FreeCinema

Follow us

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ (2018)

(LAZZARO FELICE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αλίτσε Ρορβάκερ
  • ΚΑΣΤ: Αντριάνο Ταρντιόλο, Λούκα Τσικοβάνι, Άλμπα Ρορβάκερ, Νικολέτα Μπράσκι, Σέρτζι Λόπεζ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 127'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Σε μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή της Ιταλίας, μια ομάδα χωρικών δουλεύει ως κολλήγες για λογαριασμό μιας ξεπεσμένης μαρκησίας. Ανάμεσά τους ο καλοπροαίρετος και αφελής Λάτζαρο, τον οποίο εκμεταλλεύονται οι πάντες.

Είναι παράξενη ταινία ο «Ευτυχισμένος Λάζαρος» και όχι μόνο επειδή στα μισά της δίωρης και κάτι διάρκειάς της… αλλάζει ο τόπος και ο χρόνος, όχι όμως και ο πρωταγωνιστής. Το στοιχείο του μαγικού ρεαλισμού, ως ένα οξύμωρο που αφηγείται την ιστορία σε περισσότερα από ένα επίπεδα, δεν είναι ασυνήθιστο στο ιταλικό σινεμά. Ο τρόπος που το χρησιμοποιεί η Αλίτσε Ρορβάκερ, ωστόσο, είναι κοφτός και απότομος και αφήνει περιθώρια περισσότερων διευκρινίσεων από τη σκηνοθέτιδα, παρά το γενικά ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

Στην απομονωμένη περιοχή όπου ζει ο Λάτζαρο, μένει μια μικρή κοινότητα αγροτών που μαζεύει καπνά για λογαριασμό μιας μαρκησίας, στην οποία ανήκει η γη. Μένουν σε καλύβες, κοιμούνται όπου βρουν, τρώνε ελάχιστα, μοιράζονται λάμπες για να φωτίζουν τα δωμάτια, είναι εντελώς αμόρφωτοι. Ο διαχειριστής της μαρκησίας, που τους φέρνει κάτι κονσέρβες και άλλες ασήμαντες προμήθειες, τους χρεώνει, με αποτέλεσμα να οφείλουν πάντοτε χρήματα στο αφεντικό.

Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις σε ποια εποχή εξελίσσονται όλα αυτά. Θα μπορούσαν να είναι πολλές δεκαετίες πίσω. Όταν, όμως, εμφανιστούν κάποια κινητά τηλέφωνα (!), έστω και παλιά μοντέλα Motorola, παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Είμαστε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και αυτοί οι άνθρωποι ζουν λες και βρίσκονται στα μέσα του 20ου αιώνα, και μάλιστα σε μια παραμελημένη εκδοχή της εποχής.

Είναι σαφές ότι αποτελούν αντικείμενα εκμετάλλευσης, άνθρωποι που δουλεύουν ως κολλήγες για ψίχουλα. Η εργοδότριά τους έχει «παραλείψει» να τους ενημερώσει ότι η νομοθεσία έχει αλλάξει και ότι θα έπρεπε να τους έχει προσλάβει κανονικά ως εργάτες (αυτό το κομμάτι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα). Από την άλλη πλευρά, η παντελής έλλειψη μόρφωσης και η απομόνωση δεν τους έχει αφήσει να μάθουν τα δικαιώματά τους. Ανάμεσά τους, ο Λάτζαρο είναι ένα πρόσωπο που εκμεταλλεύονται οι πάντες. Όλοι τον τρέχουν, τον βάζουν να κουβαλάει τα βαριά φορτία, να προσέχει τις κότες από τους λύκους. Θα τον εκμεταλλευτεί και ο Τανκρέντι, ο γιος της μαρκησίας, την οποία σιχαίνεται. Χρησιμοποιεί τον Λάτζαρο πείθοντάς τον ότι μπορεί να είναι ετεροθαλή αδέλφια, σκηνοθετώντας την απαγωγή του και ζητώντας λύτρα για να απομακρυνθεί από τη μητέρα του.

Η ψευτοαπαγωγή θα γίνει η αιτία να αποκαλυφθεί η κατάσταση που επικρατεί στο κτήμα. Όλοι θα απομακρυνθούν και θα μεταφερθούν στην πόλη, εκτός από τον Λάτζαρο που θα πέσει από μια πλαγιά με μια θεαματική βουτιά. Ξαφνικά… ερχόμαστε στο σήμερα, με τον πρωταγωνιστή να επιστρέφει στη ζωή, άθικτος και αμετάβλητος. Περπατώντας θα φτάσει στην πόλη για ν’ αρχίσει να βρίσκει σιγά-σιγά τους ανθρώπους που γνώριζε, μερικές δεκαετίες μεγαλύτερους. Όχι ότι η ζωή τους έχει βελτιωθεί. Είναι μικροαπατεώνες και ρακοσυλλέκτες, ενώ ο Τανκρέντι έχει χάσει τα πάντα από τις τράπεζες. Αυτό το δεύτερο μέρος, με την ξαφνική αλλαγή, είναι το προβληματικό μέρος της ταινίας, κάνοντας εξίσου προβληματική τη διάκριση της ταινίας στις Κάννες με το βραβείο σεναρίου. Πέρα από την αμετάβλητη, αγιοποιημένη μορφή του πρωταγωνιστή, δεν είναι απολύτως σαφής η κατεύθυνση που θέλει να πάρει η Ρορβάκερ. Το μόνο σαφές είναι ότι οι αδικημένοι της ζωής δεν έχουν στον ήλιο μοίρα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Ο «Ευτυχισμένος Λάζαρος» είναι ένα φιλμ ωραία κινηματογραφημένο, αλλά με μια ανάπτυξη που μπορεί να προκαλέσει συζητήσεις (και σαρκαστικά σχόλια). Χρειαζόταν (τουλάχιστον) μια σαφέστερη κατεύθυνση στο δεύτερο μέρος.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Δεν είναι για σένα αν αντιμετωπίζεις τις ξαφνικές αλλαγές στον χώρο και τον χρόνο ως φιλμικό #wtf. Αν είσαι ανοιχτός στο στοιχείο του μαγικού ρεαλισμού, τα ανοιχτά σημεία της ταινίας μπορούν να προκαλέσουν μια κουβέντα και το ενδιαφέρον σου. Ενδέχεται να τα πάρεις και στο κρανίο, πάντως.

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στην βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλά, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες φίλες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.