FreeCinema

Follow us

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ (2018)

(TEA WITH THE DAMES)

  • ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρότζερ Μισέλ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 84'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEO FILMS

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στην βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλά, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες φίλες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Μάγκι Σμιθ, Τζούντι Ντεντς, Αϊλίν Άτκινς και Τζόαν Πλόουραϊτ: όλες ονόματα – θεσμοί της ιστορίας του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης του τελευταίου αιώνα (κι ακόμα παραπέρα). Ηθοποιοί και φίλες με προσωπικούς και καλλιτεχνικούς δεσμούς από την δεκαετία του 1950, με αμέτρητα βραβεία και κλασικές, αξεπέραστες στιγμές στην υποκριτική τέχνη. Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Ρότζερ Μισέλ, ηλικιακά «παιδί» μπροστά τους, στα 62 του χρόνια, τις φέρνει μαζί για μια σειρά απολαυστικών συζητήσεων, κάτι που οι τέσσερις Dames (Βρετανικός τιμητικός τίτλος, αντίστοιχος του ανδρικού Ιππότη) κάνουν συχνά ιδιωτικά, όμως για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα.

Για τους λάτρεις της μοντέρνας βρετανικής κουλτούρας, ειδικά των δραματουργικών τεχνών, αυτό το σχετικά «λιτό» ντοκιμαντέρ είναι πραγματική ψυχαγωγία, με την αληθινή σημασία της λέξης, μαζί κι ένα νοσταλγικό ταξίδι σε εποχές και έργα σταθμούς, τα οποία λίγο-πολύ έχουν καλύψει πλήρως οι τέσσερις τούτοι θρύλοι συνολικά. Διαφορετικές ως προσωπικότητες, κι όμως τόσο ταιριαστές μεταξύ τους, που από τα πρώτα λεπτά της συνάντησής τους κατανοείς τις αρκετές δεκαετίες φιλίας τους σε έναν κλάδο που δεν αφήνει συχνά και πολύ χώρο για αληθινές, μακροχρόνιες, στενές προσωπικές σχέσεις. Η Μάγκι Σμιθ και η (σοκαριστικά υποτιμημένη σε βραβεύσεις και φήμη) Αϊλίν Άτκινς είναι οι πιο «κυρίαρχες» προσωπικότητες, γυναίκες που μπήκαν νεαρές αλλά ήδη «μάχιμες» σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον και που ακόμα και σήμερα αποτελούν σύμβολα της δυναμικής γυναίκας που παραμένει αδιανόητα γοητευτική, ακόμη κι όταν την πλησιάζεις με έναν κάποιο… φόβο, με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα έστω και μόνο του βλέμματός τους. Παράλληλα, είναι και οι δύο πιο φυσικά αστείες, με αυτό το «ανέκφραστο» (αγγλιστί deadpan) χιούμορ που ξεκαρδίζει αλλά μπορεί ταυτόχρονα να κόβει και σαν ξυράφι. Η Τζούντι Ντεντς είναι η ήρεμη, χαμογελαστή δύναμη, πιο χαμηλότονη από τις άλλες δύο συνομήλικές της αλλά το ίδιο εκφραστική και νεανίζουσα, παρά τα κοινά τους 84 χρόνια. Τέλος, η γηραιότερη ηλικιακά (και προφανέστερα) της παρέας, η Τζόαν Πλόουραϊτ, ή αλλιώς Βαρόνη Ολίβιε, η χήρα του ίσως σπουδαιότερου ηθοποιού και θεατρανθρώπου της Βρετανίας, Λόρενς Ολίβιε. Η Πλόουραϊτ, στα 89 της, είναι εμφανώς καταβεβλημένη με προβλήματα υγείας και μια κάποια απώλεια ακοής, και η μόνη που έχει αποσυρθεί από την ηθοποιία εδώ και μια δεκαετία, ωστόσο συμμετέχει εγκάρδια και συμπληρώνει το καρέ των θρύλων, καθώς μιλούν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τις αναμνήσεις, τα ανέκδοτα αλλά και την καθημερινότητά τους, το πέρασμα του χρόνου και τα προβλήματα που φέρνει, χωρίς ποτέ το κινηματογραφικό αποτέλεσμα να μοιάζει μελαγχολικά «γηριατρικό».

