FreeCinema

Follow us

ΜΙΚΡΑ ΑΓΓΛΙΑ (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Παντελής Βούλγαρης
  • ΚΑΣΤ: Πηνελόπη Τσιλίκα, Σοφία Κόκκαλη, Αννέζα Παπαδοπούλου, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μάξιμος Μουμούρης, Βασίλης Βασιλάκης, Χρήστος Καλαβρούζος
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 160'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Στην Άνδρο του ’28, σύζυγος φευγάτου καπετάνιου προξενεύει τις δύο κόρες της με γνώμονα την κοινωνική θέση των γαμπρών στο νησί, δίχως να υπολογίζει τη συμφορά που θα χτυπήσει το σπιτικό τους, δίνοντας το χέρι της μικρότερης στον κρυφό, παράφορο έρωτα της μεγάλης αδελφής.

Ο Παντελής Βούλγαρης ζει μέσα από τις ιστορίες τού παρελθόντος. Παρατηρώντας κανείς προσεκτικά τη φιλμογραφία του, θα βρει σχεδόν μονάχα ταινίες περιόδου, με μοναχικά πορτραίτα ανθρώπων που έπρεπε να ακολουθήσουν μια κάποια μοίρα περισσότερο, παρά να γράψουν τη δική τους ιστορία (παραδόξως, ακόμη και στον βιογραφικό – και καταστροφικό εμπορικά – «Ελευθέριο Βενιζέλο», το 1980). Οι απόπειρες του Βούλγαρη να συνυπάρξει με μια σύγχρονη πραγματικότητα δε θεωρήθηκαν ποτέ ιδιαίτερα επιτυχημένες, εξαιρώντας, σαφώς, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Το Προξενιό της Άννας» (1974). Προσωπικά, θα έλεγα πως αυτή είναι όχι μόνο η αγαπημένη μου ταινία απ’ όσες σκηνοθέτησε μέχρι σήμερα, αλλά και η καλύτερη. Η πιο σεβαστή, στο πέρασμα του χρόνου. Η εκδίκηση της… παραδοξότητας; Για το θεατή τού σήμερα, ακόμη και το «Προξενιό» αποτελεί, πλέον, φιλμ περιόδου!

Η «Μικρά Αγγλία» συγγενεύει με εκείνο το φιλμ, αφού ο βασικός σκελετός τής ιστορίας περιστρέφεται γύρω από δύο προξενιά. Η Όρσα και η Μόσχα έχουν την «ατυχία» να πλησιάζουν την ηλικία γάμου και η μάνα τους πρέπει να τις «δώσει» στους αντίστοιχους άνδρες, οι οποίοι και θα πάρουν μια καλή προίκα (το σχεδόν απαιτούμενο για την περίοδο σπίτι) και πρέπει να είναι εξασφαλισμένοι οικονομικά, με άξια θέση στην κοινωνία. Περίγυρος, η Άνδρος των τελών του ’20, νησί με παράδοση στους ναυτικούς, που περνούσαν μήνες και χρόνια στις ξένες θάλασσες, αφήνοντας τις συζύγους να μεγαλώνουν το ένα παιδί μετά το άλλο, ανάλογα με τη συχνότητα του «επισκεπτηρίου».

Το φιλμ παρακολουθεί τη δραματική εξέλιξη της ζωής των δύο αδελφών μέσα από ένα διάστημα που πλησιάζει τα 17 έτη, με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου να φέρνει περισσότερο πόνο κάτω από την ίδια στέγη τού δίπατου που μοιράζονται η Όρσα και η Μόσχα με τις δικές τους οικογένειες, πλέον, αλλά και την άγνοια ότι η μια παντρεύτηκε τον μεγάλο έρωτα της άλλης. Είναι αναμενόμενες οι δραματουργικές κορυφώσεις, όμως, η γνώση του Βούλγαρη στην αφήγηση, τη σκηνοθεσία, μαζί με την αγάπη του προς το είδος, επιτρέπουν στη «Μικρά Αγγλία» να επιπλέει με ευπρέπεια, μέσα στο όλο πέλαγος και τα… μποφόρ της ελληνικής κινηματογραφίας, χωρίς να σε κάνει να κοιτάς διαρκώς το ρολόι για το πότε θα «πιάσει λιμάνι» (ρίξε ξανά μια ματιά στη διάρκεια…).

