FreeCinema

Follow us

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ (2018)

(MADAME MILLS, UNE VOISINE SI PARFAITE)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σοφί Μαρσό
  • ΚΑΣΤ: Σοφί Μαρσό, Πιερ Ρισάρ, Νικολά Βοντ, Μπαστιάν Ουγκετό, Ντονγκ Φου Λιν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 88'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.

Κυρίες και κύριοι, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε! Βρέθηκε και για φέτος ο νικητής μας! Από το καλοκαίρι «ορόσημο» του 2015 (την προηγούμενη χρονιά είχε ενσκήψει το σουξέ του «Θεέ μου, Τι σου Κάναμε;», τα αποτελέσματα του οποίου… θαυμάζουμε σταθερά πλέον, όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει), το βραβείο της χείριστης θερινής γαλλικής κομεντί, μια δύσκολη ομολογουμένως επιλογή λόγω αθρόας συμμετοχής, κερδίζουν κατά τη γνώμη μου τα εξής αριστουργήματα: το 2015 το γοητευτικό «Chic!», το 2016 το πεντανόστιμο «Δύο Σεφ για Μια Γυναίκα», το 2017 το ιντριγκαδόρικο «Μαμά ή Γιαγιά» και το 2018 το παιχνιδιάρικο «Που Θα Κοιμηθείς Απόψε (αληθινές ταινίες είναι όλες αυτές, που προβλήθηκαν στους ελληνικούς κινηματογράφους, δεν βγάζω τους τίτλους από το κεφάλι μου). Για τη φετινή σεζόν φαινόταν πως το καταπραϋντικό «Χαλαρώστε Κύριε Αλέν!» θα έκανε περίπατο, πλην όμως ανήμερα Δεκαπενταύγουστου έμελλε να γίνει η μεγάλη ανατροπή (μπορείς να το πεις και θαύμα, ένεκα της ημέρας). Έτσι, λοιπόν, τούτη «Η Γειτόνισσα» (που ήταν να βγει πέρσι τον Αύγουστο!) προκύπτει την ύστατη ώρα ως η πανάξια θριαμβεύτρια του καλοκαιριού του 2019, τολμώ δε να πω ότι βάζει κάτω για πλάκα όλον τον προαναφερθέντα σκληρό ανταγωνισμό. Εν ολίγοις, ζούμε μεγάλες στιγμές!

Προσπερνάμε το γεγονός πως το φιλμ διανεμήθηκε στη Γαλλία τον Μάρτιο του 2018, για να φτάσει στη χώρα μας με μόλις δεκαοκτώ μήνες καθυστέρηση (μην τυχόν και χαθεί τέτοιο κελεπούρι και δεν γελάσει το χειλάκι μας φέτος τον Αύγουστο) και μπαίνουμε στην υπόθεση (αν μπορούμε, βέβαια, να την χαρακτηρίσουμε έτσι). Η Ελέν είναι μια φλογερή ώριμη Παριζιάνα, που τυγχάνει ιδιοκτήτρια εκδοτικού οίκου ο οποίος ειδικεύεται στα λαϊκού τύπου αισθηματικά μυθιστορήματα. Οι δουλειές δεν πηγαίνουν και πολύ καλά, γεγονός που την έχει αναγκάσει να πουλήσει την επιχείρηση της σε Καναδό businessman, με την ίδια να έχει διατηρήσει το management υπό τον έλεγχο της. Από την άλλη, ο Λεονάρ είναι ένας μυστήριος ηλικιωμένος άνδρας ο οποίος έχει υποσχεθεί σε Κινέζο συλλέκτη έναντι διόλου ευκαταφρόνητου ποσού (μιλάμε για πολλά εκατομμύρια ευρώ) πως θα του βρει το χαμένο κομμάτι ενός σπάνιου γλυπτού μοντέρνας τέχνης. Γνωρίζει κατά τα φαινόμενα πως αυτό βρίσκεται στην οικία της Ελέν, οπότε και εμφανίζεται σε αυτήν (άγνωστο για ποιον ακριβώς λόγο) ως η γριά Αμερικανίδα γειτόνισσά της ονόματι Σκάρλετ Μιλς. Η μοναχική καλόκαρδη επιχειρηματίας αρχίζει σταδιακά να συμπαθεί τα μάλα την περίεργη κυριούλα του απέναντι διαμερίσματος, χρίζοντάς την μάλιστα ως το διαφημιστικό πρόσωπο του εκδοτικού της οίκου, γεγονός που την μετατρέπει εν μια νυκτί σε κοσμαγάπητη φιγούρα. Οι πωλήσεις παίρνουν τα πάνω τους, ο Καναδός βλέπει πως έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού, ο Κινέζος περιμένει το γλυπτό, η Ελέν όμως έχει στο μεταξύ ανακαλύψει πως η Σκάρλετ είναι στη πραγματικότητα… Λεονάρ. Για ακόμα μια φορά δηλαδή… γέλιο, γέλιο, γέλιο.