Το όνομα του Ρότζερ Μισέλ στη σκηνοθεσία θα μπορούσε να επιφέρει μια κάποια αρχική ανησυχία, καθώς τα τελευταία χρόνια, πολύ μετά τον θρίαμβο του «Notting Hill» (1999), η φιλμογραφία του είναι γεμάτη με ταινίες που μοιάζουν ακαδημαϊκά «δυσκοίλιες», σαν να τους έχεις ξεριζώσει κάθε μορφής συναίσθημα και χιούμορ (όποιος έχει δει το ανεκδιήγητα αμήχανο «Σαββατοκύριακο στο Hyde Park» θα καταλάβει). Το ευτύχημα εδώ είναι πως η σκηνοθετική του καθοδήγηση μοιάζει απλά διεκπαιρεωτική, καθώς αφήνει (και πώς θα μπορούσε να κάνει το αντίθετο, άλλωστε;) τις τέσσερις Dames να πουν και να κάνουν τα δικά τους σε μια σειρά συζητήσεων – κι έχει μάλιστα και το χιούμορ να αφήσει μέσα στο ντοκιμαντέρ στιγμές όπου οι κυρίες τον μαλώνουν ή αψηφούν τις σκηνοθετικές του οδηγίες, κι εμείς φυσικά είμαστε με το μέρος τους, γελώντας! Ιστορίες, γνωστές και μη, για θρυλικές παραστάσεις και διάσημες ταινίες, για έρωτες και επιτυχημένους γάμους (όλες τώρα χήρες, παντρεμένες με συναδέλφους ή/και ανθρώπους του γενικότερου χώρου), για πολιτικό ακτιβισμό και φυλετικές επαναστάσεις (κυρίως στη δεκαετία του 1960), για απόντες φίλους και συνεργάτες, για σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά και για πρόσφατες και μελλοντικές δουλειές σε όλα τα υποκριτικά μέσα. Οι τέσσερις κυρίες, αγνοώντας την κάμερα την ώρα των συζητήσεών τους, καταφέρνουν αβίαστα να βάλουν τον θεατή στην παρέα τους και τον προσκαλούν στο τσάι τους, που είναι γεμάτο αφηγηματικούς «θησαυρούς» οι οποίοι πηγάζουν από αυτές τις τόσο πληθωρικές, σεβάσμιες και εντελώς αξιαγάπητες προσωπικότητες – «εθνικούς θησαυρούς» εδώ και τόσες δεκαετίες.

Με τους τίτλους τέλους, το χαμόγελο και η αισιοδοξία υπερνικούν την όποια μελαγχολία. Άλλωστε, στο ένα έτος και βάλε που έχει περάσει από την βρετανική έξοδο αυτού του ντοκιμαντέρ, οι τρεις ενεργές ηθοποιοί επέστρεψαν ακάθεκτες στο θέατρο και στις οθόνες μας, σαν να μην έχουν περάσει σχεδόν εβδομήντα (!) χρόνια από τότε που πρωτοξεκίνησαν. Και μακάρι να συνεχίσουν για άλλα τόσα, λέμε εμείς…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Εάν δεν γνωρίζεις καν ποιες είναι οι κυρίες και γιατί να κυκλοφορεί ένα ντοκιμαντέρ που τις δείχνει να μιλάνε μεταξύ τους, τότε δεν υπήρχε καν λόγος να επισκεφτείς αυτό το κείμενο. Για τους θαυμαστές τους και τους «πολιτιστικά αγγλόφιλους», δεν θα βρείτε καλύτερο, εδώ μιλά η ίδια η ιστορία του μεταπολεμικού θεάτρου και κινηματογράφου, και μάλιστα σε ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει και καθόλου απαγορευτική διάρκεια (αν και οι fans δεν θα λέγαμε όχι και σε λίγο παραπάνω υλικό!).

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.

CAROUSEL

Στην κομμουνιστική Ουγγαρία της δεκαετίας του ‘50, οι νεαροί Μάρι και Μάτε ερωτεύονται την λάθος στιγμή, όταν ο πατέρας εκείνης αποφασίζει να φύγει από την τοπική αγροτική κολεκτίβα και να απαιτήσει αυτούσια τη γη του πίσω. Παράλληλα, την ώρα που ο Μάτε αγωνίζεται για καλύτερες συνθήκες μέσα στην κολεκτίβα και αναπόφευκτα συγκρούεται με τους αποχωρούντες γαιοκτήμονες.