνώριζες για τον #1 κωμικό ηθοποιό στην Ελλάδα σήμερα. Από τα παιδικά χρόνια μέχρι την κινηματογραφική αφορμή του «Χαλβάη 5-0». Θα μισήσεις, θα το ξανασκεφτείς, θ’ αλλάξεις γνώμη ή θα συνεχίσεις να λατρεύεις. Οι πιθανότητες είναι ίδιες. Ζούμε σε έναν ελεύθερο κόσμο.

Πρέπει να μαθαίνεις στη ζωή. Να προσεγγίζεις, να μελετάς και να βγάζεις τα δικά σου συμπεράσματα. Τις τελευταίες μέρες με εντυπωσίασε η συμπεριφορά πολλών ανθρώπων απέναντί μου και προς το FREE CINEMA, επειδή «τόλμησα» να πλησιάσω την περίπτωση Μάρκος Σεφερλής. Ο πλέον δημοφιλής κωμικός της χώρας αυτή τη στιγμή αποφάσισε να κάνει σινεμά, να γίνει πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης για πρώτη φορά και να παρουσιάσει την αστυνομική σάτιρα μυστηρίου «Χαλβάη 5-0». Αφού μπήκε στα «λημέρια μου», ήταν κάτι αναπόφευκτο. Το τι άκουσα δεν λέγεται!

Επειδή τιμώ την ιδιότητα του δημοσιογράφου, θεώρησα πως πριν παρακολουθήσω το φιλμ, θα έπρεπε να δω τον Σεφερλή ζωντανά στο σανίδι. Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ. Δεν είμαι και fan του επιθεωρησιακού θεάματος, αν και πάντοτε είχα την περιέργεια να μπω μέσα στον «ναό» του είδους, το Δελφινάριο. Ήταν ευτύχημα, δηλαδή, το ότι φέτος τον χειμώνα ο Σεφερλής παίζει στο ελληνικό ανέβασμα του μιούζικαλ «Hairspray». Εκεί παίζει την Έντνα, την παχουλή housewife και μητέρα της επίσης τροφαντής Τρέισι, η οποία πρωταγωνιστεί ουσιαστικά (υπέροχη η Κατερίνα Σούσουλα). Η παράσταση ήταν ξεκάθαρα απολαυστική και καλοδουλεμένη. Ειλικρινά, θα την ξανάβλεπα! Και ο Σεφερλής το έκανε σωστά… «in drag» μεν, αλλά σαν κανονική γυναίκα, όχι ρεντίκολο. Έγραψα ένα κείμενο για την παράσταση και δέχτηκα ένα σχετικό κράξιμο (!) επειδή την υπερασπίστηκα.

Είδα και την ταινία. Στέκεται. Καλύτερα από το χάλι της μέσης ελληνικής παραγωγής σε κωμωδία τα τελευταία χρόνια. Η κριτική μου δεν ήταν θετική εδώ, επισήμανα λάθη, πρότεινα διορθώσεις (για πιθανή μελλοντική χρήση). Έγραψα κριτική, όμως, δεν πέταξα στα μούτρα του ανθρώπου (ή και των αναγνωστών) μία σκατούλα ολίγων υβριστικών αράδων. Και παραδέχτηκα κάτι που πολλοί «συνάδελφοί» μου έκαναν αλλά δεν το μοιράστηκαν στα κείμενά τους: γέλασα. Εδώ, πια, κατάλαβα πως μερίδα του κόσμου εκεί έξω μισεί τόσο τον Σεφερλή, που μπορεί να φτάσει να σε πάρει κι εσένα η μπάλα αν δεν τον… ξεσκίσεις. Διάβασα μέχρι και σχόλια περί πιθανού χρηματισμού (!) μου από τον κωμικό. Έριξα και μπλοκαρίσματα στα social, γιατί όποιος έχει παρακολουθήσει την επαγγελματική μου πορεία και σκέφτεται έτσι, όχι απλά δεν με γνωρίζει, αλλά καλύτερα να παραμείνει στον πάτο της τελειωμένης και άχρηστης ύπαρξής του.

Ήταν τρομακτική εμπειρία αυτή, ειλικρινά. Όσο με ενδιέφερε να γνωρίσω τι είναι ο Μάρκος Σεφερλής από πριν, άλλο τόσο φαινόταν υποχρεωτικό να συμβεί μετά την κριτική του «Χαλβάη 5-0». Η κουβέντα που κάναμε μαζί ξεπερνά την ώρα (και είναι πάντοτε uncut) και οι γνώστες του διαδικτύου και των συνηθειών του μου λένε πως αυτό είναι λάθος, δεν θα κάτσει να την παρακολουθήσει ποτέ κανείς ολόκληρη, θα είναι «βαρετή» για τους περισσότερους και θα το καταλάβω όταν δω τα στατιστικά του YouTube. Hello? Έκανα ποτέ κάτι με βάση τους όποιους κανόνες;

Πάνω δεξιά (στην περιοχή της video gallery, κλασικά), θα βρεις το play button. Αν βρίσκεσαι ήδη εδώ, σε ενδιαφέρει ή είχες την περιέργεια ν’ ακούσεις τι είπαμε. Θα το πατήσεις. Στη συνέχεια, κάνε αυτό που γουστάρεις, κράτησε την άποψή σου για το τι εστί Μάρκος Σεφερλής, νόμιζε ότι θέλεις για την όλη κουβέντα μας, αλλά να θυμάσαι πως η «αποψάρα» οφείλει να πατάει πάνω σε κάτι εμπειρικό. Διαφορετικά, δεν υφίσταται.

Τέλος, επειδή ο πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Σεφερλής (ο οποίος καταφέρνει και μιλάει περισσότερο κι από εμένα!), αν με ρωτάς πώς θα τον χαρακτήριζα, θα απαντούσα πως γνώρισα ένα ακόμη από αυτά τα πενηντάρικα «παιδιά» που το παλεύουν για να διατηρήσουν τον αντίστοιχο ψυχισμό της… μη ενηλικίωσης, παρά τις βαριές υποχρεώσεις, τις ευθύνες, τις ήττες από ανθρώπους και σχέσεις, ο οποίος σου χαμογελάει με ειλικρίνεια όταν σκέφτεται τον κόσμο που γελάει μαζί του. Ο Σεφερλής υπηρετεί την κωμωδία, ζει για την κωμωδία. Έχει ταλέντο; Σκληρή ερώτηση. Που μοιράζεται και σε δύο σκέλη, αν το δούμε πιο τίμια. Είναι καλύτερος ηθοποιός ή καλύτερος «γραφιάς»; Δεν είναι διεκπεραιωτική η απάντηση, αλλά για να βρίσκεται στην κορυφή του είδους του σήμερα, διάβολε, κάτι έχει!

CREDITS: Βίτων Μπεσδεμιώτης (κάμερα / μοντάζ) – The Giant Project

Ευχαριστούμε τα Village Cinemas του Φαλήρου για τη φιλοξενία.

Η ταινία «Χαλβάη 5-0» έχει ξεκινήσει την προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους, σε διανομή της εταιρείας Village.


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.