FreeCinema

Follow us

PASSENGERS (2016)

  • ΕΙΔΟΣ: Επιστημονικής Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μόρτεν Τίλντουμ
  • ΚΑΣΤ: Τζένιφερ Λόρενς, Κρις Πρατ, Μάικλ Σιν, Λόρενς Φίσμπερν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 116'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Δύο επιβάτες, σε διαστημόπλοιο που τους μεταφέρει σε άλλον πλανήτη ώστε να ξεκινήσουν εκεί μια καινούργια ζωή, ξυπνάνε από την ύπνωση στην οποία βρίσκονταν, ενενήντα χρόνια πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία άφιξης. Μόνοι σε ένα ολόκληρο σκάφος, θα πρέπει να βρουν τρόπο να επιβιώσουν.

Με τη νέα του ταινία, ο σκηνοθέτης Μόρτεν Τίλντουμ γίνεται το ζωντανό παράδειγμα της έκφρασης «από το ζενίθ στο ναδίρ». Μετά το υπερεπιτυχημένο «Παιχνίδι της Μίμησης» (2014), που έφερε τόσο αυτόν όσο και την ταινία στην πεντάδα των Όσκαρ (μετρώντας συνολικά οκτώ υποψηφιότητες), αποφασίζει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην επιστημονική φαντασία. Το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν τον δικαιώνει, αλλά τον θέτει επικεφαλής της άτυπης λίστας με τις απογοητεύσεις της σεζόν.

Ο Τίλντουμ δείχνει πως δεν έχει ένα ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό του για το τι είδους ταινία θέλει να φτιάξει, έτσι αυτό που πετυχαίνει είναι να γυρίσει… τρία διαφορετικά φιλμ σε ένα (ούτε σαμπουάν να ήταν!) Ξεκινάει με κάτι που μοιάζει με τον «Ναυαγό» (2000) αλλά σε διαστημόπλοιο, συνεχίζει με ανάλαφρη ρομαντική κομεντί και τελειώνει με διαστημικό θρίλερ μπλοκμπαστερικών επιδιώξεων, αλλάζοντας ύφος με χειρουργική ακρίβεια, σχεδόν ανά ημίωρο.Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ασφαλώς, δεν είναι αυτός καθαυτός ο γαλαξιακός αχταρμάς, που μοιάζει με εισαγωγή σε κινηματογραφικά genre δι’ αρχαρίους, αλλά πρωτίστως το γεγονός πως τίποτα σχεδόν δεν λειτουργεί σωστά ή με τρόπο που θα κατάφερνε, τουλάχιστον, να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή, μιας και οι λίγες καλές ιδέες χάνονται κάτω από το γενικότερο «λίγο απ’ όλα» που διαδραματίζεται επί της οθόνης.

Το διαστημόπλοιο Άβαλον μεταφέρει πέντε χιλιάδες ανθρώπους σε έναν νέο πλανήτη – αποικία της Γης. Εξαιτίας μηχανικού προβλήματος της κάψουλας ύπνωσής του, όμως, ένας εξ αυτών ξυπνά ενενήντα ολόκληρα χρόνια πριν την ολοκλήρωση του ταξιδιού. Αντιλαμβανόμενος πολύ γρήγορα πως είναι αδύνατον να διορθώσει το λάθος και… να ξαναπέσει για ύπνο, αρχίζει να ζει τη μοναχική ζωή ενός διαστημοναυαγού, έχοντας για μοναδική του παρέα ένα ανδροειδές – barman, κάτι σαν τη μπάλα Wilson του… κανονικού «Ναυαγού» Τομ Χανκς, με τη διαφορά ότι εδώ ο Μάικλ Σιν, που τον υποδύεται, επικοινωνεί κανονικά με τον μηχανικό Τζιμ του Κρις Πρατ. Αυτός, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, όσο τουλάχιστον παίζει ουσιαστικά μόνος του, είναι εντελώς μέσα στο στοιχείο του, σκοτώνοντας τη βαρεμάρα του, παίζοντας interactive ηλεκτρονικά παιχνίδια, δοκιμάζοντας όλες τις spécialité των εστιατορίων του εντυπωσιακού σκάφους Άβαλον, τριγυρνώντας γυμνός στους αχανείς διαδρόμους του ή συνομιλώντας με το προαναφερθέν ανδροειδές, σε μια σκηνή ευθεία αναφορά στο απόκοσμο της «Λάμψης» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ (είπαμε, απ’ όλα έχει ο διαστημικός μπαξές).

