FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ (2016)

(KOLLEKTIVET)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τόμας Βίντερμπεργκ
  • ΚΑΣΤ: Ούλριχ Τόμσεν, Τρίνε Ντίρχολμ, Μάρτα Σοφί Βάλστρομ Χάνσεν, Ζουλί Ανιέτε Βανγκ, Ελένε Ράινγκορ Νόιμαν, Λαρς Ράντε, Φάρες Φάρες
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 111'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

Δεκαετία ’70. Ένας καθηγητής αρχιτεκτονικής κληρονομεί από τους αποθανόντες γονείς του ένα τεράστιο και άκρως επιβλητικό οίκισμα, διερωτώμενος πόσο απομονωμένη μπορεί να είναι η ζωή για την τριμελή οικογένειά του, μέσα στους άδειους διαδρόμους του σπιτιού. Η απάντηση θα έρθει απρόσμενα, όταν από κοινού με τη σύζυγό του αποφασίσουν να δημιουργήσουν ένα οικιακό κοινόβιο, αποτελούμενο από γνωστούς και φίλους.

Στήνοντας το προσαρμοσμένο σενάριο (μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του Τομπίας Λίντχολμ) γύρω από το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Τόμσεν – Ντίρχολμ, που αποτελούν τις κεντρικές και μοιραίες φιγούρες της ταινίας – σταθμού της καριέρας του, «Οικογενειακή Γιορτή», ο Βίντερμπεργκ στο νέο του φιλμ ποντάρει με ασφάλεια στην ερμηνευτική δεινότητα των βασικών του ηρώων, που για μια ακόμη φορά μοιάζουν να αντλούν το υποκριτικό τους σθένος από τα άβολα γεύματα, τις πολυ-ατομικές μαζώξεις και τα «άπλυτα» που βγαίνουν στη φόρα μεν, δίχως να είναι και τόσο σκληροπυρηνικά «άπλυτα» δε.

Στην ελευθεριάζουσα περίοδο των «παιδιών των λουλουδιών» και του «make love, not war» ως περιρρέοντος αισθήματος, ο Βίντερμπεργκ βάζει κάτω τις παιδικές αναμνήσεις της δικής του πολύχρονης κοινοβιακής ανατροφής, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη το φερώνυμο θεατρικό του έργο, την ίδια στιγμή μπολιάζοντας την υπόθεση με βιογραφικά ψήγματα, χωρίς αυτό να καθίσταται εμφανές από τον τρόπο που κινηματογραφεί τους – μπόλικους – χαρακτήρες του, κρατώντας ως επί το πλείστον ρόλο παρατηρητή και «εξουδετερώνοντας» έτσι την όποια εκούσια ή ακούσια ταύτιση με πραγματικά, βιωματικά γεγονότα.

Αν και «Το Κοινόβιο», ως ιδέα και ως κινηματογραφικός τίτλος, προδιαθέτει πρωτίστως για διαδοχικά σεναριακά γαϊτανάκια δραματικών και εν γένει κοινωνικοπολιτικών δρώμενων, στην προκειμένη περίπτωση κάτι τέτοιο δεν ισχύει απόλυτα. Με φόντο την πολιτιστική διαφοροποίηση των ατόμων, όπως αυτή συντελείται οπτικά μέσω της χρωματικής παλέτας, της ενδυματολογίας και της εξωαφηγηματικής μουσικής, ο Βίντερμπεργκ δεν επιλέγει να κάνει μια ταινία – ύμνο στις, κατά κάποιον τρόπο, επιβεβλημένες ελευθερίες της εποχής, αλλά μια ταινία για τις ατομικές συνέπειες και κυρίως την ενήλικη ευθύνη που φέρει κάθε ένας από τους ήρωες, στη βάση του διαχρονικά διαδεδομένου μοτίβου της κοινοκτημοσύνης, κατά το σύνηθες «τα δικά μου δικά σου και τα δικά σου δικά μου». Τι γίνεται, όμως, σε περίπτωση που κάτι θες να παραμείνει μόνο δικό σου;

Εύστοχα παίζοντας με τα – ανά στιγμές – δυσδιάκριτα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, ο Βίντερμπεργκ ανάγει τον συζυγικό δεσμό των ηρώων του στο νούμερο ένα πλεονέκτημα, αλλά και μειονέκτημα της ταινίας του. Η επικέντρωση γύρω από τις εξελίξεις του πρωταγωνιστικού ζεύγους και οι προοδευτικές αλλαγές, που σηματοδοτούν με τη σειρά τους ένα domino αλλαγών μέσα στο σπίτι, αποτελούν εξ όψεως μόνο το δυνατό χαρτί του φιλμ, το οποίο έτσι κι αλλιώς βασίζεται σε μεγάλο μέρος του στην αυταπόδεικτη χημεία των Τόμσεν – Ντίρχολμ. Εντούτοις, αν κάτι στερείται η ταινία, αυτό είναι αναμφίβολα το ταλέντο του δημιουργού της στο χτίσιμο μιας ατμόσφαιρας που συνήθως προοικονομεί ένα σαρωτικό ξέσπασμα, εκτρέποντας τη στρωμένη σεναριακή κατεύθυνση προς μονοπάτια δίχως γυρισμό. Το είδαμε σε όλη τη λεκτική του έκταση – και ένταση – στο δείπνο του «Οικογενειακή Γιορτή», υπό το πρίσμα ακόμη ενός κάποιου (όχι και τόσο ξεκάθαρου) Dogme 95, το είδαμε και στο πιο πρόσφατο «Το Κυνήγι», εκεί όπου το τέλος σηματοδοτεί από μόνο του για τον πρωταγωνιστή τη σαρωτική συνειδητοποίηση της μη επιστροφής στην πρότερη κανονικότητά του.

