FreeCinema

Follow us

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (2012)

(LORE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Εποχής
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κέιτ Σόρτλαντ
  • ΚΑΣΤ: Σάσκια Ρόζενταλ, Κάι Πίτερ Μαλίνα, Νέλε Τρεμπς, Ουρσίνα Λάρντι, Χανς Γιόχεν Βάγκνερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 109’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Όταν το Τρίτο Ράιχ καταρρέει και οι γονείς της Λόρε φυλακίζονται ως υποστηρικτές του Φίρερ, η μόνη επιλογή για εκείνη και τα αδέλφια της είναι να βρουν τη γιαγιά τους, η οποία κατοικεί στο Αμβούργο. Με τα τρένα ακινητοποιημένα και ένα κλίμα ανασφάλειας, καχυποψίας κι αναβρασμού στο δρόμο, αυτό ακούγεται πολύ πιο εύκολο από ότι πραγματικά είναι. Η αυστηρή ανατροφή των παιδιών του πολέμου είναι, πλέον, και το μοναδικό όπλο για την επιβίωσή τους.

Τα «Παιδιά του Πολέμου» μιλούν γερμανικά αλλά έχουν τελείως διαφορετική χώρα προέλευσης. Η Αυστραλή Κέιτ Σόρτλαντ, αρκετά χρόνια μετά το σκηνοθετικό της ντεμπούτο «Somersault», επιστρέφει στον κινηματογράφο με μία ταινία εμπνευσμένη από μία κρίσιμη περίοδο της ευρωπαϊκής Ιστορίας, που έχει δώσει τροφή σε άπειρες ταινίες με ποικίλα αποτελέσματα. Είναι, λοιπόν, αναζωογονητικό το γεγονός ότι, για εξαίρεση, η Σόρτλαντ δεν ασχολείται με την έκπτωτη ναζιστική Γερμανία ή τις ενοχές για τον Χίτλερ, αλλά εξερευνά την κληρονομιά της νέας τότε γενιάς. Τα «Παιδιά του Πολέμου» δεν είναι μια ταινία για το Ολοκαύτωμα ή τις εντολές που ακολούθησαν αδιαμαρτύρητα οι Γερμανοί της εποχής, αλλά η ιστορία πέντε ορφανών παιδιών μετά το τέλος του πολέμου, που όχι απλά πρέπει να επιβεβαιώσουν αλλά και να αποφασίσουν πώς το παρελθόν της χώρας και η γαλούχηση από την οικογένεια θα επηρεάσει το μέλλον τους.

Η Λόρε είναι η μεγαλύτερη από τα τέσσερα αδέρφια της. Όταν το φασιστικό καθεστώς γκρεμίζεται, η ίδια ορίζεται αυτόματα υπεύθυνη για την επιβίωση των αδελφών της και επικεφαλής της πορείας τους προς το Αμβούργο. Η ιστορία στον πυρήνα της αποτελεί, ουσιαστικά, μια ιστορία ενηλικίωσης και, όπως σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, βασίζεται απόλυτα στην πρωταγωνίστριά της. Η Σάσκια Ρόζενταλ, παρά το γεγονός ότι αυτή είναι η πρώτη της εμφάνιση, μαγεύει με την ωμή δύναμη που καταφέρνει να μεταδώσει. Στο πανέμορφο πρόσωπό της εξισορροπούν ευθύνες και ευαισθησία, το μίσος που κληροδοτήθηκε αλλά και η αμφισβήτηση του κατεστημένου. Η Λόρε είναι ένα παιδί του Τρίτου Ράιχ. Όταν, όμως, αυτό καταρρεύσει, θα πρέπει να βρει εκ νέου τη θέση της στον κόσμο και να ορίσει τους δικούς της ηθικούς κώδικες.

Η Σόρτλαντ καταφέρνει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας να αποφεύγει αναμενόμενες εξελίξεις και τις κλισέ απεικονίσεις. Για εκείνη έχει περισσότερο ενδιαφέρον η κινηματογράφηση των συνεπειών, παρά τα ίδια τα γεγονότα. Για παράδειγμα, την αλλαγή καθεστώτος δεν τη βλέπουμε ποτέ αλλά την αντιλαμβανόμαστε από τις ιαχές που αντηχούν στο περιβάλλον και τα αποκαΐδια στην ατμόσφαιρα.

Παράλληλα, η σκηνοθέτις δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αποτύπωση της φύσης. Όταν η υπάρχουσα δομή καταρρέει, η φύση αποκτά το ρόλο μιας απρόσμενης σταθεράς, που άλλοτε βοηθά και άλλοτε εμποδίζει την αποστολή της Λόρε, αποκτώντας λυρικές διαστάσεις. Τα «Παιδιά του Πολέμου» δεν είναι μια ακόμα τυπική ταινία για την πτώση του Τρίτου Ράιχ και αυτό φαίνεται σε κάθε άψογα κινηματογραφημένο πλάνο.

