FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ 2: ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ (2017)

(L' EMPEREUR)

  • ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λικ Ζακέ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 82'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Η ζωή ενός μικρού πιγκουίνου, από τη γέννησή του μέχρι τη στιγμή που αυτός θα μεταμορφωθεί σε αυτοκρατορικό, βρίσκοντας τον δρόμο για τον απέραντο ωκεανό.

Το «Ταξίδι του Αυτοκράτορα» (2005) ήταν ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος (κερδίζοντας μεταξύ πολλών άλλων βραβείων και το σχετικό Όσκαρ), πιο εντυπωσιακός, όμως, ήταν ο αντίστοιχος εμπορικός, μιας και οι παγκόσμιες εισπράξεις του πρωτότυπου ντοκιμαντέρ πλησίασαν τα 130.000.000 δολάρια, νούμερο σίγουρα εντυπωσιακό για φιλμ του είδους. Λειτουργώντας σύμφωνα με τις προσταγές της σύγχρονης βιομηχανίας του σινεμά (μόνο οι υπερήρωες θα έχουν sequel, δηλαδή;), ο σκηνοθέτης Λικ Ζακέ πιάνει ξανά την ιστορία που του χάρισε δόξα, επιχειρώντας κάτι ανάλογο μια δεκαετία και κάτι αργότερα.

Με καθαρά κινηματογραφικούς όρους, αυτό που παρακολουθούμε εδώ είναι μια αυθεντική ταινία ενηλικίωσης, με μερικές πινελιές… αισθηματικής κομεντί. Μεταφερόμαστε εκ νέου στην παγωμένη Ανταρκτική, όπου η κάμερα του Ζακέ παρακολουθεί σταθερά ένα ζευγάρι αυτοκρατορικών πιγκουίνων. Υιοθετεί μια αφήγηση που ταιριάζει σε φιλμ μυθοπλασίας, καθώς με συνεχή flashback μας παρουσιάζει τη γνωριμία τους και τη γέννηση του νεοσσού τους. Η εξαιρετικά δύσκολη ανατροφή του μικρού (αφού η εξεύρεση τροφής γι’ αυτόν μπορεί να προκύπτει έως και πολύ επικίνδυνη) καθώς και ο απογαλακτισμός του από την οικογενειακή φροντίδα δίνονται συχνά με στοιχεία… θρίλερ. Συνοδεία του σχετικού μουσικού score, ο Ζακέ φτιάχνει σε δύο-τρεις περιπτώσεις κλίμα αγωνίας, όπως για παράδειγμα όταν πουλιά εμφανίζονται στους πάγους της Ανταρκτικής, κινούμενα με απειλητικές για τους μικρούς πιγκουίνους διαθέσεις. Καταφέρνει, πάντως, με παρόμοια, καλοδεχούμενα «τρικ» να κρατά το ενδιαφέρον του θεατή (κάθε ηλικίας) ακέραιο, καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας του.

Από τεχνικής απόψεως, το φιλμ είναι αψεγάδιαστο. Μιλάμε για (συμ)παραγωγή της Disney, άλλωστε, οπότε από μόνο του αυτό υποδηλώνει την ποιότητα του προϊόντος. Εδώ, μάλιστα, εκτός από τα συνήθη και αναμενόμενα πλάνα των κατάλευκων τοπίων, ο Ζακέ μας χαρίζει και μια πιο ιδιαίτερη σεκάνς σπάνιας ομορφιάς: η κάμερά του βουτάει κάτω από την επιφάνεια των παγωμένων νερών, ακολουθώντας τον αυτοκρατορικό πιγκουίνο στο υποθαλάσσιο βασίλειό του. Εκεί τον βλέπουμε να «μεταμορφώνεται» σε ένα πλάσμα που πιθανότατα αγνοούσαμε, καθώς τον παρακολουθούμε να κολυμπά με χαρακτηριστική άνεση, για αρκετά λεπτά της ώρας, στον αληθινά μαγευτικό βυθό του ωκεανού.

Δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας (κατά τα συνήθη των απανταχού sequels) τούτο το δεύτερο μέρος της περιπέτειας των αυτοκρατορικών πιγκουίνων. Μένει πιστά προσηλωμένο στο γοητευτικό ταξίδι τους, αποφεύγοντας να μπλέξει με (απολύτως αληθείς, πάντως) ανησυχίες και προβληματισμούς για τους κινδύνους εξαφάνισης που διατρέχει το είδος. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως να οδηγούσε σε διδακτισμούς, που ευτυχώς απέχουν από τον σκοπό τούυ ντοκιμαντέρ, ο οποίος είναι να παρουσιάσει τη διαδικασία ενηλικίωσης ενός αυτοκρατορικού πιγκουίνου. Και τίποτε περισσότερο…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όσοι θυμάστε το πρώτο ντοκιμαντέρ της… σειράς, ίσως να σκεφτείτε πως κάπου τα έχετε ξαναδεί όλα αυτά. Μια επανάληψη, όμως, δεν είναι αναγκαία κακή ιδέα, καθώς η ολότελα κινηματογραφική ματιά που ακολουθεί αυτό το νέο ταξίδι του αυτοκράτορα, δεν θα σας αφήσει αδιάφορους εωσότου εκείνος να φτάσει στον τερματισμό της αποστολής του. Για τα μικρά παιδιά που ήταν ακόμα… αγέννητα το 2005, αναμφισβήτητα, αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή. Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται μεταγλωττισμένο, με τον Διονύση Σαββόπουλο στον ρόλο του αφηγητή – πιθανότατα κάτι που δεν θα ευχαριστήσει τους ενήλικες θεατές.

MORE REVIEWS

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

Πλασιέ που θησαύρισε από τις πωλήσεις ηλεκτρικής σκούπας δέχεται το χτύπημα της οικονομικής κρίσης σε μορφή επερχόμενης απόλυσης, ταυτόχρονα με ένα δύσκολο στοίχημα που, ανέλπιστα, χάνει και τώρα πρέπει να πάει τον αριστεύσαντα υιό του για διακοπές, αν και άφραγκος.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

Μαστιχοχώρια, καλοκαίρι 1960: μαλωμένα την τελευταία μέρα του σχολείου, δύο τεταρτάκια ξανασμίγουν με παιδιές, αταξίες, γεωργικές ή μη εργασίες, έναν μούργο, ένα κορίτσι. Πόσο θα κρατήσει, τι θα τους αφήσει;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΟΚ

Ευρισκόμενος στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο προώθησης του τελευταίου του βιβλίου, Γερμανός συγγραφέας επαναπροσεγγίζει έναν παλιό του έρωτα. Εκείνη αρχικά διστάζει, φεύγει όμως μαζί του για σαρανταοκτάωρη βουτιά στη θάλασσα των αναμνήσεων της εξοχής του Μόντοκ, τόπου που είχε σημαδέψει τις παλιές, ευτυχισμένες τους μέρες.

Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Ένας φιλόδοξος, εργασιομανής «κυνηγός κεφαλών» σε γραφείο ευρέσεως εργασίας καλείται να βάλει τις σωστές προτεραιότητες στη ζωή του, όταν το πάμπλουτο αφεντικό του ανακοινώνει πως θα αποσυρθεί, την ίδια περίοδο με τη διάγνωση λευχαιμίας του 10χρονου γιού του.

ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Σύζυγος μεγαλοπαραγωγού ταινιών δέχεται την πρόταση ενός εκ των συνεργατών εκείνου, προκειμένου να επιστρέψει από τις Κάννες στο Παρίσι οδικώς, βιώνοντας κατά τη διάρκεια τούτου του ξαφνικού road trip μια αναπάντεχη γαστριμαργική και συναισθηματική περιπέτεια.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένας πιγκουίνος στην Ανταρκτική και ψάχνει το δρόμο για τον ωκεανό. Έχω κάνει διαδρομές με τρόλεϊ στην Αθήνα που είχαν μεγαλύτερο σασπένς.