FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΑΥΤΟ (2017)

(IT)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματικό Θρίλερ Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άντι Μουσιέτι
  • ΚΑΣΤ: Τζέιντεν Λίμπερερ, Φιν Γούλφχαρντ, Σοφία Λίλις, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Γουάιατ Όλεφ, Τσόζεν Τζέικομπς, Τζέρεμι Ρέι Τέιλορ, Μπιλ Σκάρσγκαρντ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 135'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Μια παρέα παιδιών θα έρθει αντιμέτωπη με τους χειρότερους φόβους της, όταν ένα δαιμονικό πλάσμα που εμφανίζεται συχνότερα υπό τη μορφή ενός φρικιαστικού clown στοιχειώσει τη μικρή πόλη του Ντέρι, σπέρνοντας το μίσος και τον θάνατο στους κατοίκους της.

Είκοσι επτά χρόνια μετά την cult τηλεοπτική του μεταφορά, «Το Αυτό» βρίσκει το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη, σπάζοντας επιτέλους την «κατάρα» που θέλει τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ να μετουσιώνονται (στην καλύτερη) σε βαριεστημένες και ανέμπνευστες ταινίες ή (στη χειρότερη) σε φιλμικές ξεπέτες που ουδεμία σχέση έχουν με το φανταστικό, λογοτεχνικό σύμπαν του «Άρχοντα του Τρόμου», με τη μνήμη του ανεκδιήγητα κακού «Μαύρου Πύργου» να παραμένει ακόμη νωπή στο μυαλό μας.

Η πολυαναμενόμενη επιστροφή του τρομολάγνου Pennywise και η αποδοχή του από τους θεατές του σήμερα δεν συνιστούσαν ποτέ εύκολη υπόθεση, ιδιαίτερα για τους… γενναίους εκείνους ανθρώπους οι οποίοι θα αποφάσιζαν να ασχοληθούν με την προσαρμογή του σεναρίου και τον σκηνοθετικό του επαναπροσδιορισμό. Απέναντι στον αναπόφευκτο σκεπτικισμό των hardcore θαυμαστών του Κινγκ, τον τεράστιο όγκο του συγγραφικού του έργου, αλλά και την λατρεμένη (και για πολλούς αξεπέραστη) ερμηνεία του Τιμ Κάρι στον ομώνυμο ρόλο της mini τηλεοπτικής σειράς του 1990, «Το Αυτό» του Άντι Μουσιέτι καταφέρνει να σταθεί με επιτυχία στο ύψος των μυθιστορηματικών του καταβολών, με τον Αργεντινό δημιουργό να παραδίδει ουσιαστικά ένα νοσταλγικό… coming of age (!) κινηματογραφικό «γράμμα» στην αγαπημένη (μας) δεκαετία του ’80. Ταινία τρόμου, είπατε; Όχι ακριβώς.

Ντέρι, 1988: Ο μικρός Τζόρτζι παίζει, εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, στην άκρη του δρόμου με το χάρτινο καραβάκι που του έχει φτιάξει ο αδελφός του, Μπιλ, όταν το πλεούμενο γλιστρά από τα χέρια του και καταλήγει σε μια παρακείμενη σχάρα υπονόμου. Ξαφνικά, μέσα από τον υπόγεια τρύπα, εμφανίζονται δυο λαμπερά, γαλάζια μάτια και μια μειλίχια φωνή καλεί από το σκοτάδι τον Τζόρτζι να «επιπλεύσει». Κανείς δεν ξαναβλέπει τον μικρό έκτοτε.

Ντέρι, 1989: Δίχως να έχει ξεπεράσει την μυστηριώδη εξαφάνιση του αδελφού του και με τον αριθμό των χαμένων παιδιών να αυξάνει διαρκώς, ο Μπιλ θα αποφασίσει να διαλευκάνει την υπόθεση με τη βοήθεια των φίλων του, μονάχα για να ανακαλύψουν όλοι μαζί πως πίσω από την τραγική ιστορία της πόλης τους κρύβεται κάτι πολύ πιο σκοτεινό από οτιδήποτε θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν, κάτι «άχρονο» και τρομερά πεινασμένο, ένα πλάσμα που τρέφεται από τον παιδικό φόβο και την απελπισία. Πίσω από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας του Ντέρι, κρύβεται… «Αυτό».

