FreeCinema

Follow us

SLENDER MAN (2018)

  • ΕΙΔΟΣ: Φαντασία Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σιλβάν Γουάιτ
  • ΚΑΣΤ: Τζόι Κινγκ, Τζούλια Γκολντάνι Τέλες, Τζαζ Σινκλέρ, Αναλίζ Μπάσο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Ψηλόλιγνος κυβερνομπαμπούλας καλείται για πλάκα από κουαρτέτο λυκειοκόριτσων. Enter, night / Εxit, light, που λένε κι οι Metallica. Η έμφαση στο exit.

Το ζήσαμε κι αυτό. Ένα μιμίδιο γίνεται ταινία. Δεδομένης της τυμβωρυχίας των studios, δεν πρέπει βέβαια να προκαλεί καμία εντύπωση (άργησε, μάλιστα…) το ότι το as-we-speak-αποσυντιθέμενο-ως-μόδα σώμα των creepypastas είναι αυτό που εν προκειμένω ξεθάβεται από το κατεξοχήν αρμόδιο genre προς σκύλευση. Το ότι τούτη ομνύει φρανκενσταϊνικά κι ανέμπνευστα στο… πνεύμα λιγότερο ή περισσότερο απέθαντων φιλμικών προγόνων χαρίζοντάς σου το minimum του ρίγους φορτώνεται, ταυτόχρονα, έναν ακόμα μικρό θάνατο των ελπίδων σου ότι θα ξαναδείς νεανικό παρά φύσει horror αξιώσεων σε εμπορική διανομή κάποια στιγμή σύντομα. «Σε Ακολουθεί» κατάρα, το ‘χεις καταλάβει, έτσι;

Το στοιχειωτικά ενσκήπτον video της κινηματογραφικής σειράς «The Ring» έχει γίνει, όσο δεν μπορείς να διανοηθείς ιοβόλο, βιντεάκι. Μια φρικόφατσα κοντράρει τον Φρέντι Κρούγκερ ξέρεις ποιου προηγηθέντος franchise απλώνοντας εφιαλτικά τα νυχιάρικα κουλά της εναντίον ανηλίκων σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Σετάκι, ως εικονική πραγματικότητα ενός μυθοπλαστικά κεκαλυμμένου… σήματος κινδύνου εναντίον των απειλών που εγκυμονεί (#diplhs, προσέξτε ένα απ’ τα – θα ‘θελε γόνιμα – παραισθητικά χουνέρια) το διαδίκτυο για την τεχνοεξαρτημένη γενιά του αντίχειρα, δεν πιάνουν χαρτωσιά στο πρώτο έξω απ’ τα Μέσα του χτύπημα του star της φοβιστικής διαδικτυακής αφήγησης. Ο οποίος ξεκίνησε από έναν διαγωνισμό photoshop ως επινοημένη φιγούρα, για να τεκνοποιήσει συνοδευτικές ιστοριούλες φρίκης στα forum συζήτησης και να πρωταγωνιστήσει ως κακός σε παιχνίδι εναλλακτικής πραγματικότητας, προτού υποκινήσει μια πραγματική απόπειρα δολοφονίας 12χρονης από δύο μαχαιροβγάλτισσες κολλητές της το 2014. Με τον πατέρα του παραλίγο θύματος να κατηγορεί την παραγωγή για ατιμία ελέω εκμετάλλευσης των δραματικών γεγονότων.

Bitches out there, πείτε με spoiler-ού, αλλά το μόνο για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις το φιλμ είναι ότι πατάει επάνω στο συγκεκριμένο περιστατικό του αστυνομικού δελτίου. Άλλα είναι τα εγκλήματά του. Συγκεκριμένα ότι θα δείτε έναν τύπου φευγάτη διπλοτυπία του Hollow Man με τον μακελάρη άνθρωπο-πουλί του «Jeepers Creepers» να κάνει ενοχλητικά αραιά την εμφάνισή του σε κάτι σαν χάκεμα του «Ouija: Πίνακας Πνευμάτων» (η αυτοθυσιαστική κορύφωση λύτρωσης εκ κρυφού μιάσματος in the family) και «Το Ξύπνημα του Θρύλου» (αστική φήμη παίρνει σάρκα και οστά) απ’ το «Friend Request». Όπερ μεθερμηνευόμενον: παρεάκι στα θρανία παίζει εν ου παικτοίς τελετουργικά με ανατριχιάρικο viral, το πρώτο μέλος του πληρώνει το τίμημα, οι λοιποί αρχίζουν να λένε «ρε, μπας και» ενώ παίρνουν σειρά, μία τους προβάλλει ως το πρόσωπο – κλειδί που ίσως μπορεί να αντισταθεί στον όλεθρο αφού ψάξει βιβλιογραφικά κ.λπ. το ζήτημα και με απολύτως οικείο διακύβευμα αλλά όχι προτού έχει και αίσθημα με κούκλο.

