FreeCinema

Follow us

ΚΑΤΑΚΟΥΤΕΛΑ (2015)

(TRAINWRECK)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζαντ Άπατοου
  • ΚΑΣΤ: Έιμι Σούμερ, Μπιλ Χέιντερ, Μπρι Λάρσον, Κόλιν Κουίν, Τίλντα Σουίντον, ΛεΜπρον Τζέιμς, Τζον Σένα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 125'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: UIP

Η Έιμι έχει ορκιστεί να ζήσει ενάντια στους κανόνες της… μονογαμίας! Πηδιέται με ό,τι βρει, αρκεί να μην της ζητήσει να υπάρξει δεύτερη φορά. Έχει κι έναν μπρατσαρά εύκαιρο για το σεξ στις πιο δύσκολες ώρες. Πώς θα αντιδράσει στην πρόκληση ενός… δεύτερου ραντεβού με έναν αθλίατρο που τη γουστάρει;

Ένας πατέρας εξηγεί στις δύο ανήλικες κόρες του, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τις κούκλες τους (!), γιατί ήταν αδύνατον να σταθεί πιστός στη μητέρα τους επί σειρά ετών, ανατρέποντας τη λογική της μονογαμικής σχέσης μέσα σε λίγα λεπτά. Κατόπιν, ανακοινώνει την είδηση του διαζυγίου του. Η πρώτη σκηνή του «Κατακούτελα» σε κάνει να καταλάβεις (ή να υποψιαστείς, έστω) ότι αυτό που θα ακολουθήσει είναι ένα instant classic για το αμερικανικό σινεμά. Δηλώνει βροντερά και την επιστροφή του Τζαντ Άπατοου, ο οποίος εδώ βρίσκει τη… θηλυκή φωνή του στην πένα της Έιμι Σούμερ. Η χημεία που έχουν επιτύχει σε τούτο το έργο θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη γέννηση μιας σεναριακής ιδιοφυίας, η οποία έχει ενώσει τα μυαλά των δύο φύλων με τρόπο κοσμογονικό.

Το αληθινά μαστόρικο επίτευγμα της ταινίας είναι η αντιστροφή των ρόλων ενός «συνταγογραφημένου» chick flick: ο γυναικείος χαρακτήρας έχει σχεδιαστεί πάνω σε στερεότυπα του ανδρικού… «γαμάω» ήρωα, του «κυνηγού» των one night stands που κανένα συναίσθημα δεν τον αγγίζει, ενώ ο κεντρικός χαρακτήρας από το… ισχυρό φύλο επιζητά τη δέσμευση, το ρομάντζο και ψάχνει πώς και πώς να βρει τον τρόπο να ξεφουρνίσει το «σ’ αγαπώ» για να προχωρήσει η σχέση ακόμη πιο ουσιαστικά. Για να ενισχύσει, δε, αυτή τη «θεωρία», ο Άπατοου βάζει στον ρόλο του καλύτερου φίλου του ήρωα έναν αληθινό, διάσημο μπασκετμπολίστα, πρότυπο της ανδρικής μανίας για τον αθλητισμό, να παριστάνει… την «γκόμενα» που φυλάει τα νώτα της κολλητής της και κουτσομπολεύει τα πάντα σαν κοινό «γυναικάκι»! Ο ΛεΜπρον Τζέιμς όλα αυτά! «Γραμμένος»… από την ανάποδη. Όπως και όλοι σχεδόν οι χαρακτήρες του φιλμ. Υπέροχα ύπουλο.

Ο «γκόμενος» στο «Κατακούτελα», λοιπόν, είναι η Έιμι. Το κορίτσι που έμοιασε στον πατέρα του, αφού εκείνος του ευνούχισε κάθε υποψία συναισθηματικής αναζήτησης και συντρόφου στη ζωή. Η Έιμι είναι το μεγαλύτερο καθίκι που θα συναντούσαμε ποτέ σε άρρενα κινηματογραφικό ήρωα, ακόμη και πέρα από το είδος της αισθηματικής κομεντί. Πίνει μέχρι τελικής πτώσης, καπνίζει το «χόρτο» της, καβαλάει κάθε τύπο άνδρα για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές της ορέξεις και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια ακόμη και από την προοπτική τού να μοιραστεί κρεβάτι για έναν ύπνο. Ο μόνιμος fuck buddy της, ένας μπρατσαράς με… καλλιτεχνικές (ξεκαρδιστική η σκηνή στο arthouse σινεμά) και άλλες ευαισθησίες, που ενδόμυχα αδημονεί να της κάνει πρόταση γάμου αλλά σε κάθε του κουβέντα φωνάζει… «gay», θα βγει σύντομα από το «κάδρο» ως πολλαπλά απατημένος και προδομένος (του το είχαν πει και τα άλλα αγόρια από το γυμναστήριο ότι θα συμβεί αυτό…).