Το πρώτο δίωρο είναι μια ταινία που χαίρεσαι. Λαϊκό, τίμιο, όμορφο σινεμά αφήγησης, με κατά βάση καλές ερμηνείες, επίπεδο καλλιτεχνικής διεύθυνσης, ισορροπημένη τη σχέση τής ρομαντικής νότας με το στοιχείο τής φύσης, προτού χτυπήσουν τα κύματα ενός ιψενικού «τριγώνου». Και δεν είναι καν αυτά που αποδυναμώνουν κάπως τη συνολική εικόνα και αίσθηση της ταινίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται στη… γήρανση του πράγματος. Τα δύο κορίτσια αγωνίζονται να φέρουν εις πέρας ρόλους κεντρικών ηρωίδων που έχουν φορτωθεί βάρος σχεδόν δύο δεκαετιών επιπλέον (ευτυχώς χωρίς τα… ατυχήματα του μακιγιάζ που παρατηρούμε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις), το vintage στοιχείο δεν «κεντάει» κάτι διαφορετικό ως εξέλιξη μέσα στο πέρασμα του χρόνου και η σύγκρουση ως κορύφωση, ενώ χρειάζεται μια κάποια διάρκεια για την επούλωση, τραυματίζει περισσότερο το φιλμ, καθώς πλησιάζει το τρίωρο… Στα ελάχιστα περαιτέρω «πταίσματα», κάποιες αμιγώς λογοτεχνικής προέλευσης ατάκες δύσκολα χωνεύονται ως προφορικός λόγος, οι ανδρικές περσόνες είναι σχεδόν διακοσμητικές (με το «άλλοθι» της απουσίας) και τα όρια των δυσκολιών στο να γυρίσεις ταινία εποχής στην Ελλάδα (βλέπε σκηνογραφία) δεν επιτρέπουν μια μεγαλοσύνη στα εξωτερικά πλάνα.

Η «Μικρά Αγγλία» τού Παντελή Βούλγαρη, ακριβώς όπως και το (δικαιολογημένα) αγαπητό στους αναγνώστες, ομώνυμο βιβλίο τής Ιωάννας Καρυστιάνη, που εκδόθηκε το 1997, έχει τη στόφα τού crowdpleaser έργου, όπως λένε και στην αλλοδαπή. Θα το ξαναπώ. Είναι λαϊκό. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι το σινεμά των μαζών. Με μια ποιότητα που επιτρέπει στον Βούλγαρη να βρίσκεται πολύ ψηλά, ανάμεσα στους ντόπιους συναδέλφους του, πόσω μάλλον εκείνους της γενιάς του. Διότι κατάφερε να καταπιαστεί με θέματα και προβληματικές κοινωνικές ή της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής, δίχως να ξεχνά ότι η Τέχνη του απευθύνεται και σε θεατές. Είναι κάτι που θυμάται πάντοτε. Και κατέχει ακόμη. Εδώ, με λιγότερα σημάδια φθοράς από τα δύο προηγούμενα φιλμ του.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το «Προξενιό της Άννας» του Βούλγαρη συναντά την «Τιμή της Αγάπης» της Μαρκετάκη, σε μια από τις πιο όμορφες ταινίες που είδε η εγχώρια παραγωγή τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να υστερεί «στα σημεία», σε σύγκριση με ένα ξένο φιλμ περιόδου (είδος που δύσκολα αποφεύγει τους σκοπέλους στη χώρα μας…), όμως, αποδεικνύει και πάλι το γιατί πρέπει να σεβόμαστε την υπογραφή τού Παντελή Βούλγαρη ως κινηματογραφιστή. Μοιραία, αφορά ένα πιο ανεβασμένο σε μέσο όρο ηλικίας κοινό, το οποίο αξίζει να θυμηθεί τι θα πει βραδινή έξοδος και σινεμά. Γιατί αν δεν το θυμηθεί και με τέτοια ταινία, ας το φουντάρουμε το καράβι τού… όποιας γενιάς ελληνικού κινηματογράφου.