Δεν είναι όσο γελοίο ακούγεται. Πρώτον επειδή συνήθεις για το είδος απρόθετες κουλαμάρες σε διαλόγους και παίξιμο έχουν εξορκιστεί δραστικά και δεύτερον επειδή τα ψηφιακά εφέ δεν σκοτώνουν τις seance ατμόσφαιρας τού dp Λούκα Ντελ Πούπο που κάνει τα πάντα όλα (από βάθος πεδίου μέχρι φορετούς γερανούς κάμερας) για να υπηρετήσει τον αφέντη του, τον γεννημένο actionista (το μιούζικαλ «Stomp the Yard», το μυστικοϋπηρεσιακό «The Losers», το θρίλερ «The Mark of the AngelsMiserere») Γουάιτ. Αλλά, διάολε (που, ευτυχώς, δηλώνεις απών από τα τεκταινόμενα), είναι τόσο τρίτης γενιάς πύλη του ανεξήγητου και τόσο ελάχιστα σκιαχτικό, ώστε μοιάζει να απευθύνεται σε σένα, τον άμοιρα πεπληγμένο από την ανία και το αντιδέος διαρκείας και εις μάταιη χρείαν ενός από μηχανής θεού, εκείνο το «God is listening for your prayer» μιας ταμπέλας που κρύβεται στο φόντο ενός γενικού πλάνου κωμόπολης στην αρχή.

Αμάρτημα πρώτο: με αφηγηματικές συνυποδηλώσεις ή συνδηλώσεις (η επαρχία – ρουφήχτρα, οι προβληματικοί γονιοί, η μάστιγα της εξαφάνισης εφήβων στις ΗΠΑ, η ερωτική ή εν γένει ενηλικίωση) σαν και δαύτες που… αργά ή γρήγορα θάβονται από τη horror ίντριγκα, το σενάριο μοιάζει να τρέφει ανίερες δειλές φιλοδοξίες σχολίων που η από κάθε άποψη φαντασματικών εμπνεύσεων μυθοπλασία αδυνατεί να σηκώσει επαφιέμενη στις χερούκλες τού λέλεκα Slender Man, τις επιλεκτικά λίγες φορές μάλιστα που αυτός κάνει κουκουτσά για να μας δείξει, συνήθως εκ του μακρόθεν, το μη πρόσωπό του. Αυτό καθώς με τη σειρά του, ακολουθώντας λανθασμένα τη φόρμουλα Χίτσκοκ (το thrill παράγεται απ’ το σασπένς πριν κι όχι απ’ το μπαμ της βόμβας) σε μια – εσχάτως trending – less is more τακτική μοστραδόρικων «φαινομένων» που σε μικρότερο βαθμό αμαύρωσε και «Το Αυτό», ο Γουάιτ σχεδόν σε κάνει να εύχεσαι να είχε υλοποιήσει, μπας και διασωθεί το ενδιαφέρον σου, περισσότερα απ’ το ουσιαστικά ένα παραπλανητικό «τίναγμα» που σου τη φυλάει σε ολόκληρο το 90λεπτο, εν αντιθέσει προς τα θύματα που αφήνει εν προόδω και η δραματουργία.

