FreeCinema

Follow us

Οι καλύτερες ταινίες της σεζόν 2017 – 2018.

Οι 10 καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν 2017 – 2018, αποκλειστικώς φιλμ που διανεμήθηκαν στη χώρα μας, είναι εδώ. Μια λίστα που συζητιέται, ενίοτε προκαλεί και, αν μη τι άλλο, διαφέρει από την προβλεψιμότητα των «ιερών αγελάδων» και της «κουλτούρας» της ντόπιας κριτικής. Αυτός είναι ο ειλικρινής απολογισμός του Ηλία Φραγκούλη.

Είναι αυτή η μοναδική στιγμή του χρόνου στην οποία αποκαλύπτεται μια τρομακτική αλήθεια: υπάρχουν και ταινίες που μου αρέσουν! Ακολουθώντας, λοιπόν, την παράδοση της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας (και όχι τα αμερικανικά πρότυπα απολογισμού έτους), ιδού η λίστα με τα 10 σημαντικότερα κινηματογραφικά φιλμ που (διανεμήθηκαν στη χώρα μας και) επέλεξα από τη σεζόν η οποία μόλις τέλειωσε. Η σειρά αρίθμησης είναι πάντοτε αξιολογική. Η αντοχή τους στο πέρασμα του χρόνου θα τεσταριστεί με αναδρομικές επισκέψεις, δικές μου και δικές σας, στο μέλλον…

Να σημειωθεί ότι η χειρότερη ταινία της κινηματογραφικής σεζόν 2017 – 2018 ήταν το «Emoji: Η Ταινία» του Τόνι Λεοντίς. Η βαρβαρότητα αυτής της εμπειρίας δεν έχει προηγούμενο. Αν μια βροχή από κουράδες έπεφτε με φόρα επάνω σου και σε έπνιγε, τότε μόνο θα μπορούσες να σκεφτείς ξανά ότι υπήρξε αυτή η ταινία. Γενικά, οποιαδήποτε αναφορά σε κάτι το σκατολογικό, πλέον, θα θυμίζει τούτο το φιλμικό έκτρωμα «παιδικού» φιλμ.

Συμπληρωματικά (για να χαρεί περισσότερο το φιλοθέαμον κοινό), στο… χείριστο top 5 της σεζόν (γνωστό και ως «τα σκατά της σεζόν») ακολουθούν τα φιλμ (με αξιολογική σειρά): ο «Καζαντζάκης» του Γιάννη Σμαραγδή («στο σκοτάδι το άραχνο, απλά σιωπάς»), το «Blade Runner 2049» του Ντενί Βιλνέβ («στη βροχή δακρύσαμε μόνο μια φορά»), το «Μαζί ή Τίποτα» του Φατίχ Ακίν («συνονθύλευμα δραματικών (και ιδεολογικών) κλισέ») και το «Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου» του Λούκα Γκουαντανίνο («τίποτε παραπάνω από ένα… βίπερ Νόρα της ‘πρώτης φοράς’»). Ξαναδείτε τα, αν επιθυμείτε να «φορτώσετε» ζοχάδες.

Πριν πάμε στα καλύτερα της σεζόν, ένα μικρό bonus με το top 5 των «Θα μπορούσαν, αλλά…», με αξιολογική σειρά (πάντα), εκτός δεκάδας: η «Αόρατη Κλωστή» του Πολ Τόμας Άντερσον, το «Revenge» της Κοραλί Φαρζά, το «Tully» του Τζέισον Ράιτμαν, το «American Made» του Νταγκ Λίμαν και το «The Post» του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

5

BABY DRIVER (2017) του Έντγκαρ Ραϊτ


Η ταινία μοιάζει να μελετήθηκε και να γυρίστηκε καρέ-καρέ πάνω στους ρυθμούς των τραγουδιών, σε στίχους, σε ατάκες, στη συνολική ηχητική μπάντα και τα παραμικρά sound effects, τα οποία λειτουργούν μαζί σε πλήρη αρμονία, για να είμαστε εμείς, οι ταπεινοί θεατές, μάρτυρες μιας πρωτοφανούς απόλαυσης που ακούει στο όνομα «Baby Driver». Όσο για τον ομώνυμο ήρωα του φιλμ, έχει ήδη γίνει ο καλύτερος φίλος του Φέρις Μπιούλερ, του Τζόελ (από το «Risky Business») και του Άλεξ (από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι»). Δηλαδή, ήρθε για να διδάξει σε μια ολόκληρη γενιά τις δικές του τακτικές στον αμοραλισμό και την εφηβική επαναστατικότητα. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