Από τη στιγμή που καταφθάνει η όμορφη Ορόρα της Τζένιφερ Λόρενς, όμως, ο Τίλντουμ δείχνει να ξεχνάει τη μοναχική ιστορία επιβίωσης, οδηγώντας την ταινία σε ένα πρωτότυπo από μια άποψη διαστημικό rom-com, που χωλαίνει χαρακτηριστικά, μιας και επαναλαμβάνει όλα όσα είχαμε δει, με τη διαφορά ότι τώρα εμπλέκονται δύο άτομα στην υπόθεση και όχι ένα. Είναι σχεδόν αδύνατον να πει κάποιος πάρα πολλά για τη σεναριακή εξέλιξη της ιστορίας χωρίς να παραθέσει μια σειρά από spoilers, αλλά ας πούμε, απλά, ότι το όλο «ζαχαρένιο», ρομαντικό κομμάτι διαρκεί μέχρις ότου αποκαλυφθεί ολοκληρωτικά ποια είναι η ατία της εμφάνισης της Ορόρα, με το φιλμ να κάνει, πια, την τρίτη και τελική στροφή του προς τους δρόμους του περιπετειώδους θρίλερ, επί τη ευκαιρία της άφιξης και του τέταρτου του καστ, Λόρενς Φίσμπερν, σε ρόλο μάλλον αχρείαστο και σίγουρα κακογραμμένο.

Ο σεναριογράφος Τζον Σπάιτς θα είχε κατά νου να γράψει ένα συνδυασμό του «Gravity» (2013), του «Moon» (2009) αλλά και του δικού του «Προμηθέας» (2012), σπαταλώντας όμως την ευκαιρία να παραδώσει μια συναρπαστική ιστορία, αντάξια της αρχικής ιδέας του, που να μιλάει για την απομόνωση και το όρια της ενσυναίσθησης. Ειδικά σε αυτό το δεύτερο στοιχείο που φαίνεται να τον προβληματίζει, αποτυγχάνει πλήρως, μην μπορώντας να δώσει επαρκείς δικαιολογίες για τα αίτια της μετοίκησης των ηρώων του σε άλλον γαλαξία, όσο και για την κατανόηση των κινήτρων που οδηγούν τον Τζιμ και την Ορόρα να προβούν σε αυτά που κάνουν, όταν βρίσκονται εντελώς μόνοι σε ένα διαστημόπλοιο στη μέση του πουθενά, χωρίς μάλιστα ορατή ελπίδα αλλαγής της κατάστασης τους. Η ταινία έτσι, ενώ προσπαθεί να πει κάτι σημαντικό, δεν τα καταφέρνει σε κανένα από τα μέτωπα που ανοίγει. Κοντά σε όλα αυτά, προσθέστε και τον θαρρείς ευρισκόμενο σε rollercoaster αλλαγών ύφους Τίλντουμ, που παρά τις αξιοπρεπείς ερμηνείες των πρωταγωνιστών, αδυνατεί να εκτοξεύσει το όλο εγχείρημα προς… τη σωτηρία.

