FreeCinema

Follow us

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ (2017)

(L’ORA LEGALE)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φικάρα & Πικόνε
  • ΚΑΣΤ: Φικάρα, Πικόνε, Βιντσέντζο Αμάτο, Ελεονόρα Ντε Λούκα, Ερσίλια Λομπάρντο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 92'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Σε μια μικρή, παραθαλάσσια πόλη της Σικελίας, απηυδισμένοι από την άθλια ποιότητα ζωής και τα σκάνδαλα των Αρχών, οι κάτοικοι εκλέγουν ως νέο Δήμαρχο έναν νομοταγή καθηγητή που υπόσχεται να φέρει την αλλαγή. Εκείνος θα τηρήσει τις υποσχέσεις του, αλλά όλη η πόλη… θα επαναστατήσει μπροστά στις απαιτήσεις τήρησης του κάθε κανόνα!

Με κάτι τέτοιες ταινίες, το λεγόμενο «εμπορικό» σινεμά στην Ελλάδα οδηγήθηκε στο απόλυτο τέλμα και κατέρρευσε (πρωτίστως στα ταμεία, εκεί που… τους πονάει, δηλαδή, διότι το καλό γούστο είχε εξολοθρευθεί προ πολλού). Οποία ειρωνεία, τώρα που η παραγωγή δεν μπορεί να υποστηρίξει τέτοια έργα εδώ, να μας έρχονται από… γείτονες χώρες. Στην περίπτωση της Ιταλίας, έστω, υπάρχει το κλασικό «una razza» σημείο ταύτισης, που πέρσι το καλοκαίρι είχε μετατρέψει σε sleeper hit την κωμωδία «Πού Πάω, Θεέ μου;» (διότι ο Θεός είναι μεγάλος…), άρα εφέτος πρέπει να αναζητήσουμε κάτι παρόμοιο, μπας και συρρεύσει το «λαϊκό» (μεταξύ μας, πιο λαϊκίστικο… πας και σε επιθεώρηση!) κοινό, το οποίο πρέπει να προετοιμάζεται και για την επερχόμενη κάθοδο της πρόσφατης φιλμογραφίας του Κέκο Τζαλόνε (πρωταγωνιστή του προαναφερθέντος φιλμ) εντός ολίγων εβδομάδων!

Οι Φικάρα & Πικόνε είναι ένα γνωστό κωμικό δίδυμο της Ιταλίας, το οποίο σκηνοθετεί τις ταινίες του από το 2007 (πέντε αριθμούνται, ζωή να ‘χουμε…). Και οι δύο τυγχάνουν μάλλον περιορισμένων υποκριτικών δυνατοτήτων, με τον πρώτο να περιφέρει κάποιες ελάχιστες μούτες που θα έκαναν τον Στάθη Ψάλτη να αισθάνεται ως ο συνεχιστής του μύθου του Μινωτή, ενώ ο δεύτερος είναι πιο άχρωμος και ουδέτερος, προφανώς για να μην κοντράρονται τα «ταλέντα» μεταξύ τους. Εδώ υποδύονται τους κουμπάρους του νέου Δημάρχου μιας μικρής σιτσιλιάνικης πόλης που ζούσε μέσα στο χάος της παρανομίας, για να βρεθεί στο ακριβώς αντίθετο άκρο, με τους δημότες / ψηφοφόρους να κλαίνε και να οδύρονται όταν η νομιμότητα τους χτυπά την πόρτα με πρόστιμα και συλλήψεις.

Η βασική ιδέα προσφέρεται για γέλιο και τα προβλήματα αυτής της πόλης θυμίζουν ολόκληρη τη σύγχρονη Ελλάδα, προφανώς. Δημόσιοι υπάλληλοι που κωλοβαράνε, μίζες, χατίρια και συμφέροντα που καταπατούν ακόμη και συνθήκες υγιούς διαβίωσης, αρκεί πάντοτε να βολεύεται κάποιος. Ο θεατής θα συναντήσει όλα αυτά τα εξωφρενικά στερεότυπα της ανομίας εντός της καθημερινότητας (ακόμη και του ιδίου, ενδεχομένως), μέχρι τη στιγμή που το φιλμ θα «κρίνει» και την άλλη πλευρά του νομίσματος, με τους πολίτες να είναι έτοιμοι να εξεγερθούν (υπό τη σκέπη της Εκκλησίας!) κατά του νεοεκλεγέντος Δημάρχου, για να επιστρέψουν στην «κανονικότητά» τους.

