FreeCinema

Follow us

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ 8 (2018)

(OCEAN'S 8)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμική Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκάρι Ρος
  • ΚΑΣΤ: Σάντρα Μπούλοκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ανν Χάθαγουεϊ, Μίντι Κάλινγκ, Σάρα Πόλσον, Ριάνα, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Ακουαφίνα, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Τζέιμς Κόρντεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 110'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Η αδελφή του Ντάνι Όσιαν βγαίνει από τη φυλακή με το τέλειο σχέδιο… εκδίκησης, το οποίο τυγχάνει να συμβαδίζει με τη διάρρηξη ενός πανάκριβου διαμαντένιου περιδέραιου που πρόκειται να «κάνει φτερά» στο επερχόμενο και θρυλικό Met Gala της Νέας Υόρκης.

Υπάρχουν κάποια κινηματογραφικά είδη των οποίων η «χημεία» δεν ταιριάζει με το γυναικείο φύλο. Δεν είμαι «σκληροπυρηνικός/ή φαλλοκράτης, φεμινίστρια ή νοσταλγός των 80s» (κι ας έχω φάει με το κουτάλι τα τελευταία), όπως είχε γράψει το 2016 η Ιωάννα Παπαγεωργίου στην ενθουσιώδη κριτική της για τους θηλυκούς «Ghostbusters», τους οποίους θα αποκαλούσα… γιγαντιαίο (και διόλου κωμικό!) φιάσκο. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει κι εδώ, με το ανδροκρατούμενο franchise των περιπετειών υποκόσμου των «Ocean’s» movies, κατόπιν τριών φιλμ με πρωταγωνιστές τους πιο hot άρρενες του Χόλιγουντ, να φορά ψηλοτάκουνα και φουστάνια, σε μια απόπειρα και ανανέωσής του αλλά και συμπόρευσης με το «μοδάτο» ρεύμα της γυναικείας χειραφέτησης και του ενάντια στην κακοποίηση κινήματος που ολόκληρος ο κόσμος έμαθε μέσω του #MeToo. Καλλιτεχνικά, πάντως, δεν με βρίσκει καθόλου «me too» η φάση…

Ειλικρινά τώρα, θυμάσαι ποτέ κάποιο genre στο οποίο είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε άνδρες πρωταγωνιστές, τουλάχιστον στις μεγάλες αμερικανικές παραγωγές των studios, να αποκτά ενδιαφέρον επειδή το καστ του… άλλαξε φύλο; Αν δεν με απατά η μνήμη (και το γούστο) μου, μονάχα ο Ρίντλεϊ Σκοτ κατάφερε να πάρει το είδος των αρρενωπών buddy movies και να το «τουμπάρει» με εξαιρετική επιτυχία στα φεμινιστικά πρότυπα των «Thelma & Louise», το 1991. Πέραν εκείνων των δύο φυγάδων «on the road to nowhere»… το χάος! (Και δεν θα υπολογίσω την περίπτωση του «Alien», που – συμπωματικά – γύρισε ο ίδιος το 1979, διότι εκεί ο σεναριακός στόχος δεν είχε σκοπιμότητες «γκρεμίσματος» ανδρικών στερεοτύπων, ο κεντρικός ήρωας απλά έπρεπε να είναι γυναίκα, κάτι που ο κάθε… άνδρας σκηνοθέτης ο οποίος ανέλαβε τα sequels, ανέπτυξε ποικιλοτρόπως στη συνέχεια.)

Αρχικά, να τονίσω πως δεν θυμάμαι… τίποτα γύρω από την πλοκή και τη δράση των προηγούμενων «Ocean’s», τα οποία γύρισε με επαγγελματισμό (και τρελό budget…) ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, όμως έστεκαν μονάχα σαν ψυχαγωγικές «παραγγελιές» της μιας θέασης στο σινεμά, προτού γίνουν βορά του αδιάκοπου zapping για τις μάζες του τηλεοπτικού κοινού. Αυτά τα φιλμ παράχθηκαν για γρήγορη κατανάλωση, δεν άφησαν κανένα στίγμα ως φιλμική «πρόταση» (όπως έγινε και με το original «Ocean’s 11» του 1960, το οποίο ενθυμούμαστε αποκλειστικά εξαιτίας του θρυλικού Rat Pack που κρατά τους βασικούς ρόλους) και με δύο sequels ήδη είχαν «ξεχειλώσει» (και στα ταμεία, με τα 450.717.150 δολάρια του «Eleven», το 2001, να ζορίζονται για να πιάσουν τα 311.312.624 σε εισπράξεις με το «Thirteen», το 2007).