Είναι περίεργο ότι ο Βίντερμπεργκ σκηνοθέτησε μια τέτοια ταινία, που ούτε ιδιαίτερη είναι ως προς την αφηγηματικότητά της, ούτε διαθέτει το υποθεσιακό βάρος άλλων δουλειών του. Στο σύνολό του, «Το Κοινόβιο» μοιάζει να αποτελεί απλά την άνευρη αναπαράσταση της καθημερινότητας μιας τυχαία επιλεγμένης ομάδας ατόμων, που δεν παρουσιάζουν (ή δεν γίνεται να παρουσιάζουν) κανένα ενδιαφέρον απλά και μόνο επειδή υπάρχουν. Οι συγκρούσεις (όταν αυτές εμφανίζονται) φαίνονται υπερβολικά «στημένες», ενώ οι περισσότεροι από τους ενοίκους κρατούν χαρακτήρα «διακοσμητικό». Χρησιμοποιώντας ως πρόφαση για την ώθηση της μυθοπλασίας την ύπαρξη ενός τρίτου προσώπου που έρχεται για να προκαλέσει τριγμούς στην επίσημη συζυγική εστία, ο Βίντερμπεργκ επιδιώκει να «απεγκλωβίσει» τους χαρακτήρες από το υποθεσιακό βάλτωμα, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή ο θεατής έχει σχεδόν χάσει το ενδιαφέρον του. Ούτε και η δραματική «υπερφόρτωση» της Τρίνε Ντίρχολμ μοιάζει ικανή να επαναφέρει την προσοχή στα επί της μεγάλης οθόνης τεκταινόμενα, με το φιλμ να καταλήγει σε ένα γλυκανάλατο φινάλε, αντάξιο της απρόσμενα επιφανειακής του προσέγγισης από τον Δανό δημιουργό.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μην περιμένεις μεγαλεία παρελθόντος στη νέα ταινία του Βίντερμπεργκ. Κάτι το πολυάριθμο cast, κάτι οι ατέρμονες συζητήσεις δίχως ιδιαίτερο λόγο, κάτι το βεβιασμένο ενδιαφέρον που πρέπει να περάσει στον θεατή, και το όλο γλυκό απλώς δεν δένει. Από την άλλη, αν θες να πάρεις μια γεύση τού τι εστί 70’s και να τσεκάρεις μερικές αξιοπρεπείς ερμηνείες, «Το Κοινόβιο» μπορεί να ικανοποιήσει τις περιορισμένες αυτές απαιτήσεις σου, αν και δύσκολα θα αποτελέσει μια ταινία που θα θυμάσαι για καιρό.

MORE REVIEWS

STAR WARS: ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ JEDI

Η Ρέι επιχειρεί να πείσει τον Λουκ Σκάιγουοκερ να επιστρέψει στην ενεργό δράση για το καλό της Αντίστασης, καθώς ο Κάιλο Ρεν διχάζεται ανάμεσα στα αντίπαλα μέτωπα της Δύναμης, αν και δείχνει περισσότερο αποφασισμένος να παραμείνει στη σκοτεινή πλευρά της.

ΠΟΛΥ ΞΕΝΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ψυχοκόρη πλούσιας ελληνικής οικογενείας στην Πόλη γίνεται η μοναδική κληρονόμος της μετά τον θάνατο του πατέρα αφέντη. Θα συγκρουστεί με τις κοινωνικές (και ταξικές) συμβάσεις της εποχής, όταν αρχίζει να φλερτάρει με έναν Τούρκο «του δρόμου».

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ & ΣΙΑ

Τέσσερα 24ωρα πριν τη βραδιά-raison d’être τους, ο Σάντα Κλοζ (sic) τρώει άνευ προηγουμένου πακέτο με τα logistics των δώρων γιατί τα 92.000 ξωτικά του πέφτουν κάτω με ίωση. Δασκαλεμένος απ’ την κυρά του πώς να βρει την απαραίτητη αγωγή, κατεβαίνει με τα ζώα του στη Γη, όπου βλάβη τον προσγειώνει στο Moulin Rouge, στο αυτόφωρο, σε καλό Σαμαρείτη δικηγόρο με σύζυγο ανθοκόμο και δίδυμα πιτσιρίκια. Δεν... υπάρχει. Αλλά, για το καλό της γιορτής, θα το σώσει;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΝΤΑΜ ΜΠΟΒΑΡΥ

Μια νεαρή γυναίκα θα τα βάλει με ολόκληρο το νομικό σύστημα της Κίνας, όταν η αρχική της επιδίωξη για βοήθεια σχετικά με το διαζύγιο ανάμεσα στην ίδια και τον σύζυγό της πέσει στο κενό εξαιτίας της επιδεικτικά κωφεύουσας τοπικής ηγεσίας.

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Ο Έντρε και η Μάρια δουλεύουν σε ένα σφαγείο. Εκείνος είναι αυστηρός και μετρημένος, εκείνη έχει ένα σαφές πρόβλημα επικοινωνίας με τους άλλους. Στην κανονική τους ζωή δυσκολεύονται πολύ να κάνουν ακόμη και την πιο απλή συζήτηση. Επικοινωνούν, όμως, στα όνειρά τους!