FreeCinema

Follow us

Η ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ (2016)

(LA PAZZA GIOIA)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πάολο Βιρτζί
  • ΚΑΣΤ: Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Μικαέλα Ραματσότι, Βαλεντίνα Καρνελούτι, Άννα Γκαλιένα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS / SEVEN FILMS

Δύο γυναίκες, τρόφιμοι ψυχιατρείου, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, το σκάνε και μπαίνουν σε μια περιπέτεια φυγής προκειμένου να κλείσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχουν με το παρελθόν τους εκεί έξω.

Ένα σενάριο που ασχολείται με την ψυχική ασθένεια μπορεί να πάρει πολύ στραβό δρόμο, είτε προς τη χοντροκομμένη κωμωδία είτε προς το ξεδιάντροπο δράμα. Με την «Τρελή Χαρά», όμως, ο Πάολο Βιρτζί καταφέρνει και βρίσκει τον σωστό τόνο ακόμη και στα πιο «επικίνδυνα» σημεία της εξίσου χαριτωμένης και συγκινητικής ιστορίας του και να καθοδηγήσει εξαιρετικά δύο πολύ δυνατές ερμηνείες από τη Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και τη Μικαέλα Ραματσότι.

Στη Βίλα Μπιόντι, ένα αρχοντόσπιτο στην Τοσκάνη που έχει μετατραπεί σε ψυχιατρική κλινική, η Μπεατρίτσε συμπεριφέρεται σαν να είναι η ιδιοκτήτρια. Σε έναν βαθμό ίσως και να έχει δίκιο, αφού υποστηρίζει ότι το οίκημα αυτό αποτελεί δωρεά της οικογένειάς της. Ποιος, όμως, ξέρει πότε λέει την αλήθεια και πότε τη «φουσκώνει»; Γεγονός πάντως είναι ότι, παρά τη μανιοκαταθλιπτική της συμπεριφορά, τη διαρκή ακατάσχετη πολυλογία της και την ισχυρή άποψη που έχει για τους πάντες και τα πάντα, παίζει στα δάχτυλα τους συνδυασμούς των ψυχοφαρμάκων και, έστω και για ένα μικρό διάστημα, μπορεί να πείσει τον οποιονδήποτε ότι έχει τα λογικά της. Μέχρι να την πιάσει η επόμενη κρίση.

Η Μπεατρίτσε μπορεί να υποδυθεί τέλεια ακόμη και τη γιατρό. Και αυτό συμβαίνει την ημέρα που εισάγεται στη βίλα η Ντονατέλα, μια πιο νεαρή γυναίκα, ιδιαίτερα εύθραυστη, που τραβά το ενδιαφέρον της. Σκαλίζει τον φάκελό της, τη ζητάει για συγκάτοικο στο δωμάτιό της και γενικά θέλει να την έχει από δίπλα. Όταν μια μέρα καθυστερήσει το βανάκι που τις παίρνει από την εξωτερική τους δουλειά, χωρίς κανένα συγκεκριμένο σχέδιο, θα αποσπαστούν από την υπόλοιπη ομάδα και παίρνοντας ένα τυχαίο λεωφορείο θα ξεφύγουν κανονικά. Από εκείνη τη στιγμή θα αρχίσει μια περιπετειώδης διαδρομή, με την Μπεατρίτσε και την Ντονατέλα να μιλούν σε περαστικούς, να κλέβουν αυτοκίνητο, να κάνουν τις κομπάρσες σε γύρισμα και να ξανακλέβουν αυτοκίνητο, να κάθονται σε ακριβά εστιατόρια χωρίς να έχουν να πληρώσουν και, το κυριότερο, να συναντούν τους ανθρώπους που σημάδεψαν τις ζωές τους. Η Μπεατρίτσε τον σύζυγο, τον εραστή και τη μητέρα της, η Ντονατέλα τους γονείς της, τον πατέρα του γιου της και το αγόρι που αναγκάστηκε να δώσει για υιοθεσία.