Όχι πως η ιδέα είναι άσχημη. Η αδελφή του μακαρίτη Ντάνι (Τζορτζ Κλούνεϊ) βγαίνει από τη φυλακή χωρίς καμία διάθεση να ακολουθήσει τον τίμιο δρόμο στη ζωή της. Από τη μια, θέλει να εκδικηθεί τον άνθρωπο που της την είχε στημένη και κατέληξε πίσω από τα σίδερα. Από την άλλη, μάθε τέχνη κι άστηνε! Η Ντέμπι (Σάντρα Μπούλοκ) θα ξεκινήσει τη στρατολόγηση μιας διαφορετικών ικανοτήτων γυναικείας (αποκλειστικά!) συμμορίας, η οποία βάζει σαν στόχο ένα πανάκριβο διαμαντένιο περιδέραιο του οίκου Cartier που πρόκειται να κοσμήσει τνο λαιμό ονομαστής socialite (Ανν Χάθαγουεϊ) στο επερχόμενο και θρυλικό Met Gala της Νέας Υόρκης.

Η συμμορία στελεχώνεται από ειδικότητες ευρείας γκάμας, από σχεδιάστρια μόδας μέχρι τζιμάνι hacker και «αλαφροχέρα» του δρόμου, και τα πάντα δουλεύουν ρολόι όσον αφορά το σχέδιο της διάρρηξης. Το μόνο πράγμα που δεν λειτουργεί σωστά είναι… η ίδια η ταινία! Ο Γκάρι Ρος παραδίδει ένα άνευρο, «no fun» προϊόν το οποίο στερείται δράσης αλλά και οποιασδήποτε μορφής timing, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε ένα έργο που πρωτίστως αστοχεί στο genre της περιπέτειας και ούτε καν πλησιάζει μια κάποια χιουμοριστική διάθεση. Ταυτόχρονα, όλες (πραγματικά!) οι ονομαστές (και μη) πρωταγωνίστριές του δείχνουν λες και… βολτάρουν από υποχρέωση στα φιλμικά καρέ της «Συμμορίας των 8», με την υποκριτική να βρίσκεται σε επίπεδο… ανάγνωσης του σεναρίου σε πρώτη συνάντηση του πλήρους καστ! Ειδικά η Κέιτ Μπλάνσετ, η οποία δεν υποδύεται χαρακτήρα αλλά κάτι σαν υπεροπτική star που «υπέκυψε» στην πρόταση και το κάνει μόνο για την αμοιβή της. Ειλικρινά, τίποτε το σπιρτόζικο δεν διαθέτει σε ερμηνείες τούτο το εγχείρημα, που γυρίζει σαν «boomerang» στα κεφάλια των χολιγουντιανών executives που σκέφτηκαν να «θηλυκο-ποιήσουν» το franchise, με την ελπίδα να εκμεταλλευτούν το «girl power» trend της μοδός. Τζίφος. Πραγματικά.

