FreeCinema

Follow us

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ (2019)

(THE DEAD DON'T DIE)

  • ΕΙΔΟΣ: Παρωδία Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζιμ Τζάρμους
  • ΚΑΣΤ: Μπιλ Μάρεϊ, Άνταμ Ντράιβερ, Τομ Γουέιτς, Κλόι Σεβινί, Στιβ Μπουσέμι, Τίλντα Σουίντον, Ντάνι Γκλόβερ, Σελίνα Γκόμεζ, Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Ίγκι Ποπ, RZA, Κάρολ Κέιν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TULIP

Οι κάτοικοι μίας μικρής επαρχιακής πόλης αρχίζουν να ανησυχούν όταν παρατηρούν πως η μέρα και η νύχτα χάνουν τον μπούσουλα μεταξύ τους, χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει το ακόμη χειρότερο φαινόμενο: οι νεκροί βγαίνουν από τους τάφους τους, αναζητώντας… μυαλά (κλασικά)!

Ας πούμε ότι είναι ένας τυπάς με φήμη über cool κι έχει μαζέψει το παρεάκι του κάπου και περνάνε ωραία και κάνουνε χαβαλέ μεταξύ τους. Και κάποια στιγμή ο τυπάς αποφασίζει να τους πει ένα ανέκδοτο. Το ανέκδοτο είναι πραγματικά άθλιο και διόλου αστείο. Τι κάνουν οι φίλοι του στο punchline; Ξεκαρδίζονται ή… «παγώνουν» σαστισμένοι; Υπάρχουν, βέβαια, κι εκείνοι που θα χαχανίσουν… από ευγένεια. Γιατί τους φίλους (υποτίθεται ότι) δεν πρέπει να τους κακοκαρδίζουμε. Μπορούμε, όμως, να λέμε πάντοτε «ναι»; Ακόμη και όταν το «αστείο» λειτουργεί εις βάρος μας;

Ας τα φέρουμε όλα αυτά στα μέτρα τούτης της ταινίας, στην οποία ο Τζιμ Τζάρμους συγκεντρώνει μία τεράστια κουστωδία ηθοποιών, μουσικών, σελεμπριτέ και cult «φατσέων», οι οποίοι ως επί το πλείστον έχουν συνεργαστεί μαζί του και στο παρελθόν, με σκοπό να γυρίσουν (κάτι σαν) παρωδία τρόμου με ζόμπι, η οποία σταδιακά επιχειρεί να περάσει και «μηνύματα» (φευ). Ενώ στην ουσία πρόκειται περί σκέτου γλεντιού με τους «κολλητούς» (εκτός κάμερας πρέπει να περνούσαν καλύτερα). Αρχικά, το σοβαρότερο πρόβλημα εντοπίζεται σε ένα… μάλλον ημιτελές σενάριο, το οποίο ενίοτε σπάει πλάκα και με το ίδιο το σενάριο (ο διάλογος μεταξύ των Μάρεϊ και Ντράιβερ στο περιπολικό, όπου κοντράρονται για το ότι ο Τζάρμους είχε δώσει ολόκληρο το script για ανάγνωση μόνο στον έναν, είναι μία από τις μοναδικά αξιοπρεπείς φάσεις χιούμορ του φιλμ), σε μία απόπειρα να καλύψει ανεπανόρθωτες τρύπες και «εξαφανίσεις» χαρακτήρων ή ολόκληρων υποπλοκών (όπως των έγκλειστων teens που… ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί υπάρχουν εδώ), με εντελώς άτονους αστεϊσμούς και εξέλιξη πλοκής η οποία μάλλον προδικάζει τον ερχομό της γνωστής ατάκας… «κι ύστερα ήρθαν οι εξωγήινοι» (όταν η αφηγηματική κουλαμάρα παραγίνεται over the top).

Όσο ο Τζάρμους θεωρεί ότι γίνεται «πλακίτσα», το «Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν» είναι μία ανώδυνα κακή ταινία. Με αυτο-αναφορικά jokes που οι fans του σκηνοθέτη θα «πιάσουν» και ίσως μειδιάσουν (ο Ίγκι Ποπ σαν ζόμπι κατεβάζει καφετιέρες και φωνάζει «Coffee!» σε λούπα – ναι, τέτοια «πρωτότυπα»), περισσότερο από αμηχανία ή για να μην θίξουν το «ίνδαλμα» και κινδυνεύσει το χιπστερικό τους status. Όταν, όμως, ο Τζάρμους αποφασίζει να ενθέσει και πολιτικά σχόλια ή να κρίνει τα «κακώς κείμενα» της αμερικανικής (και όχι μόνο) κοινωνίας, τότε το φιάσκο ουρλιάζει από μακριά! Ο εύκολος και σχεδόν λαϊκίστικος σαρκασμός απέναντι στην Trump Era ξεθωριάζει γρήγορα, για να αντικατασταθεί από ένα γενικευμένο λογύδριο (ειδικά στο φινάλε) απόγνωσης για το πού οδεύει ο πλανήτης μας, σε μία κλιμάκωση πεσιμισμού που έχει σβήσει το χαμόγελο από το πρόσωπό σου για πάντα. Ατυχώς, όλα αυτά τα είχε σχολιάσει σαφώς πιο ουσιαστικά, κανιβαλιστικά αλλά και πολιτικά ο Ρομέρο από το 1978, κάνοντας τα smartphone ζόμπι του Τζάρμους που ψάχνουν απεγνωσμένα για… wi-fi να μοιάζουν με το πιο κακόγουστο «αστείο» της χρονιάς. Και ο καλύτερός σου φίλος να ήταν, θα έτρωγε φάπα για το κακό που σου έκανε…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Σοκ και δέος, ο Τζιμ Τζάρμους έκανε χειρότερη ταινία ακόμη και από το «Στα Όρια του Ελέγχου» (2009)! Στο είδος αυτό, δε, έχουμε δει τα τελευταία χρόνια λαμπερά κι αξιομνημόνευτα παραδείγματα (dude, δες κι ένα «Zombieland» πριν πας να εκτεθείς τόσο!), οπότε ούτε καν σαν genre «πείραμα» δεν αφορά κανέναν. Το καστ αποτελεί έναν προφανή μαγνήτη, αλλά οι περισσότεροι κάνουν περάσματα, ενώ άλλοι έχουν τόσο ανύπαρκτους ρόλους (ο «μαϊντανός» του weird, πλέον, Τίλντα Σουίντον) που δε σε νοιάζει για το ότι εμφανίζονται με ατάκες στο φιλμ. Καθόλου για fans των ταινιών τρόμου, ελάχιστα για το «hip» κοινό του σκηνοθέτη που θα «ψαρέψει» από σεβασμό, αλλά θα θέλει να φάει τα ίδια του τα μυαλά μέχρι να περάσουν αυτά τα 104 λεπτά!

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στη βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλώς, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.

MR KLEIN

MR KLEIN

Φέρτε μου ένα ζόμπι. Τώρα. Μπορεί να με δαγκώσει όπου θέλει. Αν με κάνει να σταματήσω να αισθάνομαι και να θυμάμαι ότι είδα αυτό το ψοφίμι κωμωδίας.