του Ηλία Φραγκούλη

Ξαφνικά, η σιωπή της (επί σειρά ετών) μη λειτουργίας του κινηματογράφου ΑΤΛΑΝΤΙΣ, στο νούμερο 245 της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, έδωσε τη θέση της σε αμέτρητα ποσταρίσματα στο facebook (κυρίως), συνοδευόμενα από φωτογραφίες περαστικών οι οποίοι έγιναν μάρτυρες του σταδιακού γκρεμίσματος της αίθουσας σήμερα.

Το σινεμά που έστεκε χαρακτηριστικά απέναντι από την πλατεία Καλογήρων λειτούργησε για πρώτη φορά το 1956 σαν θερινό και στα ‘60s μετατράπηκε σε χειμερινή αίθουσα (750 θέσεων) διαρκούς λειτουργίας με συρόμενη οροφή και πλευρικά ανοίγματα. Στη δεκαετία του 2000 χωρίστηκε σε δύο αίθουσες, μια κάποια μόδα της εποχής που συμβάδιζε με τον αγώνα της επιβίωσης και του πιο ευέλικτου προγραμματισμού ταινιών. Η αίγλη του μεγάλου μεγέθους της παλιάς κινηματογραφικής αίθουσας, όμως, είχε χαθεί…

Το τραγικό είναι πως στης ευρύτερη περιοχή της Δάφνης υπήρχαν κάποτε τουλάχιστον 18 κινηματογράφοι, εκ των οποίων δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα. Το πάλαι ποτέ αχανές ΝΑΝΑ λειτουργεί πια σαν multiplex και το ΣΙΝΕ ΔΑΦΝΗ προστίθεται τα καλοκαίρια. Λίγα μέτρα πριν από τη θέση που βρισκόταν το ΑΤΛΑΝΤΙΣ, δε, υπάρχει ακόμη (σαν «φάντασμα») το εξαιρετικό μα παντελώς παρατημένο (από το 2005) ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ, για το οποίο ουδείς έχει εκδηλώσει κάποιο ενδιαφέρον εδώ και δεκαετίες.

Εύχομαι οι εικόνες που ακολουθούν να μην επαναληφθούν σύντομα και στο Παγκράτι…