FreeCinema

Follow us

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ (2017)

(RAI)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέι Κοντσαλόφσκι
  • ΚΑΣΤ: Γιούλιγια Βισότσκαγια, Κρίστιαν Κλάους, Φιλίπ Ντικέν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Όλγκα, Ρωσίδα μετανάστρια με αριστοκρατικό παρελθόν και μέλος της γαλλικής αντίστασης. Ο Ζιλ, Γάλλος συνεργάτης των Γερμανών. Και ο Χέλμουτ, ανερχόμενος αξιωματικός των SS. Οι ιστορίες τους θα διασταυρωθούν μέσα από προσωπικές εξομολογήσεις τους, υπό μορφή «συνέντευξης». Απέναντι σε ποιον και γιατί, άραγε;

Ένα αιφνιδιαστικό comeback από τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι που τιμήθηκε φεστιβαλικά (βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στη Βενετία), αλλά δεν ακούστηκε γενικά, ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σαφώς καλύτερα έργα που πραγματεύτηκαν τη φρίκη των Ναζί στα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πόσω μάλλον την απανθρωπιά των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Όχι, δεν αναφέρομαι στο «Ο Γιος του Σαούλ»!

Από το κατεχόμενο Παρίσι των αρχών του ’40 μέχρι ένα ακατονόμαστο στρατόπεδο εξόντωσης Εβραίων, τα τρία πρόσωπα που έχει επιλέξει για να αφηγηθεί την ιστορία της ταινίας ο Κοντσαλόφσκι δεν συναντιούνται απαραίτητα μαζί, βρίσκουν όμως έναν κοινό «τόπο» στον οποίο στέκουν αντιμέτωποι με μια camera ή το δικό σου υποκειμενικό βλέμμα, αν θέλεις. Το απροσδιόριστο της ταυτότητας του «εξεταστή» είναι και το κύριο αν όχι το μοναδικό εύρημα τούτου του έργου, που κατά τα άλλα ακολουθεί την πεπατημένη της ζοφερής μοίρας αυτών των ανθρώπων στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Έτσι, μοιρασμένος σε μια ατμόσφαιρα ντοκουμέντου αλλά και μιας γριφώδους «αλληγορίας» (που βρίσκει απάντηση στο φινάλε), ο «Παράδεισος» κρίνει τον κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, με βάση τις συνειδητές ή τις εξαναγκασμένες πράξεις του, λες και πρόκειται να βγει ένα είδος ετυμηγορίας για την ίδια του την ύπαρξη, άσχετα από την κατάληξη (που ή βλέπουμε ή φανταζόμαστε ότι είναι καταδικασμένη). Η δουλειά που έχει κάνει ο dp Αλεξάντρ Σιμόνοφ στο μαυρόασπρο είναι αξιοσημείωτη, αλλά μαζί με την επιλογή του κάδρου στο παλιομοδίτικο format του 4:3, μοιραία, βρίσκει απέναντί του τη σύγκριση με την εξαιρετική «Ida» του Πάβελ Παβλικόφσκι. Και εκεί, το φιλμ χάνει τον… Παράδεισο κάτω από τα πόδια του. Για να μην αναγκαστώ να πω ότι οι Πάουελ και Πρεσμπέργκερ το έχουν «τερματίσει» το ζητούμενο του εδώ θέματος από το 1946…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Προβλέψιμο δράμα ζοφερών ημερών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που δεν σε κερδίζει πραγματικά με την ιστορία του, αλλά επιφυλάσσει μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη για το τέλος, έτσι ώστε να σε αφήνει με μια γεύση θετικού ευρήματος. Κατά τα άλλα, δεύτερη ταινία με θέμα τις εξοντώσεις των Ναζί στον πόλεμο, αμέσως μετά την «Ομίχλη τον Αύγουστο». Σεπτέμβρη μήνα. Τα θαύματα του ελληνικού κινηματογραφικού προγραμματισμού…

MORE REVIEWS

ΟΝΤΩΣ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;

Ο Ντάνι τα έχει με τη Στέλλα. Μια μέρα περνάει από το σπίτι ο Αχιλλέας και «κάνουν» ένα τσιγαριλίκι. Και πιάνουν και την κουβέντα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: GEOSTORM

Η παγκόσμια κοινότητα ενώνεται για να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής με ένα δίκτυο δορυφόρων που επηρεάζουν τις καιρικές συνθήκες. Όταν αρχίσουν να παρατηρούνται παράξενες δυσλειτουργίες που οδηγούν σε μια μεγάλη καταστροφή, δύο αδέλφια θα προσπαθήσουν να διορθώσουν το πρόβλημα αλλά και τη δύσκολη μεταξύ τους σχέση.

ΜΝΗΜΕΣ

Οι πόλεμοι, οι πολιτικές, ο κοσμάκης, η περιπέτεια της Ελλάδας κατά τα έτη 1936 - 1952, όπως δεν τα έχεις ξαναδεί (περίπου). Να σου γίνει μάθημα;

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

Η Ζένια και ο Μπόρις βρίσκονται σε διαδικασία διαζυγίου. Αμφότεροι έχουν προχωρήσει σε καινούργιες αγάπες και δεν μπορούν να πιστέψουν την ευτυχία τους. Συνεχίζουν να τσακώνονται, όμως. Άσχημα. Για τα πάντα. Και για τον ανεπιθύμητο, πια, 12χρονο γιο τους. Μέχρι που ο τελευταίος εξαφανίζεται ξαφνικά.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ

Παρίσι, 1964. Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζέιμς Λορντ δέχεται την κολακευτική πρό(σ)κληση του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Αλμπέρτο Τζιακομέτι, να ζωγραφήσει το πορτρέτο του. Και η εμπειρία που αρχικά ήταν να κρατήσει λίγες μέρες, τραβάει για καιρό...