FreeCinema

Follow us

Μπάμπης Μακρίδης. Πατημένο.


Παρακολουθώντας το «L» του Μπάμπη Μακρίδη είχα ένα ηλίθιο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου, ενώ την ίδια στιγμή σκεφτόμουν πως οι περισσότεροι από τους θεατές, οι οποίοι θα δοκιμάσουν να δουν το φιλμ στις αίθουσες, θα τον πάρουν με τις πέτρες. Διευκρίνιση: δεν χαμογελούσα για το τελευταίο.

Μετά την προβολή, τον συνάντησα για πρώτη φορά στο bar του Gazarte. Δεν ήταν μια απόπειρα της διανομής να μας μεθύσει για να γράψουμε θετικά για την ταινία! Μίλησα λίγο με τον Ευθύμη Φιλίππου (αυτόν που φταίει για όλα, ξέρεις), ύστερα μας σύστησαν με το Μακρίδη. Αισθάνθηκα την ανάγκη να του πω το αγαπημένο μου ανέκδοτο. Γιατί έτσι.

Κανονίσαμε να κάνουμε τη συνέντευξη για το CINEMaD. Εγώ ήθελα να βρούμε ένα μικρό γκαράζ για το γύρισμα, σαν αυτά που είχαν οι μονοκατοικίες παλιά, που λειτουργούσε και σαν αποθήκη πολλές φορές, για εργαλεία κι άλλες σαχλαμάρες ανδρικές. Δες το και σαν American suburbs κι έτσι. Ψάχναμε για μέρες. Ξαφνικά, θυμήθηκα πως υπήρχε το τέλειο μέρος, ούτε ένα στενό κάτω από το σπίτι μου!

Ήρθε με μια μηχανή. Με είχε κάνει να πιστέψω πως δεν οδηγεί, όπως κι εγώ. Αυτό που βρήκαμε μέσα στο γκαράζ ήταν μαγικό! Ήταν Φεβρουάριος του 2012. Αρχίσαμε να μιλάμε. Μερικοί το αποκαλούν συνέντευξη.

Το «L» κυκλοφορεί σε DVD από την εταιρεία Feelgood at Home. Κάνε ένα test drive, επιτέλους!


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.