FreeCinema

Follow us

ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ (2016)

(MAL DE PIERRES)

  • ΕΙΔΟΣ: Αισθηματικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νικόλ Γκαρσιά
  • ΚΑΣΤ: Μαριόν Κοτιγιάρ, Λουί Γκαρέλ, Άλεξ Μπρεντεμούλ, Μπριζίτ Ρουάν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ

Σε ένα χωριό της μεταπολεμικής Νότιας Γαλλίας, η νεαρή Γκαμπριέλ αναζητά τον αληθινό έρωτα και το πάθος, όμως καταλήγει παντρεμένη με έναν άνδρα που δεν αγαπά. Μέχρι που γνωρίζει τον άνδρα των ονείρων της σε ένα σανατόριο στις Άλπεις…

Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα της Μιλένα Άγκους, η ταινία της σκηνοθέτιδος και ηθοποιού Νικόλ Γκαρσιά μιλά για τον ανεκπλήρωτο, ποιητικό έρωτα σε αντιδιαστολή με την πεζή πραγματικότητα, τα taboo μιας μικρής κοινωνίας παλαιότερων εποχών απέναντι – σχεδόν αποκλειστικά – σε «ατίθασες» γυναίκες που αντιμετωπίζονται και ως παρανοϊκές (!) αν τολμήσουν να έχουν μια συμπεριφορά έξω από τις πατροπαράδοτες νόρμες, και στην πραγματική αξία της αληθινής αγάπης. Όλα αυτά δεκτά και ενδιαφέροντα, μόνο που… τα έχουμε ξαναδεί, ξανακούσει και εμπεδώσει χιλιάδες φορές στη μεγάλη οθόνη, και μάλιστα σε απείρως καλύτερες και πιο βαθυστόχαστες ταινίες από αυτό το συμπαθές αλλά μικρό, από όλες τις απόψεις, γαλλικό δράμα.

Η ιστορία, λοιπόν, γνωστή στο είδος του (μελο)δράματος: μέσα 20ου αιώνα, ρομαντική ηρωίδα, που γίνεται το «μαύρο πρόβατο» της μικρής συντηρητικής της κοινωνίας, προκαλεί ένα mini σκάνδαλο όταν παθιάζεται (μονόπλευρα) με τον νεαρό, παντρεμένο καθηγητή του χωριού, νυμφεύεται άρον-άρον έναν άνδρα που δεν θέλει και δεν αγαπά (στην προκειμένη περίπτωση έναν Ισπανό αγρότη) και, κατά τη διαμονή της σε ένα σανατόριο στις Άλπεις για τις πέτρες στα νεφρά της, γνωρίζει έναν γοητευτικό, ευαίσθητο και ετοιμοθάνατο στρατιώτη, τον ιδανικό δηλαδή ρομαντικό χαρακτήρα του μυθιστορήματος που η ίδια έπλασε για τη ζωή της. Μόνο που ο σύζυγός της δεν είναι το στερεοτυπικό «τέρας» που την κάνει δυστυχισμένη, ίσα-ίσα, τη φροντίζει και δείχνει απίστευτη υπομονή κι επιμονή απέναντι στην περιφρόνησή της.

Σε αντίθεση με παρόμοιες ηρωίδες άλλων ταινιών, παλαιότερων αλλά και πιο πρόσφατων όπως «Η Μυστική Γραφή», η Γκαμπριέλ δεν είναι και τόσο θύμα της κοινωνίας και των περιστάσεων, όσο μια κοπέλα που δεν έχει μάθει ποτέ να εκφράζει σωστά – και στα σωστά άτομα – την αγάπη της, προτιμώντας να δημιουργεί ανύπαρκτα ρομάντζα στο μυαλό της κι έτσι να παραμελεί εκείνους που την αγαπούν αληθινά, εξ ου και η αιτία για την οποία αποτυγχάνει να κερδίσει την αμέριστη συμπάθειά μας. Η εξαιρετική ερμηνεία της Μαριόν Κοτιγιάρ (πάνω στην οποία φυσικά και πέφτει όλο το βάρος της ταινίας) εκφράζει άψογα αυτό το διφορούμενο του χαρακτήρα της Γκαμπριέλ, που από τη μια συμπονάς και νιώθεις το συναισθηματικό της αδιέξοδο, από την άλλη όμως συνειδητοποιείς πως μέρος της ψυχικής και νοητικής της «φυλακής» έχει χτιστεί από τη συναισθηματική καταπίεση που η ίδια έχει προκαλέσει στον εαυτό της. Έτσι, δεν πρόκειται τόσο για μια τραγική ηρωίδα, όσο για μια γυναίκα με διάφορα ψυχολογικά προβλήματα (που εκφράζονται σωματικά μέσα από τους πόνους στα νεφρά της), η οποία προσπαθεί να βρει την ψυχική γαλήνη και την αληθινή αγάπη σε λάθος μέρη και με λάθος τρόπους.