Ο Άαρον είναι ο ευαίσθητος αθλίατρος, κάθε άλλο παρά ο «dude» της υπόθεσης, πιο κοντά στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία ως σκιαγράφηση, ο τύπος που κυνηγάει τα ρομαντικά κλισέ ή εκείνο το κλασικό montage της όμορφης σχέσης, με το ρομαντικό τραγουδάκι και τις girly εικόνες θαλπωρής (που η Σούμερ ξεσκίζει με το voice-over της, καταλήγοντας σε ένα homage της κλασικής σκηνής με το παγκάκι από το «Manhattan» του Γούντι Άλεν, στο οποίο υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να κλαις από τα γέλια). Είναι το «καλό κορίτσι» των «άλλων» κωμωδιών του είδους! Είναι το «αντί» που θα κολλούσες πίσω από τα στερεότυπα του ανδρικού σεξισμού – αν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει τέτοιο αρσενικό…

Αυτό που τονίζει τη σημασία τού «Κατακούτελα» για την αμερικανική κωμωδία του σήμερα είναι ο τρόπος που η γραφή και οι διάλογοι αναλύουν τους χαρακτήρες, ένα ρεαλιστικά καταστασιακό σύμπαν, τους δεσμούς των δύο φύλων είτε αφορούν την οικογένεια είτε την ρομαντική σχέση, τη σεξουαλική ενέργεια (που σπάνια «ακουμπάει» το σινεμά όταν μιλάει για τη γυναικεία… ικανοποίηση). Χρησιμοποιώντας την Έιμι Σούμερ, μια… «μπουνταλού», με κορμί που πιθανότατα θα ευχαριστούσε στο σεξ κάθε άνδρα (ο οποίος όμως δε θα παραδεχόταν δημόσια ότι θα ήθελε να «ρίξει» μια τέτοια γκόμενα), ο Τζαντ Άπατοου καθοδηγεί μπροστά από το φακό ένα εξαιρετικό ταλέντο που διαχειρίζεται το χιούμορ, το άκομψο, το μισανθρωπικό, το ατιμωτικά προσβλητικό, το απόλυτα ασυναίσθητο αλλά και το εσωτερικά δραματικό με μια άνεση η οποία προκαλεί τον θαυμασμό, κάτι που ελπίζω να μη σβήσει ως τις αρχές του επόμενου έτους, έτσι ώστε να δούμε την πρωταγωνίστρια του φιλμ να διεκδικεί αυτό που πραγματικά της αξίζει: μια υποψηφιότητα (έστω) για το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου.

Με διάθεση να προσεγγίσει τους ήρωές του ως ίσους, ο Άπατοου αποδεικνύει για ακόμη μια φορά, με την καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία του, πόσο καλά γνωρίζει τις συμπεριφορές στην αληθινή ζωή και πόσο πιο αστεία μπορεί να τις χειραγωγήσει στο φιλμικό σύμπαν, για να εξορίσει (ως «τρομοκράτης» εκ των έσω, κιόλας!), τελικά, ολόκληρο το είδος της στουντιακής ρομαντικής κωμωδίας πέρα από τα σύνορα της γελοιότητας. Τι μπορεί να πει το «Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι» στον θεατή που ζει στο παρόν, αν το βάλεις δίπλα στο «Κατακούτελα»; Είναι τόσο στημένο, ανειλικρινές και πλαστό όσο εκείνος ο ψευτο-οργασμός της Μεγκ Ράιαν στη σκηνή του diner! Είναι το junk food του δήθεν αμερικανικού «ονείρου». Καιρός να ξυπνήσεις, δηλαδή.