4

COCO (2017) των Λι Άνκριτς & Αντριάν Μολίνα


Μονάχα σεβασμό μπορώ να δείξω απέναντι σε ένα έργο που φτιάχτηκε για παιδιά και μιλά για τον θάνατο. Όχι ακριβώς με τον (μακάβρια γοτθικό) τρόπο του Τιμ Μπέρτον στη «Νεκρή Νύφη», του νεκροζώντανου «ParaNorman» ή του συγγενούς αισθητικής και θεματικής «The Book of Life». Τούτο εδώ το έργο φέρει το σήμα της εταιρείας Pixar. Που όσο κι αν έχει προσπαθήσει να την «αφομοιώσει» με τα δικά της μαρκετίστικα πλάνα η «μαμά» (πλέον) Disney, η σπίθα της διαφορετικότητάς της υπάρχει. Και ενίοτε λαμπαδιάζει το σύμπαν με κάτι το εικαστικά ανώτερο, που υπολογίζει περισσότερο στην ψυχή που παραδίδει στη μεγάλη οθόνη παρά τον… οβολό του οικογενειάρχη. Μια τέτοια περίπτωση είναι το «Coco». (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

3

READY PLAYER ONE (2018) του Στίβεν Σπίλμπεργκ


Το «Ready Player One» δεν είναι μια απλή βόλτα «down the memory lane». Πρέπει να ιδωθεί σαν μια πολυεπίπεδη αλληγορία για τη σημασία της διαμόρφωσης της μνήμης μέσω προϊόντων που καταναλώνουμε καθημερινά εξαιτίας της ύπαρξης της pop κουλτούρας. Προϊόντων / δειγμάτων ενός πολιτισμού που βασίστηκε στη μόρφωση, τη γνώση, τη σκέψη και την έμπνευση. Όλα αυτά μαζί παρήγαγαν «προϊόντα» κατανάλωσης που πορεύτηκαν μαζί μας, προκάλεσαν εσωτερικές διεργασίες, μας σύστησαν πρωτόγνωρα συναισθήματα, μας «έπλασαν» σε έναν μεγάλο βαθμό (και) ως οντότητες, άπαξ και προσανατολιστήκαμε προς αυτά για να «φυγαδευτούμε» από την πραγματικότητά μας. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

2

Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ (2017) του Τζο Ραϊτ


«Η Πιο Σκοτεινή Ώρα» δεν μιλά τόσο για έναν πόλεμο όσο για την υποδούλωση ενός λαού, ο οποίος κινδυνεύει να χάσει ακόμη και το δικαίωμα της πάλης απέναντι στον εχθρό του. Είναι συγκλονιστικό το πώς μπορεί να αναγνώσει ο θεατής το επίκαιρο του διλήμματος, μαζί με την τελική (και ιστορικώς δεδομένη) απόφαση της μη παράδοσης «των όπλων», σε συνάρτηση με το πρόσφατο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος των Βρετανών για το Brexit. Οι παραλληλισμοί σε κάνουν να σαστίζεις! Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, άλλωστε, διαφέρει από το σήμερα μονάχα στα όπλα. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

1

ΜΗΤΕΡΑ! (2017) του Ντάρεν Αρονόφσκι


Μια αλληγορία χτισμένη πάνω σε βιβλικά γραπτά, στερεότυπα συμβόλων που μια κάποια θρησκεία μετεξέλιξε σε Πίστη και μέσω αυτής εξουσιάζει (ακόμη και σήμερα) εκατομμύρια ανθρώπων, σχεδόν… «τυφλά». Η ίδια η Φύση, όμως, θα την αμφισβητήσει πάντοτε. Διότι εκείνη είναι η ουσιαστική «Μητέρα» (μας). Υπό αυτή την οπτική, ο Ντάρεν Αρονόφσκι έχει γυρίσει το πιο βλάσφημο έργο που έχουμε δει στο σινεμά εδώ και πολλά έτη. Γιατί είχε την εξυπνάδα να «παντρέψει» σε αυτό την ίδια τη Φύση και Εκείνον! Και να κρίνει και τους δύο. Και τους πιστούς τους. Έως και ολόκληρη την πορεία (αν όχι και τη μοίρα) ενός σύμπαντος ειρωνικά κολλημένου στο… rewind! (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)