Αυτά αντιπροσωπεύουν το θέαμα της πρώτης ώρας. Το υπόλοιπο σαραντάλεπτο (περίπου) χωρίζεται σε δύο μέρη και κάπως σώζει την κατάσταση. Προφανώς, το πρώτο αφορά την υλοποίηση του σχεδίου της κλοπής, το οποίο διατηρεί κάποιο σασπένς και είναι κάτι που κινηματογραφικά πάντοτε διασκεδάζει, άσχετα από την κορυφαία αφέλεια της (επιπλέον) έκπληξης του φινάλε (όχι spoilers!), που σε κάνει να νιώθεις ηλίθιος επειδή δεν έχεις μπουκάρει κι εσύ σ’ ένα τέτοιο μουσείο για να το «αδειάσεις» ή να φύγεις ανενόχλητος με τη λεία της προτίμησής σου. Γενικά, τα πάντα συμβαίνουν με τόσο καταφερτζίδικο τρόπο εδώ, ώστε να σε κάνουν να απορείς γιατί αυτές οι ηρωίδες προηγουμένως είχαν τις πλέον ταπεινές δουλίτσες (νόμιμες και μη) μέσω των οποίων έβγαζαν μονάχα τα προς το ζην! Το τελευταίο μέρος του έργου προσθέτει (επιτέλους) ένα χαριτωμένο στοιχείο και κάποιες λιγοστές σκηνές που (θα) κάνουν τον θεατή να χαμογελάσει από ευχαρίστηση, γεγονός που οφείλεται και στη συγκεκριμένη επιλογή του ηθοποιού, αν ρωτάς κι εμένα. Οποία ειρωνεία, βέβαια! Η κατακλείδα της «Συμμορίας των 8», τελικά, έχει να κάνει με μια… γκομενική εκδίκηση και το έργο διασώζεται από έναν… ανδρικό ρόλο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Έχει λίγη πλάκα (με την κακή έννοια) αυτό που συμβαίνει εδώ. Η αλλαγή του φύλου των ηρώων στο γνωστό franchise των «Ocean’s» εξοντώνει σχεδόν όλα τα ψυχαγωγικά στοιχεία των προηγούμενων φιλμ, με μια διάχυτη αίσθηση πως το είδος δεν ταιριάζει πραγματικά σε γυναίκες. Όχι παράδοξα, το γυναικείο κοινό ίσως τη διασκεδάσει λιγάκι παραπάνω τούτη τη «Συμμορία», αφού τα γνώριμα χαρακτηριστικά της περιπέτειας… που ικανοποιεί κυρίως τον άνδρα δεν βρίσκονται ούτε σε φόρμα αλλά ούτε και σαν επιθυμητό ζητούμενο. Μοιραία, τα αρσενικά θα βαρεθούν μέχρι τη σεκάνς της ληστείας, αλλά θα εξιλεωθούν με το υπόλοιπο μέρος του φιλμ και θα βγουν από το σινεμά με μια αίσθηση ικανοποίησης (θα έχουν βοηθήσει και οι μπύρες στα θερινά…). Δίπλα στα κινηματογραφικά (sic) σκουπίδια του φετινού καλοκαιριού, έστω, η «Συμμορία των 8» προσφέρει τη λάμψη μιας ακριβής στουντιακής παραγωγής, δίπλα στη σιγουριά του all-star δυναμικού της. Ένα διωράκι είναι, μην το πολυβασανίζουμε…

MORE REVIEWS

O JOHNNY ENGLISH ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ

Επίθεση από hacker αποκαλύπτει τις ταυτότητες όλων των ενεργών Βρετανών μυστικών πρακτόρων ανά τον κόσμο. Η MI-7 δεν έχει άλλη επιλογή από το να καλέσει σε βοήθεια τους πράκτορες που είχαν αποσυρθεί στο παρελθόν, όχι μόνο λόγω ηλικίας αλλά και λόγω… αχρηστίας! Μάντεψε…

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2018

Για 24η χρονιά, το καθιερωμένο ραντεβού των Αθηναίων που θέλουν να γιορτάζουν την αγάπη τους για το σινεμά δίνεται και πάλι στο κέντρο της πόλης, από τις 19 έως και τις 30 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζοντας 114 μεγάλου μήκους ταινίες, 67 μικρού μήκους και 3 Διαγωνιστικά Τμήματα. Έτοιμοι για Νύχτες Πρεμιέρας;

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Ορφανό αγόρι βρίσκει στέγη και φροντίδα στο πρόσωπο ενός θείου που προκύπτει… νεκρομάντης και έχει για συντροφιά μια στριφνή μάγισσα. Θα μπορέσουν όλοι μαζί να σταματήσουν του ρολογιού τους δείκτες που θα φέρουν τη συντέλεια του κόσμου;

ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ

Ένας βετεράνος παίκτης του baseball αναλαμβάνει κατασκοπευτική δράση στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί και την εντολή να σκοτώσει έναν επιστήμονα ο οποίος ετοιμάζει ατομική βόμβα για λογαριασμό των Ναζί.

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ… ΣΤΟΠ!

Ρουτινιασμένος πενηντάρης, ολίγον ρατσιστάκος, αναλαμβάνει να επιστρέψει με το έτσι θέλω πίσω στην Αφρική έναν από τους δεκάδες παράτυπους μετανάστες που συναντά καθημερινά στον δρόμο του, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο «ξεβρόμισμα» (εεε… με το μπαρδόν, σε ένα καλύτερο μέλλον ήθελα να πω) για τον ίδιο και τους ομοεθνείς του.