FreeCinema

Follow us

ΜΑΡΓΚΕΡΙΤ ΝΤΥΡΑΣ: Η ΟΔΥΝΗ (2018)

(LA DOULEUR)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Εμανουέλ Φινκιέλ
  • ΚΑΣΤ: Μελανί Τιερί, Μπενουά Μαζιμέλ, Μπενζαμάν Μπιολέ, Εμανουέλ Μπουρντιό
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 127'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Στο γερμανοκρατούμενο Παρίσι του 1944 η νεαρή συγγραφέας και μέλος της Αντίστασης Μαργκερίτ Ντυράς υπομένει «οδυνηρά» την επιστροφή του επίσης συγγραφέα και κομμουνιστή συζύγου της, Ρομπέρ Αντέλμ, μετά τη σύλληψη και την απέλασή του από τις δυνάμεις κατοχής.

Δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια κάθε ταινία που τοποθετείται χρονικά στην πολύπαθη περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει (για κάποιον μυστηριώδη λόγο) τον δρόμο της προς τις ελληνικές αίθουσες, ήταν αναμενόμενο πως το νέο φιλμ του πολλά «βαρύ» Εμανουέλ Φινκιέλ, «Μαργκερίτ Ντυράς: Η Οδύνη» θα προγραμματιζόταν για μια κάποια έξοδο στα εγχώρια εδάφη, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως η κυκλοφορία του ταυτόχρονα με τη συνέχεια των «Εκδικητών» αποτελεί έτσι κι αλλιώς μια… προεξοφλημένη εισπρακτική «ταφόπλακα». Φυσικά, θα μου πεις πως τα κοινά των συγκεκριμένων δύο ταινιών είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, συνεπώς οι όποιες συγκρίσεις θέασης ίσως μοιάζουν κάπως άδικες, εντούτοις υπάρχει και μια άλλη διάσταση που (εν προκειμένω) λειτουργεί υπέρ εκείνης του Φινκιέλ, μιας που – για να λέμε τα πράγματα όπως είναι – ο αναμενόμενος Marvel-οπανζουρλισμός αναμένεται να ισοπεδώσει με συνοπτικές διαδικασίες τις λοιπές νέες εξόδους τούτης της εβδομάδας, κάτι που το λες μάλλον…θετικό (!), αφού «Η Οδύνη» θα «πάει» (τουλάχιστον) από superheroes και όχι από το ίδιο το προβληματικό της υλικό.

Με τη Γαλλία να τελεί υπό γερμανική κατοχή, η Ντυράς (Τιερί), διάσημη συγγραφέας και ένθερμη υποστηρίκτρια της Αντίστασης, περιμένει στωικά την επιστροφή του διανοούμενου συζύγου της, Ρομπέρ (Μπουρντιό), ο οποίος έχει συλληφθεί και απελαθεί μετά την κατάδοσή του από κοντινό μέλος των αντιστασιακών. Σε μια προσπάθεια να ενημερώνεται διαρκώς για το πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή ο άντρας της, η Μαργκερίτ θα προσεγγίσει τον Ραμπιέ (Μαζιμέλ), έναν συνεργάτη των Ναζί ο οποίος μοιάζει να τρέφει κάτι περισσότερο από απλή συμπάθεια για την ίδια, εκμεταλλευόμενη έτσι τη θέση του προκειμένου να μοιράζεται πληροφορίες των Γερμανών με τους συντρόφους επαναστάτες. Τα χρόνια, όμως, περνούν και η επιστροφή του Ρομπέρ μοιάζει όλο και πιο μακρινή. Διχασμένη, πλέον, μεταξύ της θύμησης ενός απόντα συζύγου και μιας επιτακτικά μοναχικής, αβάσταχτης καθημερινότητας, η Μαργκερίτ θα δει την πίστη και την υπομονή της να δοκιμάζονται μαζί με όλες εκείνες τις αρχές που θεωρούσε βαθιά παγιωμένες μέσα της.

Βασισμένο στο βιβλίο της Ντυράς με τίτλο «La Douleur», ένα συνονθύλευμα ημερολογιακών καταγραφών από εμπειρίες προσωπικές, όπως η ίδια τις βίωσε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου, το φιλμ του Φινκιέλ απευθύνεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα σε «γνώστες του αντικειμένου», από την άποψη πως αποτελεί μια εξαντλητική κινηματογραφική μεταφορά, μιας εξίσου (αν όχι και περισσότερο) εξαντλητικής προσμονής ενός άντρα πίσω στη συζυγική του εστία, εν μέσω μιας εκ των πιο μελανών σελίδων της Ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια, η ταινία πετυχαίνει διάνα, μεταβιβάζοντας το έντονα φορτισμένο συγκινησιακό φορτίο της ηρωίδας του απευθείας στον θεατή, που για δύο και πλέον ώρες καλείται να μπει στη θέση τής Ντυράς, προκειμένου να βιώσει στο πετσί του το αίσθημα τούτο της «αιώνιας» αναμονής. Κατά τα άλλα, «Η Οδύνη» είναι μια τρομερά «οδυνηρή» ταινία (ερχόταν από μακριά αυτό), κυρίως επειδή το ενδιαφέρον αναφορικά με αυτούς που μένουν πίσω δεν ξεφεύγει ποτέ από το αυστηρό πλαίσιο μιας αέναης σειράς «καπνισμένων» συζητήσεων και μάταιων αναζητήσεων, που εννοείται ότι στην πραγματικότητα υπήρξαν αμφότερα απείρως πιο βασανιστικά και φλέγοντα για όλους τους εμπλεκομένους, απ’ όσο τουλάχιστον παρουσιάζεται σε αυτό εδώ το «σινεφιλικό» βιογράφημα.