Μιλάμε, πλέον, για την πλήρη κατάντια. Είναι τέτοια η ξεφτίλα της «ταινίας» αυτής, που ήμουν βέβαιος πως στους τίτλους τέλους θα αναγραφόταν ότι στην παραγωγή συμμετείχε η Σκαραβαίος Φιλμ ή κάποια άλλη παρόμοια, που έγραψε ιστορία την εποχή της ελληνικής βιντεοταινίας (τελικά δεν συμμετείχε καμιά τους). Οι χαριτωμενιές στο γραφείο με νεόκοπο πλην όμως ελαφρώς «καμένο» σοσιαλμιντιά καίνε εγκεφαλικά κύτταρα πανταχόθεν. Οι ονειροπολήσεις της ανικανοποίητης Ελέν, βασισμένες στις «ροζ» νουβέλες που εκδίδει, μοιάζουν περισσότερο με οπτικοποιημένους για τον θεατή εφιάλτες και ουχί με παθιασμένα όνειρα. Ο Κινέζος συλλέκτης έργων τέχνης πιθανότατα υπάρχει στο στόρι ώστε να δώσει την ευκαιρία στο καστ για μια βόλτα μέχρι τη Σαγκάη, για… «εξωτικά γυρίσματα». Ο Καναδός ωραιοπαθής λεφτάς, δεν κατάλαβα για ποιόν λόγο εμφανίζεται. Η φάση με το ρωσικό γενεαλογικό δέντρο, είναι από εκείνες που πρέπει να τις ακούσεις καμιά δεκαριά φορές μπας και τις εμπεδώσεις, μέχρι να ρίξεις ένα «μωρέ, δεν γαμιέται» και να πας παρακάτω.

Η Σοφί Μαρσό (υποδύεται την Ελέν, φυσικά) στην τρίτη σκηνοθετική και συγγραφική απόπειρά της (από τις άλλες δύο έχουμε προφανώς γλυτώσει διότι δεν ήταν ανάλαφρες κομεντί αλλά δράματα), διαπράττει τέτοιο έγκλημα, σε βαθμό που να δικαιολογεί πλήρως την ανύπαρκτη εδώ και χρόνια καριέρα της. Ο ογδονταπεντάχρονος δε Πιέρ Ρισάρ, που για κάποια αδιευκρίνιστη αιτία έχει δει την καριέρα του εσχάτως να ξανανιώνει (το βλέπουμε κι εμείς μαζί του, δυστυχώς), σύμφωνα με το δελτίου Τύπου εμφανίζεται σε τούτο ως διασταύρωση της «Τούτσι» (1982) και της «Κυρίας Ντάπφαϊρ» (1993). Καλή η προσπάθεια, το ορθόν, όμως, θα ήταν να μνημονευόταν ο μεγαλύτερος διδάξας τέτοιου είδους μεταμφιέσεων Σωτήρης Μουστάκας, που όταν σαν απατεώνισσα «Νονά» (1981) μάντευε διά τηλεπάθειας τα νούμερα της ρουλέτας (ξετινάζοντας το casino της Πάρνηθας), ο μεσιέ Ρισάρ ρωτούσε «pourquoi», μην μπορώντας καν να φανταστεί πως καμιά σαρανταριά χρόνια αργότερα θα βρισκόταν σε θέση να τον αντιγράψει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Τραγουδάμε όλοι μαζί το «Γιατί Καλέ Γειτόνισσα» (#diplhs) του Στράτου Διονυσίου, από το 1968, σε στίχους και μουσική του Άκη Πάνου:

«Βρήκα την πόρτα σου κλειστή / και το κλειδί παρμένο / κοντεύουνε χαράματα / κι απ’ έξω περιμένω.

Γιατί καλέ γειτόνισσα / αφού σου τηλεφώνησα / και είπες πως θ’ αφήσεις το κλειδί;

Γιατί σκληρή γειτόνισσα / παιδεύεις την καρδούλα μου; / Γιατί με βασανίζεις, δηλαδή;»

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στην βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλά, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες φίλες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

CAROUSEL

Στην κομμουνιστική Ουγγαρία της δεκαετίας του ‘50, οι νεαροί Μάρι και Μάτε ερωτεύονται την λάθος στιγμή, όταν ο πατέρας εκείνης αποφασίζει να φύγει από την τοπική αγροτική κολεκτίβα και να απαιτήσει αυτούσια τη γη του πίσω. Παράλληλα, την ώρα που ο Μάτε αγωνίζεται για καλύτερες συνθήκες μέσα στην κολεκτίβα και αναπόφευκτα συγκρούεται με τους αποχωρούντες γαιοκτήμονες.