Γιατί κάποιες εκ των δεσποσύνων υποκύπτουν εύκολα και έτσι κι άλλες όχι και αλλιώς; Γιατί το the final girl έχει μυαλό και μάτια μόνο για ξεμονάχιασμα με τον μορφονιό όταν έχει μόλις δει μια απ’ τις επιστήθιές της αλλοπάρ κι εσώκλειστη σπίτι μετά από στούφο εξαιτίας του Τ(ι)ρ(αμ)όλ(α) – νέμεσης; Αν ξελαρυγγιάζεται νοερά ενώ παλεύει ομοίως με του λόγου του στο πατρικό της, κάτι που θα εξηγούσε το γιατί ουδείς δικός της προστρέχει σε βοήθεια, γιατί στη σεκάνς του νοσοκομείου («Jacobs Ladder», κανείς;), όπου διαπιστωμένα εντός του σύμπαντός μας γυρίζει σαν τρελή κι αλλοπαρμένη, δεν αντιδρά επί ώρα κανείς απ’ όσους τη βλέπουν; Αφού κι ένα «He wants us!» απευθύνει με ουρλιαχτά «Το Κάλεσμά» του για όσους δεν κατάλαβαν… Αφού θα έχεις φάει στη μάπα messaging και viewing στη μάχη των θηλυκών εναντίον της βιοηλεκτρικής οντότητας του stalker ο οποίος διέφυγε τα pixels που τον έθρεψαν κι έκανε άντρο του την κοινωνία του θεάματός μας (με εξαφανιζόλ μια πιθανή παραβολή πάνω στα αδηφάγα όμματα των μυστών της Έβδομης Τέχνης) … Αφού ακόμα και το jap εκτόπλασμα της Σαμάρα (η μαλλούρα μιανής περαστικής σε όραμα – ζόρι) ή οι ρίζες του «Evil Dead» (το ύστερο κλου χλωρίδας – φυλακής) θα έχουν «σκάσει» χωρίς να σε ανησυχήσουν σοβαρά, θα το ξέρεις πια: είσαι survivor άλλης μιας σινε-Σολωμονικής για αμερικανάκια. Τυχερά που είναι τα παιδιά του ellinikahoaxes.gr…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όχι, εκτός αν κυνηγάς διαστροφικά κάθε κρούσμα popcorn τερορισμού. Άντε, κι αν είσαι διευθυντής φωτογραφίας με κλίση στα σκιώδη, σκάρτα.

MORE REVIEWS

Ο ΠΑΡΑΛΙΑΣ

Ο Moondog είναι ένα αλάνι του Μαϊάμι που έχει σαν μοναδική έγνοια τη μαστούρα και το πιοτί. Κάθε μέρα. Όλο το 24ωρο.

BRIGHTBURN: ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΟΛΑΣΗ

Αγνώστου ταυτότητος αντικείμενο πέφτει από τον ουρανό σε στάβλο αγροικίας ζευγαριού που αγωνίζεται να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Περιέχει μορφή ζωής που μοιάζει με κανονικό μωρό! Το εξωγήινο αγόρι θα μεγαλώσει μαζί τους χωρίς να γνωρίζει το παραμικρό για την προέλευσή του. Ώσπου να εμφανιστούν κάποια περίεργα σημάδια…

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!

Η Ιβόν, χήρα ενός υψηλόβαθμου αστυνομικού που τιμάται για την ανδρεία του, ανακαλύπτει τυχαία πως ό,τι γνώριζε για τη ζωή του ήταν ένα ψέμα. Ανάμεσα στα πολλά που είχε κάνει ο άντρας της, θα μάθει ότι είχε ενοχοποιήσει κι έναν αθώο για να καλύψει δικά του εγκλήματα. Όταν εκείνος βγει από τη φυλακή, η Ιβόν θα προσπαθήσει να διορθώσει τα πράγματα.

ΤΟ ΣΟΥΤΙΕΝ

Μηχανοδηγός εμπορικής αμαξοστοιχίας βρίσκει σφηνωμένο στη μηχανή του ένα... σουτιέν. Πηγαίνοντας πόρτα πόρτα στη γειτονιά απ’ όπου καθημερινά περνά το δρομολόγιό του, αποφασίζει να βρει με κάθε τρόπο την ιδιοκτήτριά του!

ΣΚΟΤΩΣΑ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ

Μια πρώην εστεμμένη και νυν ξεπεσμένη θα αναγκαστεί να επιστρέψει στη γενέτειρά της προς αναζήτηση εργασίας. Εκεί θα βρει δουλειά σε ένα εργοστάσιο κονσερβοποιίας, σύντομα όμως πρόκειται να βρεθεί βαθιά μπλεγμένη όταν κατά λάθος... σκοτώσει το αφεντικό της!