Δυστυχώς, κάποιες εξελίξεις της υπόθεσης είναι περισσότερο προφανείς από όσο θα έπρεπε. Οι καταλύτες των αποφάσεων κάποιες φορές δεν εμφανίζονται τόσο οργανικά αλλά εκβιάζονται από ξαφνικές ανατροπές, που έρχονται σε αντίθεση με τον προηγούμενο προσεχτικό χειρισμό του θέματος. Παρ’ όλα αυτά, το τέλος βάζει σε τάξη τα πράγματα, καθώς αποσαφηνίζει την κύρια θεματική της ταινίας και δίνει την πολυπόθητη λύση, μακριά από τους κινδύνους στους αγρούς αλλά πολύ κοντά στην πηγή του προβλήματος.

Σε τελική ανάλυση, ακόμα και όταν η αφήγηση παραπατά, η ταινία αποζημιώνει με την αισθητική του αποτελέσματος ή τη μαγνητική ματιά της νεαρής Ρόζενταλ. Με φροντισμένη φωτογραφία και υποβλητική μουσική επένδυση από το Μαξ Ρίχτερ, τα «Παιδιά του Πολέμου» βγαίνουν κερδισμένα, αποφασίζοντας να δώσουν την έμφαση σε μία παράμετρο στην οποία δεν έχουν εμβαθύνει ταινίες ανάλογου χωροχρονικού πλαισίου. Πέρα από τις μάχες, τους νεκρούς και τα εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ταινία πρωτοτυπεί εξερευνώντας τι τελικά κληροδοτήθηκε στην επόμενη γενιά. Και αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος για να την προσέξει κανείς.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ξέχνα τις ταινίες με άξονα τις τύψεις των Γερμανών για το ναζιστικό παρελθόν τους ή τις ιστορίες ανθρώπων που έμπλεξαν «κατά λάθος» με το καθεστώς. Τα «Παιδιά του Πολέμου» πρωτοτυπούν και αποτελούν μια ιστορία ενηλικίωσης, μια ταινία για το παρελθόν που κληροδοτείται (;) στη νέα γενιά και τις ευθύνες των μεγαλύτερων. Ακόμα και όταν στραβοπατά στην εκτέλεση, οι προθέσεις αλλά και η φροντισμένη παραγωγή υποβαστάζουν ικανά το φιλμ και τις τελικές εντυπώσεις. Ίσως χρειαζόταν, όντως, μία οπτική εκτός Ευρώπης για να εστιάσει σε αυτές τις θεματικές, τελικά.

MORE REVIEWS

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΝΕΓΡΟΣ ΣΟΥ

Μέσα από κείμενα του συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν, τούτο το ντοκιμαντέρ αναλύει την αμερικανική Ιστορία σε συσχετισμό με το ρατσιστικό συναίσθημα και τη βία κατά των μαύρων πολιτών, με άξονες την αντιμετώπιση του φυλετικού ζητήματος από το σινεμά του Χόλιγουντ και τρεις περιπτώσεις δολοφονημένων ηγετικών μορφών της πάλης για ίσα δικαιώματα στις ΗΠΑ.

LINES

Ελλάδα. Μια νύχτα κρίσης. Επτά άτομα, λυγίζοντας, καταφεύγουν στην ίδια hotline βοήθειας - αλλά δεν τους συνδέει μόνο αυτό. Μιλάτε, (δε) σας ακούμε...

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΨΑΡΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ

Ένας μικρός καρχαρίας «μπαμπού» θα κάνει τα πάντα προκειμένου να προστατέψει μια ντουζίνα καρχαριάκια από τα χέρια δυο ανήλικων λαθροκυνηγών, επιστρατεύοντας τη βοήθεια των πιστών του φίλων.

HAPPY END

Μεγαλοαστική οικογένεια της Βόρειας Γαλλίας έχει βυθιστεί στην απαθή εσωστρέφεια του πλούσιου βίου της. Αυτοκτονικός παππούς, εργασιομανής κόρη, άπιστος γιος, ανεπρόκοπος εγγονός, ένοχη εγγονή. Happy end; Last year.

ΑΡΔΕΝΝΕΣ

Δύο αδέλφια κακοποιοί χωρίζονται όταν μια ληστεία πάει στραβά και ο ένας καταλήγει στη φυλακή. Μερικά χρόνια μετά, ο άλλος έχει ακολουθήσει έναν «καθαρό» δρόμο, προφανώς και όχι το μοναδικό πράγμα το οποίο θα τους φέρει σε σύγκρουση.