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. «Το Αυτό» δεν είναι μια αμιγώς τρομακτική ταινία, παρά το γεγονός πως διαθέτει αρκετά στοιχεία τρόμου τα οποία εύκολα μπορούν να οδηγήσουν κάποιους σε λάθος συμπεράσματα, τόσο λάθος όσο και το marketing που χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση του φιλμ. Έχουμε δει κι αν έχουμε δει ταινίες να «καίγονται» λόγω… ύπουλης προώθησης και στην προκειμένη περίπτωση «Το Αυτό» είναι μια καλή ταινία καταδικασμένη, όμως, να περάσει στη συνείδηση πολλών ως… αποτυχία, εξαιτίας των υποσχέσεων της διαφημιστικής της καμπάνιας ως κάτι… φοβερό και τρομερό, πέρα από αυτό που πραγματικά είναι: ένα κινηματογραφικό «Stranger Things»! Κάποιος που είναι εξοικειωμένος με την γραφή του Κινγκ, θα αναγνωρίσει αμέσως όλα εκείνα τα στοιχεία που απαρτίζουν το προσωπικό του σύμπαν, το κάθε σήμα κατατεθέν των πιο επιτυχημένων κινηματογραφικών του μεταφορών: η παρέα των απόκληρων (εδώ μας συστήνονται ως «Losers»), το άγχος της εφηβείας, η αφύπνιση της σεξουαλικότητας, η απότομη ενηλικίωση, τα όνειρα, η ιερή φιλία, αλλά και ο φόβος του αγνώστου, ο τρόμος που προκαλεί σε ένα παιδί ένας σαλιάρης clown με σουβλερά δόντια (ή οποιοσδήποτε clown, ας είμαστε ειλικρινείς), μια εφιαλτική εικόνα ενός πίνακα ή – ακόμη χειρότερα – το χάδι ενός πατέρα στην ανήλικη κόρη του, ένα χάδι χωρίς πατρική στοργή, αλλά γεμάτο σεξουαλική ένταση. Όλα αυτά απαρτίζουν την κινηματογραφική πόλη του φιλμ, «δηλητηριασμένη» καθώς είναι από το έρεβος του Pennywise. Έναν κόσμο γκροτέσκο, όπου ο φόβος είναι απτός και ρεαλιστικός, άμεσα συνυφασμένος με την απώλεια της αθωότητας και την εγκατάλειψη της παιδικότητας. Κι αν αυτό δεν είναι από μόνο του τρομακτικό, τότε δεν ξέρω τι είναι.

Με τη δεκαετία του ‘80 να φαντάζει πλέον τόσο ελκυστική, μετά και την τεράστια απήχηση του «Stranger Things» στην pop κουλτούρα (και με τις «ευλογίες» του τηλεοπτικού Μάικ, εδώ στο ρόλο του αθυρόστομου Ρίτσι), το σενάριο μετατοπίζεται… χάριν χρονικής δημοφιλίας από το 1950 στην πιο καλοδεχούμενη δεκαετία των μεγάλων κινηματογραφικών σουξέ, με τον Κάρι Φουκουνάγκα και τους έτερους δυο συν-σεναριογράφους να επικεντρώνονται περισσότερο στη δράση της – ομολογουμένως – ταλαντούχας πιτσιρικαρίας και λιγότερο σε αυτή του δαιμονικού γελωτοποιού Pennywise, αν και ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ κάνει εξαιρετική δουλειά στην αναβίωση του απόλυτου shapeshifting κακού, κλέβοντας εύκολα την παράσταση όποτε εμφανίζεται. Στη συνολικά προσεγμένη παραγωγή που συμπληρώνεται ιδανικά από την μελετημένη σκηνοθεσία του Μουσιέτι και την vintage φωτογραφία του Τσαν-Χουν Τσανγκ (dp του Τσαν-Γουκ Παρκ σε ταινίες όπως το «Oldboy» και «Η Υπηρέτρια») δεν λείπουν και ορισμένες παραφωνίες, οι οποίες αφορούν κυρίως στην εκτεταμένη χρήση των «υποχρεωτικών» jump scares, κάτι που κάθε άλλο παρά το επιθυμητό και τρομακτικό αποτέλεσμα επιφέρει, καθιστώντας ανά στιγμές το φιλμ έρμαιο της εύκολης, πάγιας τακτικής που ακολουθείται σωρηδόν από το σύγχρονο σινεμά τρόμου.