Έστω, στο οπτικό πεδίο τα πηγαίνει σχετικά καλά, με το Άβαλον να είναι ένα από τα πιο φουτουριστικά αλλά και εντυπωσιακά σκάφη που έχουμε δει ποτέ στον κινηματογράφο, ενώ μερικές σκηνές προσφέρουν καλά ενορχηστρωμένη δράση (όπως η διαστημική βόλτα του Τζιμ) ή είναι πολύ όμορφες στο μάτι, όπως εκείνη όπου η Ορόρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την έλλειψη βαρύτητας, ενώ κολυμπά στην πισίνα του διαστημόπλοιου. Μαθαίνουμε, πάντως, σε μια σκηνή στην αρχή του φιλμ, πως ακόμα και στο μακρινό μέλλον, το «Like a Rolling Stone» του Μπομπ Ντίλαν δεν θα έχει χάσει τίποτα από τη σπουδαιότητά του. Κάτι είναι κι αυτό.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι φίλοι της επιστημονικής φαντασίας, στους οποίους κυρίως απευθύνεται, δεν θα βρουν κάτι το πολύ φανταστικό εδώ. Σε όσους αρέσει η ασταμάτητη δράση, με εκρήξεις και κυνηγητά, θα βαρεθούν την ώρα και τη στιγμή. Σε ό,τι έχει να κάνει με το ρομάντζο, απλά δεν νομίζω πως αυτό το φιλμ έχει γυριστεί για να προσελκύσει τους φίλους της rom-com. Απτή απόδειξη, πως το «απ’ όλα» είναι νόστιμο μόνο όταν ακούγεται εντός πιτσαρίας και ουχί εντός κινηματογραφικής αιθούσης. Εάν «τσιμπήσετε» από τα ονόματα του καστ, δεν θα πάθετε και καμιά ανεπανόρθωτη ζημιά, αλλά στο τέλος μάλλον θα ευχηθείτε να μην είχατε επιβιβαστεί ποτέ στο ίδιο σκάφος με τούτους τους «Επιβάτες».

MORE REVIEWS

AMERIKA SQUARE 2017

AMERIKA SQUARE

Ένας τατουατζής κι ένας ξενοφοβικός συναντούν στην πλατεία Αμερικής τις πορείες της ζωής δύο ανθρώπων χωρίς πατρίδα, που προσπαθούν να «αποδράσουν» από τα ελληνικά σύνορα, αναζητώντας ευκαιρίες καλύτερες και μια προσδοκώμενη ασφάλεια στην Ευρώπη.

Juste la fin du monde

ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κάπου, πριν από καιρό, ο Λουί επιστρέφει στο πατρικό του μετά από 12 χρόνια απουσίας. Έχει να ανακοινώσει τον επικείμενο θάνατό του στην οικογένεια με την οποία επικοινωνεί μόνο μέσω carte postale. Οι απορίες τους όλο και γιγαντώνονται: γιατί έφυγε και γιατί γύρισε; Αλλά θα τολμήσει κανείς να ρωτήσει;

Kalandar Sogugu

ΤΟ ΚΡΥΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ

Ο Μεχμέτ ζει στην ορεινή Τραπεζούντα με την οικογένειά του σε σχεδόν πρωτόγονες συνθήκες φτώχειας. Κι ενώ η εξαντλημένη γυναίκα του τον πιέζει να βρει μια σταθερή δουλειά, εκείνος ονειρεύεται να πιάσει την καλή προσπαθώντας να ανακαλύψει μια φλέβα χρυσού στο βουνό...

NERVE

ΘΑΡΡΟΣ 'Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Βι, καθώς τελειώνει το σχολείο, μπλέκει χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει σε ένα online παιχνίδι Θάρρους ή Αλήθειας, το οποίο σύντομα ξεφεύγει από τον έλεγχο.

ALL NIGHTER

ΦΟΒΟΥ ΤΟΝ ΠΕΘΕΡΟ

Εργασιομανής πατέρας, που έχει χάσει τα ίχνη της αγαπημένης του κόρης, αναγκάζει το πρώην boyfriend της να τον βοηθήσει να τη βρει. Αρχικά μοιάζει εύκολο, αλλά η αναζήτησή της στο Λος Άντζελες αποδεικνύεται ιδιαιτέρως δύσκολη, μέχρι και επικίνδυνη.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι η Τζένιφερ Λόρενς και ο Κρις Πρατ μόνοι, σε ένα διαστημόπλοιο. Και δεν είναι τσόντα! Πεταμένα λεφτά.

ΝΕΑ