του Πάνου Λιάκου

Δύο τύποι που τσαμπουκαλεύτηκαν στην εταιρεία security η οποία προμήθευε τους fans με τα wristbands, εκδιώχθηκαν πυξ-λαξ από τους τετραγωνισμένους φίλους μας, με αποτέλεσμα από νούμερο 102 (μοιράστηκαν μόλις 100 βραχιόλια εισόδου) να πάρω μία ουρανοκατέβατη προαγωγή… in the nick of time.

Η ανθρωπογεωγραφία ποικίλλει σε αυτές τις περιπτώσεις. Υπάρχουν οι «καμένοι», που έχουν στρωθεί από τις δύο το πρωί για να πάρουν μια θέση για την πρεμιέρα της επομένης. Έπειτα, οι επαγγελματίες κυνηγοί αυτογράφων (αλλά και οι επίδοξοι πωλητές του e-bay), που στην πρεμιέρα θα καταφθάσουν με γεμισμένες τις τσέπες μήπως και αρπάξουν όσες περισσότερες υπογραφές μπορούν. Παρ’ όλα αυτά, η κατηγορία που με συγκινεί περισσότερο είναι οι φερέλπιδες κινηματογραφιστές από μέρη εκτός Λονδίνου (Σαουθάμπτον, Μάντσεστερ, κ.α.) που έχουν κάνει την αγάπη τους για το Σπίλμπεργκ… tattoo επάνω στο κορμί τους. Δεινοσαυράκια, «Μπρους», τη φατσούλα του Ε.Τ., μέχρι και τον Ιντιάνα Τζόουνς με το μαστίγιό του πήρε κάπου το μάτι μου!

Μία μικρή δημοσκόπηση ανάμεσα στους θαυμαστές θα αναδείκνυε πρωταθλήτριες ταινίες του μεγάλου παραμυθά όπως «Τα Σαγόνια του Καρχαρία» (1975), το «Jurassic Park» (1993) και φυσικά τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» (1977) και τον αξιαγάπητο «Ε.Τ.» (1982). Αυτή η σπάνια μαγεία και ευθύτητα τις πρώτης περιόδου του έργου του μιλά στις καρδιές ανθρώπων από εντελώς διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα (την επαύριον θα δούμε στριμωγμένους μέσα στο fan pit από Ασιάτες μέχρι Ιταλούς και από αποφασισμένους Έλληνες μέχρι Άραβες που κουβαλούν κάθε LP του «Ιντιάνα» το οποίο κυκλοφόρησε τη δεκαετία του ‘80!), ενώ συγκινούν οι εξομολογήσεις των παιδιών από χωρισμένους γονείς για το πώς εντόπισαν τον πατέρα που τους έλειπε στο πρόσωπο του Ρόι Σάιντερ κι έναν στοργικό φίλο σαν… τον Ε.Τ.!

Φτάνοντας στον «αποφασισμένο» Έλληνα, ο στόχος μου ήταν να μπορέσω να βάλω στη σωστή σειρά εκείνες τις λέξεις που θα έκαναν τον μεγάλο δημιουργό να μου μιλήσει έστω και για μερικά δευτερόλεπτα. Όλοι με κοιτάνε σαν λοξό όταν λέω πως καμία υπογραφή πάνω σε poster δεν έχει μεγαλύτερη αξία από το «να μάθεις, και να μάθεις απ’ τους σπουδαγμένους».

Κατά αυτόν τον τρόπο, η πρεμιέρα κυλά σαν ένα όνειρο. Αρχικά, στεκόμαστε στη βροχή μέχρι να πάρουμε τις θέσεις μας στο pit. Καταφθάνουν οι φωτορεπόρτερ και οι Instagrammers. Thank you, next! Σιμώνει η ZDF και μου χώνει το μαρκούτσι στη μούρη. Δύο λεπτά με μια μικρή διάλεξή μου για το σινεμά του Σπίλμπεργκ (ωχ, γιατί δεν βρίσκω τον εαυτό μου στο ZDF heute, άραγε;) και… μόλις περνά η Γκόλντι Χον! Α, και ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς! Ο Τζέι Τζέι Εϊμπραμς! Ο Τζεφ Γκόλντμπλαμ! Και ο Τέρι Γκίλιαμ, που μας έβγαλε τρελιάρικα τη γλώσσα του!

Το καστ της ταινίας δεν αργεί να πάρει κι αυτό τη θέση του στο κόκκινο χαλί. Κόλμαν Ντομίνγκο (γλυκύτατος και κούκλος, όπως πάντα), Έμιλι Μπλαντ (με αρκετό άγχος και κάποια απόσταση από τους θαυμαστές της), Κόλιν Φερθ (ο ορισμός του gentleman), Τζος Ο’Κόνορ (ευδιάθετος και έτοιμος για selfies με τα κορίτσια), αλλά και ο σεναριογράφος της «Ημέρας Αποκάλυψης», Ντέιβιντ Κεπ, ο οποίος παρήλασε διακριτικά από μπροστά μας με τη συνοδό του. Τα αγγλόφωνα επιφωνήματα «Oi!» και «Yo!» από την πλευρά των θαυμαστών έδιναν πόνο, με τον Σπίλμπεργκ να κατευνάζει τα πνεύματα και να υπόσχεται να επιστρέψει στο pit αμέσως μετά το Q&A της λονδρέζικης πρεμιέρας του νέου του φιλμ, η οποία έλαβε χώρα στο CineWorld (πάντoτε πέριξ της Leicester Square).

Όπερ και εγένετο. Χαμογελαστός, πρόθυμος να υπογράψει για κάθε έναν από τους θαυμαστές του μέσα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, ο Σπίλμπεργκ επιστρέφει χαιρετώντας τους πάντες. Για μια στιγμή κλείνω τα μάτια και δεν ακούγεται τίποτα πλέον γύρω μου. Ούτε υστερικοί Ασιάτες, ούτε υπερδραστήριοι σωματοφύλακες… Τίποτα. Νιώθω μονάχα το χέρι της μητέρας μου επάνω στο κεφάλι μου, εκείνα τα κυριακάτικα μεσημέρια που βλέπαμε κουλουριασμένοι όλοι μαζί στον καναπέ το «E.T.»…

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω μπροστά μου αυτό το χαρακτηριστικό βλέμμα.

«Mr. Spielberg, any advice for an aspiring storyteller from Greece?»

Αντί να προσπεράσει ή να με δει σαν ένα ακόμη… αυτόγραφο, ο κύριος Σπίλμπεργκ επιλέγει για λίγα έστω δευτερόλεπτα να δώσει μία απάντηση, εντελώς άνετος και σε απόλυτη συνέπεια με τις θέσεις του για τη χρήση της μοντέρνας τεχνολογίας ως βοήθημα της ανάπτυξης της φωνής των σύγχρονων σκηνοθετών και αφηγητών ιστοριών παντός είδους.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, εκείνο που μετρά είναι να έχεις μια καλή ιστορία να πεις. Και ο κύριος Σπίλμπεργκ είναι εκείνος που μας το έχει αποδείξει καλύτερα από κάθε άλλο σκηνοθέτη της γενιάς του.