«Το Αυτό» δεν είναι μια τέλεια ταινία, έχει σεναριακά ψεγάδια και μερικές φορές καταφεύγει σε υπερβολικά εύκολες λύσεις προκειμένου να τρομάξει, παρόλα αυτά το ήδη σαρωτικό του πέρασμα από το παγκόσμιο box-office ίσως μαρτυρά και κάτι διαφορετικό: μια επιστροφή στο σινεμά των παιδικών μας χρόνων, των μεγάλων μας φόβων και των καλύτερων φίλων που είχαμε τότε. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς αν τούτη η ταινία είναι πραγματικά τρομακτική, δες για λίγο τον εαυτό σου μέσα από τα παιδικά σου μάτια, φέρε στο νου σου τον χειρότερό σου φόβο και δες τον να… παίρνει σάρκα και οστά μπροστά σου. «Το Αυτό» είναι αιώνιο. Αργά ή γρήγορα, πάντα επιστρέφει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν δεν έχεις προσδοκίες ανεπανάληπτης horror-ικής αποκάλυψης και δεν φοβάσαι τους clowns, τότε «Το Αυτό» θα το απολαύσεις σε όλο του το… αναμνησιακό μεγαλείο, όπως του πρέπει δηλαδή, με την ταινία να αποτελεί κάτι σαν το «Στάσου Πλάι μου» της νέας γενιάς, σερβιρισμένου όμως με extra δόσεις αίματος. Κάνε σαν να μην είδες το απαράδεκτο marketing (η κυκλοφορία του φιλμ είκοσι επτά χρόνια μετά την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου, όσα δηλαδή και τα χρόνια επανεμφάνισης του Pennywise, αποτελεί από μόνη της την καλύτερη δυνατή διαφήμιση) και δες «Το Αυτό» με τη νοσταλγική διάθεση που θέλησαν να δώσουν σε τούτη τη φιλμική αναβίωση του έργου του Κινγκ οι δημιουργοί του. Να είσαι σίγουρος πως μόνο έτσι θα «επιπλεύσεις» κι εσύ.

MORE REVIEWS

ΟΝΤΩΣ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;

Ο Ντάνι τα έχει με τη Στέλλα. Μια μέρα περνάει από το σπίτι ο Αχιλλέας και «κάνουν» ένα τσιγαριλίκι. Και πιάνουν και την κουβέντα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: GEOSTORM

Η παγκόσμια κοινότητα ενώνεται για να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής με ένα δίκτυο δορυφόρων που επηρεάζουν τις καιρικές συνθήκες. Όταν αρχίσουν να παρατηρούνται παράξενες δυσλειτουργίες που οδηγούν σε μια μεγάλη καταστροφή, δύο αδέλφια θα προσπαθήσουν να διορθώσουν το πρόβλημα αλλά και τη δύσκολη μεταξύ τους σχέση.

ΜΝΗΜΕΣ

Οι πόλεμοι, οι πολιτικές, ο κοσμάκης, η περιπέτεια της Ελλάδας κατά τα έτη 1936 - 1952, όπως δεν τα έχεις ξαναδεί (περίπου). Να σου γίνει μάθημα;

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

Η Ζένια και ο Μπόρις βρίσκονται σε διαδικασία διαζυγίου. Αμφότεροι έχουν προχωρήσει σε καινούργιες αγάπες και δεν μπορούν να πιστέψουν την ευτυχία τους. Συνεχίζουν να τσακώνονται, όμως. Άσχημα. Για τα πάντα. Και για τον ανεπιθύμητο, πια, 12χρονο γιο τους. Μέχρι που ο τελευταίος εξαφανίζεται ξαφνικά.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ

Παρίσι, 1964. Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζέιμς Λορντ δέχεται την κολακευτική πρό(σ)κληση του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Αλμπέρτο Τζιακομέτι, να ζωγραφήσει το πορτρέτο του. Και η εμπειρία που αρχικά ήταν να κρατήσει λίγες μέρες, τραβάει για καιρό...