FreeCinema

Follow us

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».


Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος έκανε το ντεμπούτο του στο ντόπιο σινεμά με «παραγγελία» από μεγάλη εταιρεία διανομής και φιλμικό είδος… «κατάπτυστο». Τόλμησε να ξεκινήσει την καριέρα του με εμπορική κωμωδία, λοιπόν! Και για το αποτέλεσμα της ταινίας, αλλά και για το ότι κατάφερε να… βγει ζωντανός απ’ αυτό, τον σεβάστηκα από την πρώτη στιγμή. Και το (ανα)γνωρίζει. Μετά το «Bank Bang» (2008), γύρισε ένα εντελώς «κόντρα» φιλμ, πιο «δικό του», το «Wasted Youth» (2011), λες και ήθελε να ξορκίσει το «κακό». Με το «Suntan» (2016), έτυχε της διεθνούς προσοχής που δικαιούται ώστε να εξελιχθεί.

Το «Monday» ατύχησε πέφτοντας πάνω στο κακό timing της εμφάνισης του COVID-19, τα πλάνα που είχε η παραγωγή για την ταινία μετριάστηκαν, πολλά πράγματα φρέναραν, η επαφή με το κοινό έγινε ανέφικτη. Μέσα στο 2021, όμως, ήρθε η στιγμή να βρεθεί εκεί που ανήκει. Στις μεγάλες οθόνες. Και (ειδικά για την Ελλάδα) σε οθόνες θερινών σινεμά που ταιριάζουν ακόμη καλύτερα σ’ αυτό που πρόκειται να δείτε. Γιατί το «Monday» είναι μια ταινία που «καταναλώνεται» καλύτερα εκεί έξω

Βρεθήκαμε σε ένα από τα θερινά της Αθήνας που αγαπώ πολύ και μου έχει χαρίσει αξέχαστες αναμνήσεις και εμπειρίες, στη Ριβιέρα της οδού Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια. Δεν προετοιμάσαμε τίποτα. Φλυαρήσαμε λίγο πριν το REC, «κουτσομπολέψαμε» τα της ελληνικής κινηματογραφίας, κάτσαμε σε δυο καθίσματα του σινεμά κι αρχίσαμε να μιλάμε για το «Monday». Το όλο βιντεάκι (πατάς play πάνω δεξιά, κλασικά) είναι ένα σκέτο… αντι-(οτιδήποτε)! Διαρκεί σχεδόν πενήντα λεπτά, εμφανίζονται σ’ αυτό δυο άνθρωποι που δεν πουλάνε στάση, «μούρη» (#diplhs) ή στιλ. Και μιλάνε, με φυσική ροή, σαν σε κουβέντα που δεν βιντεοσκοπείται απαραίτητα. Για εκείνους που γουστάρουν. Το σινεμά.

CREDITS: Βίτων Μπεσδεμιώτης (κάμερα / μοντάζ) – The Giant Project

Η ταινία «Monday» ξεκινά την προβολή της στους ελληνικούς κινηματογράφους από τις 24 Ιουνίου, σε διανομή της εταιρείας Tulip.


MORE INTERVIEWS

Γιάννης Οικονομίδης: Χτύπημα στη «Φλέβα».

Και οι δύο ζούμε «στον κόσμο μας». Αλλά δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Διαφωνούμε και (πιο συχνά) συμφωνούμε, χωρίς υψηλούς τόνους. Κι αυτό κάνει την κουβέντα πιο σωστή, πιο αληθινή. Πέντε χρόνια… μεγαλύτεροι από την τελευταία μας φορά, συναντιόμαστε ξανά μπροστά από τις κάμερες με αφορμή την έξοδο της νέας του ταινίας, «Σπασμένη Φλέβα».

ΑΘΗΝΑ ΡΑΧΗΛ ΤΣΑΓΓΑΡΗ. ΓΙΑ ΤΟ «HARVEST».

Δέκα χρόνια μετά το πολυβραβευμένο «Chevalier», η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη καλεί ξανά το ελληνικό κοινό σ’ ένα αρκετά διαφορετικό «ταξίδι» στη μεγάλη οθόνη, με την αγγλόφωνη ταινία της «Harvest», και μιλά με τον Ηλία Φραγκούλη για τα παιδικά της χρόνια, όσα αγαπά στο σινεμά και… την καπιταλιστική «ανάπτυξη».

Βασίλης Κεκάτος. Αγαπώντας τα άγρια παιδιά.

Ένα παγωμένο, χιονισμένο απόγευμα στο Βερολίνο (και στους -12 βαθμούς), στο πλαίσιο του 75ου Φεστιβάλ της πόλης, συναντήσαμε τον Βασίλη Κεκάτο στα studios της Unifrance, ώστε να κάνουμε μία συζήτηση για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, τις «Άγριες Μέρες μας».

Κάρλα Σοφία Γκασκόν. Χωρίς... tweets.

H απίθανη ζωή της Κάρλα Σοφία Γκασκόν ξεκίνησε μια μαρτιάτικη ημέρα του 1972 στην Ισπανία. Τη χρονιά που ο Γουίλιαμ Φρίντκιν έγραφε οσκαρική ιστορία με τον «Άνθρωπο από τη Γαλλία», το μαγικό αστέρι του σινεμά θα ευλογούσε με τα δώρα του έναν άνθρωπο που γεννήθηκε σε κάποιο προάστιο της Μαδρίτης ως… Χουάν Κάρλος Γκασκόν.

Γιώργος Τσεμπερόπουλος. Για όλα όσα έχει υπάρξει.

Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος είναι ένα από τα πιο σεβαστά ονόματα στα χρονικά της ελληνικής κινηματογραφίας. Δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ποτέ ξανά έτσι στο παρελθόν. Βρεθήκαμε με αφορμή το «Υπάρχω». Άκουσα, έμαθα, μοιραστήκαμε. Ομολογώ πως ήταν μία συγκινητική εμπειρία για μένα.