Το «Κατακούτελα» αποτελεί έναν πολιορκητικό θρίαμβο κατά των κλισέ, ένα αποθεωτικό δείγμα κωμικού σινεμά, με ανθρώπινη ψυχή και μικρές ατέλειες (που πιάνουν μέχρι και τον προσωπικό σου βίο), φτιαγμένο με ειλικρινή θέληση να κάνει το καθοριστικό upgrade σε ένα genre που παγιδεύτηκε στους κανόνες του sitcom. Και το καταφέρνει. Γι’ αυτό και πρέπει να το ευγνωμονούμε.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις σε σχόλια ή μια κριτική όλον αυτόν τον όγκο σεναριακής δουλειάς και σκηνοθετικής αφοσίωσης (και γνώσης, διάβολε!) που συναντάς σε αυτό το έργο. Είναι «λαϊκό» σινεμά, αλλά έχει τα κότσια να σε κάνει να αλλάξεις στάση για πράγματα που αφορούν τη δική σου ζωή ή να σε τοποθετήσει σε μια κατάσταση επαναπροσδιορισμού των γύρω σου. Τη δεύτερη φορά που το παρακολούθησα, δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό και γέλασα ξανά, με την ψυχή μου, ανάμεσα σε εκατοντάδες ξεκαρδισμένους θεατές. Ήταν η καλύτερη απόδειξη για την αξία του «Κατακούτελα». Από το άψογο καστ τού φιλμ, να επισημάνω την εξωφρενική μεταμόρφωση της Τίλντα Σουίντον, που έχει απογειωθεί ως ρολίστα και παίζει «στα δάχτυλα» ό,τι της δώσεις, πλέον. Τώρα, αν νομίζεις πως μπορείς να παραγνωρίσεις μια από τις καλύτερες ταινίες τούτης της σεζόν επειδή… η κομεντί «δεν είναι του γούστου σου», ίσως διανύεις έναν αξιοθρήνητο βίο, δίχως εμπειρίες, χαρά και άλλα συναισθήματα.

MORE REVIEWS

ΜΑΝΤΕΨΕ ΠΟΙΟΣ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ;

Η οικογενειακή μάζωξη για τον εορτασμό των εβδομηκοστών γενεθλίων της μαμάς παίρνει άβολη τροπή, όταν σε αυτήν καταφθάνει η ψυχολογικά ασταθής και εξαφανισμένη τα τελευταία χρόνια κόρη της.

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΡΥΠΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Πρώην φίρμα του λαϊκού τραγουδιού, που τα πήρε κρανίο και τα γάμησε όλα στην Αθήνα, πλέον ζει στην επαρχία με καταχρεωμένο σκυλάδικο, γκρίνια μανούλας και παντρεμένη γκόμενα την οποία θέλει να «κλέψει». Εκείνη θα διαπράξει το τελευταίο κυριολεκτικά, αδειάζοντας 1.000.000 ευρώ από το χρηματοκιβώτιο του συζύγου της. Ο τελευταίος αναζητά το σκαστό ζευγάρι και ζητά τη βοήθεια της δικής του μανούλας…

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Ακόμα πληγωμένος από τον χωρισμό του με τη σύζυγό του, ο οξύθυμος και εθισμένος στο αλκοόλ Τζακ Κάνινγκχαμ δέχεται την πρόσκληση να γίνει ο προπονητής της ομάδας basketball του παλιού του σχολείου, στο οποίο ο ίδιος είχε διαπρέψει ως αθλητής και παίκτης. Θα βρει έτσι τον δρόμο για τη σωτηρία του;

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΝΕΡΑ

Ένας μεγαλοδικηγόρος τα βάζει με μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες χημικών όταν συνειδητοποιεί το μέγεθος και την έκταση της περιβαλλοντικής ζημιάς που αυτή έχει προκαλέσει επί δεκαετίες.

ΦΥΓΑΜΕ

Σε ένα φανταστικό σύμπαν που θυμίζει αρκετά τη δική μας καθημερινότητα, δύο έφηβα αδέλφια… ξωτικά έχουν λιγότερο από 24 ώρες ώστε να ολοκληρώσουν ένα ξόρκι και να δουν τον νεκρό τους πατέρα για μια τελευταία φορά.