Καθεμία από αυτές τις συναντήσεις έχει πόνο, συντριβή και εξευτελισμό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συμβάλει ο καθένας με τον τρόπο του στον εγκλεισμό των δύο γυναικών στο ίδρυμα. Είναι, όμως, απαραίτητες αυτές οι συναντήσεις, ώστε και οι δύο να μπορέσουν να κλείσουν ένα κεφάλαιο και να συνεχίσουν έναν δρόμο επούλωσης και θεραπείας. Το πρώτο μεγάλο θετικό στοιχείο της ταινίας είναι ότι ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στα κλισέ της σχετικής θεματολογίας, τα αποφεύγει χάρη στο καλογραμμένο σενάριο και τις εξαιρετικές πρωταγωνίστριες. Στο πρώτο μέρος, η παρουσία της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι είναι ισοπεδωτική, όπως και η Μπεατρίτσε που υποδύεται. Μιλά διαρκώς χωρίς να παίρνει ανάσα, κάνει παρατηρήσεις, ξέρει τα πάντα καλύτερα από όλους, είναι ειρωνική. Καπελώνει την Ντονατέλα, με τη συμπάθεια όμως που της δείχνει την αφήνει να ανοιχτεί. Με τον ίδιο σταδιακό τρόπο εξελίσσεται και η ερμηνεία της Μικαέλα Ραματσότι, από την απάθεια στην πιο ενεργή προσπάθεια να δώσει μια λύση στο χρόνιο πρόβλημά της.

Ένα άλλο στοιχείο που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι η ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Οι καθαρά διασκεδαστικές στιγμές, κυρίως εξαιτίας της Τεντέσκι, ακολουθούνται από μελαγχολικές σκηνές, γυρισμένες με συγκίνηση, που δύσκολα θα σε κάνουν να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου. Σαν σημαντικότερη έλλειψη του φιλμ, θα μπορούσε να σταθεί κανείς στην ανύπαρκτη ανάπτυξη περιφερειακών χαρακτήρων, που σε αρκετές περιπτώσεις εμφανίζονται και εξαφανίζονται, απλώς δίνοντας μια ένδειξη για τον πόνο που προκάλεσαν στις ηρωίδες.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Με ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, με δυο πολύ καλές ηθοποιούς, με σκηνές που θα σε κάνουν να κλάψεις ανακουφιστικά, η «Τρελή Χαρά» δύσκολα δεν θα ικανοποιήσει θεατές που αγαπούν το σινεμά. Θέαμα, βέβαια, δεν έχει, οπότε αν αδιαφορείς για τις «ανθρώπινες» ιστορίες, βάλε τα 3D γυαλιά σου και ψάξε τι παίζει στα multiplex.

MORE REVIEWS

ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Άχαρη μα καλόκαρδη βιβλιοθηκάριος από μικρή πόλη του Καναδά καταφθάνει στο Παρίσι για να αναλάβει την επιμέλεια της γηραιάς θείας της που ζει εκεί. Μια σειρά από κακοτυχίες, μαζί με την προ ημερών εξαφάνιση της 88χρονης, αφήνουν την έρμη Φιόνα δίχως διαβατήριο, χρήματα και στέγη. Ίσως μπορεί να ελπίζει στην αγάπη;

ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΨΥΧΗΣ

Ηλικιωμένο ζευγάρι, που παλεύει με απώλεια μνήμης (εκείνος) και εξουθενωτικούς πόνους (εκείνη), αποφασίζει αιφνίδια απόδραση από την ασφαλή αλλά μουντή καθημερινότητα και ξεκινά road trip με προορισμό το σπίτι του Χέμινγουεϊ στο Κι Γουέστ.

NINA

«Οδοιπορικό» στη δύση της καριέρας της σπουδαίας Νίνα Σιμόν, στα πιο δύσκολα ίσως χρόνια τής έτσι κι αλλιώς ταραγμένης ζωής της, λίγο πριν την επιστροφή της στην Αμερική.

ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Ένα σμήνος πληρωμένων δολοφόνων, με κεντρικό πρόσωπο ανάμεσά τους μια γυναίκα με δύο περσόνες, ενεργεί περιμένοντας εντολές σε έναν σταθμό τρένου.

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Συγγραφέας bestseller μυθιστορήματος αρχίζει να λαμβάνει ανώνυμες απειλητικές επιστολές που σε συνδυασμό με το εξουθενωτικό πρόγραμμα προώθησης του βιβλίου της την οδηγούν σε τέλμα. Η γνωριμία της, όμως, με φανατική θαυμάστρια του έργου της, που την καταλαβαίνει όσο κανείς και στην οποία αρχίζει να δείχνει τυφλή εμπιστοσύνη, οδηγεί τη ζωή της σε καινούργια, όχι όμως απαραίτητα ασφαλή μονοπάτια.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι μια ψυχωτική γλωσσού που την έχουνε κλείσει μέσα οι τύποι με τα λευκά και γίνεται φίλη μιας αυτοκτονικιάς και το σκάνε μαζί και εκεί θα έπρεπε να τελειώνει, αλλά έχει μιάμιση ώρα ακόμη…