Το (όποιο) αστείο εξαντλείται γρήγορα και «Τα Παράπονα στο Δήμαρχο» διατηρούν μονάχα μια εμμονή προς το λαϊκίστικο, αναζητώντας απεγνωσμένα ένα «punchline» που θα «κλειδώσει» την πλοκή και θα οδηγήσει σε ένα φινάλε (απλά και μόνο επειδή το φιλμικό τέλος πρέπει να επέλθει κάποτε). Αλλά… με τι μήνυμα; Οι Φικάρα & Πικόνε δεν είναι ικανοί (ως σκηνοθέτες καλύτερα να μην γίνει κουβέντα) να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση στο τι ακριβώς προτείνει τούτη η ταινία, φλερτάροντας περισσότερο με αυτό που ο λαουτζίκος θα ονειρευόταν ως την ιδανική «λύση»: το βόλεμα στην κοσμάρα του! Η παρουσία ενός μυστηριώδους, εξ αποστάσεως «παρατηρητή» των τεκταινομένων, δε, ποτέ δεν καταλήγει να μετατρέπεται σε μια ανατρεπτική υποπλοκή του σεναρίου, κάνοντάς σε να απορείς γιατί υφίσταται εξαρχής! Πραγματικά, ένα πελώριο «γιατί;» θα έπρεπε να πλανάται πάνω από το σύνολο του φετινού κινηματογραφικού (μας) καλοκαιριού…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Εάν σας… κάλυψε το χιούμορ του περσινού «Πού Πάω, Θεέ μου;», παρόμοια είναι και η γεύση εδώ, αλλά με κατώτερο κωμικό timing, ευρήματα ή λιγότερο χαρισματικούς ηθοποιούς (που θα σας κάνουν να νιώσετε ότι οι… προ «κρίσης» ελληνικές τηλεοπτικές σειρές του είδους δεν ήταν και τόσο κακές). Εάν όλα τα ανωτέρω σάς… σηκώνουν τις τρίχες κυριολεκτικά, μην το τολμήσετε, για να μην ψάχνετε σε ποιον θα κάνετε τα δικά σας παράπονα…

MORE REVIEWS

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΓΚΡΙΝ

Αγγλία, 1959. Χήρα θέλει ν’ ανοίξει βιβλιοπωλείο σε γραφικό επαρχιακό χωριό, συναντώντας τη σφοδρή αντίδραση των ντόπιων που δεν δείχνουν να ενστερνίζονται την επιθυμία της. Η κυρία Γκριν, όμως, είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει το όνειρό της όσα εμπόδια κι αν μπουν στο διάβα της.

IL POSTINO: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Άνεργος λόγω… ναυτίας γιος ψαρά σε απομονωμένο ψαροχώρι της Ιταλίας των 50s, ο Μάριο αναλαμβάνει χρέη ταχυδρόμου του εξόριστου εκεί Χιλιανού, περίφημου ποιητή και κομουνιστή Πάμπλο Νερούδα. Και αφού γίνει φίλος και συνομιλητής του, θα κατακτήσει τα λόγια και τη γυναίκα της ζωής του, που τόσο καιρό του διέφευγαν.

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ

Υποαμειβόμενος μηχανικός σε αμαξοστάσιο του ΟΣΕ των Σκοπίων βάζει στο χέρι προσωρινά ορφανή ποσότητα χασίς. Ανίκανος να το ξεφορτωθεί, φτιάχνει space cake που ανασταίνει από τους αφόρητους πόνους και την αυτολύπηση τον τερματικά καρκινοπαθή γέρο του, για τον οποίο είχε εγκαταλείψει σπουδές, ώσπου η κατάσταση θα ξεφύγει ιλαροτραγικά. Σε trip θ’ αφήσουν πίσω τα παλιά;

Ο 20ος ΜΟΥ ΑΙΩΝΑΣ

Δύο δίδυμα κορίτσια που ζουν πάμφτωχα, υπό κάκιστες συνθήκες στην Ουγγαρία, χωρίζονται όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι τις παίρνουν μαζί τους. Χρόνια αργότερα, θα βρεθούν στο ίδιο τρένο του Οριάν Εξπρές, χωρίς να έχουν ιδέα η μία για την άλλη.

MAMMA MIA! HERE WE GO AGAIN

Η Ντόνα έχει πεθάνει, η Σόφι είναι έγκυος και ανακαινίζει το παλιό ξενοδοχείο τής… «mamma mia», όλα τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής της βρίσκονται καθ’ οδόν για να το γιορτάσουν μαζί της και οι μνήμες φέρνουν έντονα συναισθήματα.