Δεν είναι όλα τα λογοτεχνικά έργα κατάλληλα για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, πόσω μάλλον έργα τα οποία βασίζονται στο σύνολό τους στις ψυχικές διεργασίες και την εσωτερικότητα του εκάστοτε χαρακτήρα. «Η Οδύνη» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που δύσκολα μπορεί να καταστεί ενδιαφέρουσα γι’ αυτόν που την παρακολουθεί, όχι επειδή δεν είναι καλογυρισμένη ή δεν έχει αναπαραστήσει με πιστότητα την εποχή της, αλλά επειδή το μεγαλύτερο μέρος αυτής εξαντλείται γύρω από την ανάδειξη του ψυχισμού του κεντρικού προσώπου και όλων όσων συμβαίνουν ανά πάσα στιγμή μέσα στο μυαλό του. Σαφέστατα και οι ερμηνείες που θα δεις εδώ είναι αξιοπρεπείς, αν και η Τιερί στον ομότιτλο ρόλο μοιάζει κάπως άκαμπτη και σκληρή, απόρροια ενδεχομένως της βάσης του σεναριακού υλικού η οποία δύσκολα προσαρμόζεται κατάλληλα για το σινεμά. Βεβαίως, ο Φινκιέλ επιχειρεί να… ξορκίσει τη «λογοτεχνικότητα» που συνοδεύει τα γραπτά της Ντυράς με μια πιο art-house και ανά στιγμές avant-garde προσέγγιση, σκηνοθετώντας το καστ του και δη την πρωταγωνίστριά του άλλοτε υπό μη συμβατικές γωνίες λήψης και σε μισοσκόταδα και άλλοτε πίσω από χρωματικά φίλτρα ή παραμορφωτικούς φακούς, σε μια κάπως απέλπιδα (τελικά) προσπάθεια εξωτερίκευσης των βαθύτερων σκέψεων και συναισθημάτων του χαρακτήρα της Ντυράς.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αυστηρά και μόνο για λάτρεις του… θέματος, το «Μαργκερίτ Ντυράς: Η Οδύνη» είναι μια ταινία που ποτέ κανείς δεν θα καταλάβει πώς έφτασε μέχρι τις ελληνικές αίθουσες, δεδομένου ότι απευθύνεται σε ένα ιδιαίτερο και πολύ συγκεκριμένο κοινό. Καλό είναι καμιά φορά να αφουγκραζόμαστε και τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς και, ειλικρινά, δεν ξέρω αν μια ακόμη (αντι)πολεμική ταινία με φόντο τον Δεύτερο Παγκόσμιο είναι αυτό που έλειπε από την ελληνική διανομή αυτή τη στιγμή. Αλλά, είπαμε, καλοκαιράκι έρχεται, μην μείνει κάτι στα ράφια…

MORE REVIEWS

O JOHNNY ENGLISH ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ

Επίθεση από hacker αποκαλύπτει τις ταυτότητες όλων των ενεργών Βρετανών μυστικών πρακτόρων ανά τον κόσμο. Η MI-7 δεν έχει άλλη επιλογή από το να καλέσει σε βοήθεια τους πράκτορες που είχαν αποσυρθεί στο παρελθόν, όχι μόνο λόγω ηλικίας αλλά και λόγω… αχρηστίας! Μάντεψε…

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2018

Για 24η χρονιά, το καθιερωμένο ραντεβού των Αθηναίων που θέλουν να γιορτάζουν την αγάπη τους για το σινεμά δίνεται και πάλι στο κέντρο της πόλης, από τις 19 έως και τις 30 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζοντας 114 μεγάλου μήκους ταινίες, 67 μικρού μήκους και 3 Διαγωνιστικά Τμήματα. Έτοιμοι για Νύχτες Πρεμιέρας;

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Ορφανό αγόρι βρίσκει στέγη και φροντίδα στο πρόσωπο ενός θείου που προκύπτει… νεκρομάντης και έχει για συντροφιά μια στριφνή μάγισσα. Θα μπορέσουν όλοι μαζί να σταματήσουν του ρολογιού τους δείκτες που θα φέρουν τη συντέλεια του κόσμου;

ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ

Ένας βετεράνος παίκτης του baseball αναλαμβάνει κατασκοπευτική δράση στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί και την εντολή να σκοτώσει έναν επιστήμονα ο οποίος ετοιμάζει ατομική βόμβα για λογαριασμό των Ναζί.

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ… ΣΤΟΠ!

Ρουτινιασμένος πενηντάρης, ολίγον ρατσιστάκος, αναλαμβάνει να επιστρέψει με το έτσι θέλω πίσω στην Αφρική έναν από τους δεκάδες παράτυπους μετανάστες που συναντά καθημερινά στον δρόμο του, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο «ξεβρόμισμα» (εεε… με το μπαρδόν, σε ένα καλύτερο μέλλον ήθελα να πω) για τον ίδιο και τους ομοεθνείς του.