MORE REVIEWS

TIMBUKTU - 2014

TIMBUKTU

Στους αμμόλοφους του Τιμπουκτού, ένας φιλειρηνικός κτηνοτρόφος και η οικογένειά του έρχονται ξαφνικά αντιμέτωποι με μία νέα πραγματικότητα, όταν φανατικοί τζιχαντιστές εισβάλλουν βίαια στην καθημερινότητά τους, εισάγοντας έναν νέο τρόπο επιβολής και έκφρασης της πίστης τους.

A MOST VIOLENT YEAR - 2014

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Στη Νέα Υόρκη του 1981, στατιστικά μια από της πιο βίαιες χρονιές της πόλης, μετανάστης επιχειρηματίας / έμπορος πετρελαίου θέρμανσης δοκιμάζει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τη δουλειά και την οικογένειά του, κόντρα στους ανταγωνιστές του, στον εισαγγελέα, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα απελπισίας και διαφθοράς, καθώς και τη συνείδησή του. Κούνια που τον κούναγε;

The Cut - 3

Η ΜΑΧΑΙΡΙΑ

Επιζών της αρμένικης γενοκτονίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 1915, έχοντας χάσει την οικογένεια, την πίστη και την ίδια τη… μιλιά του, μαθαίνει ότι οι δίδυμες κόρες του πιθανότατα είναι επίσης ζωντανές. Η αναζήτησή του, ως μία σύγχρονη Οδύσσεια, θα τον οδηγήσει μέχρι την άκρη του κόσμου και θα τον φέρει αντιμέτωπο με την ίδια την ανθρώπινη φύση. Πόσο αιχμηρή, όμως, θα είναι τελικά τούτη η… μαχαιριά;

MHTRIARXIA

ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ

60 γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και κοινωνικών προελεύσεων μοιράζονται και εξομολογούνται τις εμπειρίες τους (συνήθως κακοποίησης) σε ένα καταφύγιο στο οποίο έχουν κάνει κατάληψη, καθώς βρίσκεται υπό απειλή κατεδάφισης.

SUR LE CHEMIN DE L'ECOLE

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στην Κένυα αριστούχος ετών 11, πρωτότοκος καρβουνιάρηδων, σέρνει μες στη σαβάνα και νεαρότερη της οικογένειας μαζί. Στην Παταγονία συνομήλικός του, γιος γκάουτσο, πηγαινοέρχεται με άλογο, κι αυτός δικάβαλο με μπεμπούλα «αίμα» του. Στα όρη του Μαρόκου, 12χρονη συναντάει 2 φίλες της για ποδαράτη κατάβαση κι οτοστόπ (αν βρουν). Στην Ινδία λίγο πιο senior τετραπέρατος τετραπληγικός σε σαραβαλιασμένο καρότσι - πατέντα σπρωχνοτραβιέται απ’ τα 2 αδελφάκια του αγόγγυστα. Έχουν φτώχεια και των γονέων, συχνά αξημέρωτα κοπανιούνται ώρες στη φύση, ζουν μίνι Γολγοθά σχεδόν κάθε μέρα «Στο Δρόμο για το Σχολείο». Αξίζει;

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι δύο γκόμενες και τις παντρεύει η μάνα τους με προξενιό. Και δύο ώρες αργότερα μαλλιοτραβιούνται. Δεν κατάλαβα γιατί. Μετρούσα «προβατάκια»…

ΝΕΑ