Πέραν της ερμηνείας της Κοτιγιάρ αλλά και των δύο συμπρωταγωνιστών της (ο Γκαρέλ στον ρόλο τού άρρωστου στρατιώτη είναι κάτι μεταξύ καφκικής φιγούρας και του «Frantz» της φερώνυμης ταινίας του Οζόν, και ο ισπανός Μπρεντεμούλ, που είναι φυσιογνωμικά σαν «τραχιά» version του Μάικλ Φασμπέντερ, στον ρόλο τού στοργικού αλλά λιγομίλητου συζύγου), δυστυχώς δεν υπάρχουν και πολλά άλλα αξιοσημείωτα θετικά σε αυτή τη γενικώς ανούσιας ύπαρξης ταινία. Η ιστορία είναι χιλιοειπωμένη εδώ και δεκαετίες, το σενάριο άνευρο, η σκηνοθεσία της Γκαρσιά μοιάζει να εστιάζει το ενδιαφέρον της αποκλειστικά στην πολυβραβευμένη superstar πρωταγωνίστριά της, ενώ ας μη μιλήσουμε καν για το απίστευτο (ειλικρινά) σεναριακό twist του φινάλε, που μας έκανε να φωνάξουμε… «Άσε μας, κουκλίτσα μου!». Μια αληθινά γελοία ανατροπή, στην απέλπιδα προσπάθεια ανεύρεσης ενός πολυπόθητου happy end, σε ένα παρωχημένο, παλιομοδίτικο μελόδραμα που δεν έχει τίποτα να πει και να προσφέρει στο σύγχρονο σινεμά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι θαυμαστής της Κοτιγιάρ, αυτή είναι η ταινία σου, καθώς η Γαλλίδα ηθοποιός δίνει μια αληθινά φιλότιμη ερμηνεία. Κατά τα άλλα, είτε δεις αυτό είτε ένα 60’s κλαψομελό Βούρτση – Ξανθόπουλου, το ίδιο και το αυτό είναι.

MORE REVIEWS

STAR WARS: ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ JEDI

Η Ρέι επιχειρεί να πείσει τον Λουκ Σκάιγουοκερ να επιστρέψει στην ενεργό δράση για το καλό της Αντίστασης, καθώς ο Κάιλο Ρεν διχάζεται ανάμεσα στα αντίπαλα μέτωπα της Δύναμης, αν και δείχνει περισσότερο αποφασισμένος να παραμείνει στη σκοτεινή πλευρά της.

ΠΟΛΥ ΞΕΝΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ψυχοκόρη πλούσιας ελληνικής οικογενείας στην Πόλη γίνεται η μοναδική κληρονόμος της μετά τον θάνατο του πατέρα αφέντη. Θα συγκρουστεί με τις κοινωνικές (και ταξικές) συμβάσεις της εποχής, όταν αρχίζει να φλερτάρει με έναν Τούρκο «του δρόμου».

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ & ΣΙΑ

Τέσσερα 24ωρα πριν τη βραδιά-raison d’être τους, ο Σάντα Κλοζ (sic) τρώει άνευ προηγουμένου πακέτο με τα logistics των δώρων γιατί τα 92.000 ξωτικά του πέφτουν κάτω με ίωση. Δασκαλεμένος απ’ την κυρά του πώς να βρει την απαραίτητη αγωγή, κατεβαίνει με τα ζώα του στη Γη, όπου βλάβη τον προσγειώνει στο Moulin Rouge, στο αυτόφωρο, σε καλό Σαμαρείτη δικηγόρο με σύζυγο ανθοκόμο και δίδυμα πιτσιρίκια. Δεν... υπάρχει. Αλλά, για το καλό της γιορτής, θα το σώσει;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΝΤΑΜ ΜΠΟΒΑΡΥ

Μια νεαρή γυναίκα θα τα βάλει με ολόκληρο το νομικό σύστημα της Κίνας, όταν η αρχική της επιδίωξη για βοήθεια σχετικά με το διαζύγιο ανάμεσα στην ίδια και τον σύζυγό της πέσει στο κενό εξαιτίας της επιδεικτικά κωφεύουσας τοπικής ηγεσίας.

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Ο Έντρε και η Μάρια δουλεύουν σε ένα σφαγείο. Εκείνος είναι αυστηρός και μετρημένος, εκείνη έχει ένα σαφές πρόβλημα επικοινωνίας με τους άλλους. Στην κανονική τους ζωή δυσκολεύονται πολύ να κάνουν ακόμη και την πιο απλή συζήτηση. Επικοινωνούν, όμως, στα όνειρά τους!