του Ηλία Φραγκούλη

Ήταν επιθυμία πολλών ετών αυτή. Αλλά δεν είχα την οικονομική ευχέρεια να την πραγματοποιήσω. Και απορούσα. Γιατί κανένας διανομέας δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με «Το Παιδί και το Δελφίνι» εδώ και… έξι δεκαετίες (η τελευταία του επίσημη επανέκδοση εντοπίστηκε το 1965, από καταχωρήσεις εφημερίδων της εποχής); Γιατί τόσος κομπλεξισμός προς το ψυχαγωγικό σινεμά του παλιού Χόλιγουντ, που είναι ιδανικό για τα θερινά σινεμά; Επειδή δεν είναι κάποιου σκηνοθέτη, άρα… δεν (θα) είναι και «αστεράτη»;

Ορίστε οι βαθμολογίες που εισέπραξε την περασμένη Πέμπτη από τους ντόπιους κριτικούς. Κανένας από αυτούς δεν πάτησε το πόδι του στη δημοσιογραφική προβολή που έκανα (διότι αυτό το CinemaScope, αν δεν το έχεις δει στο σινεμά… δεν το έχεις δει ποτέ σου!).

Χρειάζεται να δει κανείς αυτά τα «αστεράκια» για να του «πουν» ότι «Το Παιδί και το Δελφίνι» είναι ή δεν είναι μια τέλεια ταινία για το ελληνικό καλοκαίρι και μια βραδινή έξοδο σε θερινό σινεμά; Πήγαινα σχεδόν σε κάθε προβολή της ταινίας στο Ciné Paris για να απολαύσω το θέαμα, στη μεγάλη οθόνη και… κάτω από αυτήν! Ήταν σαν ένα «ναρκωτικό» που μου προκαλούσε ευδαιμονία…

To cut a long story short, ας περάσουμε σε αυτό στο οποίο θα εστιάσει (ας μη γελιόμαστε) η ντόπια κινηματογραφική αγορά: τα εισιτήρια.

ΠΕΜΠΤΗ: 335
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: 337
ΣΑΒΒΑΤΟ: 336
ΚΥΡΙΑΚΗ: 342

Τέσσερα συνεχόμενα sold–out, με σύνολο τετραημέρου στα 1.350 εισιτήρια, από μία οθόνη. Οι… «κακεντρεχείς» θα πουν πως ότι και να παίξει το Ciné Paris (θα) κάνει sold-out. Και συχνότατα, αυτή είναι η αλήθεια. Γι’ αυτό και το διάλεξα, να παίξει εκεί αποκλειστικά για την πρώτη του εβδομάδα. Εν μέρει, ήταν ένα μέρος του «σχεδίου» αυτής της επανέκδοσης, και λόγω τοποθεσίας. Το ίδιο το έργο γυρίστηκε το 1956… εκεί παραδίπλα! Η προοπτική του βλέμματος από εκεί πάνω ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία. Και το κοινό το ένιωθε αυτό, απόλυτα.

Να προσθέσω μονάχα πως στη σκηνή που η Σοφία Λόρεν τραγουδά το «Τι ‘ναι Αυτό που το Λένε Αγάπη» του Τάκη Μωράκη, το σινεμά έδινε κάθε βράδυ την εντύπωση πως βρισκόσουν σε rock συναυλία! Δεκάδες κινητά τηλέφωνα φώτιζαν το σκοτάδι και υψώνονταν στον αέρα για να αποτυπωθεί η στιγμή σε video! Και το φινάλε… Χειροκροτήματα από την πρώτη προβολή, κάθε βράδυ! Κόσμος χαρούμενος. Γιατί χάρηκε σινεμά! Κι ένα κομμάτι της ελληνικής Ιστορίας, φιλμικά ή μη.

Πριν απολαύσετε μερικές εικόνες / στιγμές από αυτές τις τέσσερις υπέροχες νύχτες, να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Χρήστο Μπεχτσή και την εταιρεία CINOBO για τη φιλοξενία, την άψογη συνεργασία και τον επαγγελματισμό με τον οποίο διαχειρίζονται το Ciné Paris, την Κατερίνα Στικούδη (!), όσα Μέσα στήριξαν κάτι που εγώ θεωρούσα δεδομένο ως επιτυχία και περισσότερο τους Φώτη Σεργουλόπουλο και Τζένη Μελιτά για την ωραία κουβέντα που κάναμε στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Πρωίαν σε Εἶδον», και τη Ναταλία Αργυράκη για το εξαιρετικό reportage στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού «Καλύτερα δε Γίνεται» του Alpha. Κι από Πέμπτη συνεχίζουμε… με αγάπη!

«Το Παιδί και το Δελφίνι» είναι διαθέσιμο σε 4K DCP για τους ελληνικούς κινηματογράφους και για δώδεκα μήνες, αποκλειστικά από την εταιρεία REPERTORY (repertoryfilmsgr@gmail.com), σε συνεργασία με την PARK CIRCUS.