FreeCinema

Follow us

INFERNO (2016)

  • ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Μυστηρίου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρον Χάουαρντ
  • ΚΑΣΤ: Τομ Χανκς, Φελίσιτι Τζόουνς, Ομάρ Σι, Ίρφαν Καν, Μπεν Φόστερ, Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 121'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Ο καθηγητής Ρόμπερτ Λάνγκτον ξυπνά με τραύματα και μερική αμνησία σε νοσοκομείο της Φλωρεντίας, δίχως να γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκε στην Ιταλία. Ξεφεύγοντας από μια νέα απόπειρα δολοφονίας, με τη βοήθεια μιας νεαρής γιατρού, πρέπει να αποκωδικοποιήσει τα ίχνη ενός μυστηριώδους γρίφου που παραπέμπει στην Κόλαση του Δάντη και μπορεί να προκαλέσει τον αφανισμό του μισού πληθυσμού της Γης.

Σε μια περίοδο στην οποία η καταστροφολογία κοντεύει να γίνει καθημερινός προβληματισμός, αφήνοντας την ανθρωπότητα στο έλεος της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και της απειλής ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, το να λες ότι το «Inferno» του Ρον Χάουαρντ είναι μια διασκεδαστική ταινία μοιάζει με πολυτέλεια. Ή με κάποιο κακόβουλο και σαρκαστικό αστείο. Οι fans των best seller βιβλίων του Νταν Μπράουν, από την άλλη, δεν θα έχουν παρόμοιες ανησυχίες και μάλλον είναι πανέτοιμοι να καταβροχθίσουν το δεύτερο sequel της γνωστής σειράς με ήρωα τον καθηγητή Ρόμπερτ Λάνγκτον.

Το ομολογώ, δεν έχω διαβάσει κανένα από δαύτα, τις ταινίες τις έχω ξεχάσει, δεν είναι του γούστου μου και άλλα τέτοια «ελιτίστικα». Ο Χάουαρντ, όμως, δεν έρχεται να σου «πουλήσει» κάτι διαφορετικό από αυτό που φαντάζεσαι ή ήδη γνωρίζεις. Παραδίδει μια «συνταγή» δοκιμασμένη, χωρίς τα φόντα ενός upgrade, αλλά με υλικά που από το 2006 (και τον «Κώδικα Da Vinci») μέχρι σήμερα δείχνουν να «βολεύουν» τα ταμεία και τις απαιτήσεις των μαζών, οι οποίες θέλουν να λύσουν τον εκάστοτε γρίφο.

Τούτη τη φορά, η θεματική θίγει ένα αρκετά επίκαιρο ζήτημα συνωμοσιολογίας, που σχετίζεται με τις αντοχές του πλανήτη σε σχέση με τον διαρκώς διογκούμενο πληθυσμό του. Ένας (παράφρων, τελικά) πολυεκατομμυριούχος βιολόγος, που επιλέγει να πεθάνει από το να παραδοθεί στους άνδρες αδιευκρίνιστων μυστικών υπηρεσιών, αφήνει ως «κληρονομιά» την απειλή ενός ιού που πρόκειται να εξαπλωθεί σε μερικές ώρες στην πόλη της Φλωρεντίας. Ο Λάνγκτον είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να προλάβει το «κακό», με το ηθικό ερώτημα να βαραίνει πάντοτε τις συνειδήσεις των βασικών ηρώων του φιλμ: είναι πιο σωστό το να σώσεις ολόκληρη την ανθρωπότητα η οποία θα οδηγήσει τον πλανήτη σε ένα ακόμη χειρότερο τέλος ή να γλιτώσεις έστω τους μισούς και να εξασφαλίσεις το μέλλον της ύπαρξης του πολιτισμού μας; Η απάντηση που δίνει ο καθένας τους δεν είναι απαραίτητα ειλικρινής, άρα τα πιόνια σε αυτό το παιχνίδι μπορεί και να μπλοφάρουν, αφήνοντας περιθώρια για επιπλέον ανατροπές στην πλοκή.

Η εισαγωγή και τα οραματικά πλάνα του Λάνγκτον, με επιρροές από Ιερώνυμο Μπος μέχρι και το «Jacob’s Ladder» (1990), προσδίδουν στο «Inferno» μια απρόσμενη εικαστικότητα που, δυστυχώς, δεν συναντά κάτι παρόμοια καλλιτεχνικό και στην υπόλοιπη ταινία. Είπαμε, ξέρουμε τι «πουλάμε» και γιατί βρισκόμαστε εδώ! Τα ίχνη του γρίφου σχετίζονται με ιστορικά στοιχεία, έργα Τέχνης, επιστημονικά δεδομένα, πράγματα που στο σύνολό τους μπορούν να επιτρέψουν και ολίγον… τουρισμό, μέχρι τη Βενετία ή την Ιστανμπούλ, κάνοντας το θέαμα κάπως πιο δελεαστικό και περιπετειώδες, αφού οι πράκτορες οι οποίοι εμπλέκονται στη δράση δεν είναι και τίποτε… Τζέισον Μπορν!

Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο, μοιραία, κάπου τα μπουρδουκλώνει, με διαφορετικές στρατιές «μυστικών» που δεν ξέρεις (ή δεν καταλαβαίνεις) ποιον και τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν, ξέχωρα από το «διπλό» παιχνίδι που μπορεί να παίζουν μερικοί (διότι όλα έχουν την τιμή τους σε τούτη την άδικη κοινωνία…). Πέραν του αδέκαστου Λάνγκτον, φυσικά, ο οποίος δεν δέχεται ούτε στιγμή το ηθικό δίλημμα που σχετίζεται με την εξάπλωση του ιού για το καλό… όσων επιζήσουν, τα πάντα είναι αναξιόπιστα και αναλώσιμα, όχι όμως εκτελεσμένα με κάποια ιδιαίτερη φινέτσα αλλά με την αισθητική ενός «ταχυφαγείου», στο οποίο εισήλθες για να ξεγελάσεις την «πείνα» σου για entertainment. Αυτό είναι κάτι που επιτυγχάνει το «Inferno», ειδικά αν δεν ήρθες για… παντεσπάνι.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Έχεις δει τα προηγούμενα και σου άρεσαν; Δεν θα σε ξεγελάσει κανείς εδώ, πανομοιότυπο είναι το «προϊόν» και σε (ελάχιστα) σημεία το λες και κάπως βελτιωμένο. Έχεις δει τα προηγούμενα και… δεν θυμάσαι τίποτα; Δεν θα είναι και η πρώτη φορά! Απλά, εξακολουθείς να αισθάνεσαι ότι πρέπει να ακολουθείς τις μάζες σε τόσο mainstream κινηματογραφικά σουξέ και, χωρίς να το πολυσκεφτείς, θα το ξανακάνεις. Δεν έχεις δει τα προηγούμενα; Γιατί μας ζαλίζεις άσκοπα;

MORE REVIEWS

ΜΠΛΕ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Η Μπλε Βασίλισσα, «ένα από τα πολυτιμότερα διαμάντια του κόσμου», πέφτει στα χέρια συμμορίας κατόπιν κλοπής, αλλά σχεδόν όσοι συμμετείχαν σε αυτήν έχουν κι από ένα διαφορετικό σχέδιο για το πού θα καταλήξει αυτή η περιζήτητη λεία…

THELMA

Κόντρα στις επιθυμίες των σφόδρα θρησκόληπτων χριστιανών γονιών της, η ντροπαλή, ήσυχη και εσωστρεφής Τέλμα ακολουθεί το όνειρο των σπουδών βιολογίας μακριά τους, στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Όπου γνωρίζει και ερωτεύεται τη συμφοιτήτριά της Άνια, κι αρχίζει να εκδηλώνει ακραίες ψυχοσωματικές (ίσως και μεταφυσικές) κρίσεις.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Ένας κυνικός, σκεπτικιστής καθηγητής και τηλεοπτικός ερευνητής κάλπικων ιστοριών φαντασμάτων καλείται να εξιχνιάσει την αλήθεια πίσω από τρία παράξενα συμβάντα με αμφίβολη λογική εξήγηση.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΦΙΛΟΣ

Ως «καρπός» ενός τυχαίου one night stand, ο Ματιέ δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Όταν μια μέρα λάβει ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα που τον ενημερώνει πως ο πατέρας του πέθανε, θα ταξιδέψει μέχρι τον Καναδά προκειμένου να γνωρίσει από κοντά μια οικογένεια η οποία αγνοεί ολοκληρωτικά την ύπαρξή του.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, Ο ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι μέρος του λόγου ήταν ο Χάιντεγκερ του ρωμέικου τύπου και Τύπου και των οίκων των γραμμάτων μας; Συμμετέχουν «Ζώντες και Τεθνεώτες» κι εκπορεύονται «Μυστικά της Συμπάθειας». Προκύπτει «Ο Εαυτός» του; Και κατά πόσο in memoriam;

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ο Τομ ο Χανκς και ψάχνει να λύσει γρίφο στην Ιταλία πριν σκάσει ιός που θα μας κολλήσει σχεδόν όλους και ψοφήσουμε… για να ζήσουν οι λεφτάδες και οι φιλελέ! Πιο γαμώ θα ήταν στην Αντίπαρο, δικέ μου!