FreeCinema

Follow us

ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ & ΔΡ ΓΟΥΑΤΣΟΝ (2018)

(HOLMES & WATSON)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Έταν Κοέν
  • ΚΑΣΤ: Γουίλ Φέρελ, Τζον Σι Ράιλι, Ρέιφ Φάινς, Ρεμπέκα Χολ, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Στιβ Κούγκαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Χάρη σε μια γκάφα του Σέρλοκ Χολμς, ο Μοριάρτι αφήνεται ελεύθερος και αρχίζει ξανά τα εγκλήματά του, δίνοντας διορία τεσσάρων ημερών στο κλασικό δίδυμο των Βρετανών ντετέκτιβ, το οποίο πρέπει να εξιχνιάσει την υπόθεση προτού ο διαβόητος δολοφόνος φτάσει να σκοτώσει μέχρι και την ίδια τη Βασίλισσα!

Περίμενα κάτι αδιανόητα φρικτό (τηρουμένων των αναλογιών της υποδοχής από την παγκόσμια κριτική), αλλά ομολογώ πως… έχουμε δει και χειρότερες ταινίες εσχάτως (ποιος μπορεί να ξεπεράσει την οδύνη μιας «Suspiria» ή ενός «Νησιού της Αποπλάνησης»;). Διότι αληθινά κακή ταινία, αν ρωτάς κι εμένα, είναι εκείνη που σου προκαλεί πόνο στα μάτια, στο μυαλό και σε ολόκληρο το κορμί σου, στην τελική. Παραδόξως, το «Σέρλοκ Χολμς & Δρ Γουάτσον» καταπίνεται πιο εύκολα εάν είσαι γνώστης των… (πιο) καφρικών παραγωγών του Άνταμ ΜακΚέι (με κορωνίδα το εξωφρενικά αστείο και μνημειώδες «Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby» του 2006, το οποίο είχε σκηνοθετήσει κιόλας).

Σε ένα αρκούντως προσεγμένο περιβάλλον ανασύστασης εποχής (κοινώς, δεν μιλάμε για «ξεπέτα»), σε λονδρέζικα locations, ο Γουίλ Φέρελ και ο Τζον Σι Ράιλι υποδύονται τους δύο ομώνυμους χαρακτήρες που έπλασε ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, διακωμωδώντας το σύμπαν (το φιλμ, φυσικά, περιλαμβάνει διάφορα αναχρονιστικά στοιχεία, μέχρι και πολιτικές μπηχτές κατά του Τραμπ στους διαλόγους!), δίχως ίχνος πνεύματος, όμως. Όχι ότι τα είχαν καταφέρει και καλύτερα με τους Μάικλ Κέιν και Μπεν Κίνγκσλεϊ στο χειρότερα φαρσικό (και λαϊκό) «Επιτέλους, Λίγη Σοβαρότητα, κύριε Σέρλοκ Χολμς» (1988), απλά εδώ ενώ η χημεία υπάρχει μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών (τέταρτη φορά μαζί, άλλωστε), ο Έταν Κοέν (του επίσης βλακώδους «Get Hard» με τον Φέρελ) χαντακώνει κάθε υποψία κωμικού timing σε ρυθμό, για να παραδώσει μια σάτιρα… νεκροτομείου που είναι ικανή να προκαλέσει νεκρική ακαμψία στον θεατή!

Τυπικά, Φέρελ και Σι Ράιλι παίζουν σαν υπερμεγέθη μωρά που κάνουν διαρκώς μαλακίες μπροστά στην κάμερα, θεωρώντας ότι μπορούν να υποστηρίξουν (ή να σώσουν) το φιλμ από την απόλυτη ατονία. Τα αστεία λειτουργούν σπάνια (για παράδειγμα το ζημιάρικο slapstick της σκηνής με το κουνούπι στο γραφείο του Χολμς), με την πλειοψηφία της ταινίας να μοιάζει με απόπειρα σφυγμομέτρησης από ζωντανό νεκρό… Τα slow motion του τρόπου σκέψης του Χολμς μπορείς κάλλιστα να τα κατηγορήσεις για ανελέητη κλοπή των σκηνοθετικών ευρημάτων του Γκάι Ρίτσι από το franchise των «Σέρλοκ Χολμς» movies (που μπορώ να ομολογήσω ότι μας έλειψαν), αλλά είναι οπτικά όμορφα. Εμβόλιμα, ξεπετάγονται (στο εντελώς άσχετο) και κάποιες κινηματογραφοφιλικές αναφορές σε σκηνές που άφησαν εποχή (ελαφρώς επιζεί το homage στον «Αόρατο Εραστή»), όμως όσο περισσότερο περνά η ώρα τόσο μεγαλώνει η αμηχανία για τον λόγο για τον οποίο βρέθηκες εντός της αιθούσης. Προσωπικά, ήλπιζα για τρελό γέλιο για… τους λάθος λόγους. Δεν αξίζει ούτε από αυτή τη σκοπιά. Άξια αναφοράς, πάντως, είναι η μετάφραση / απόδοση που έχει γίνει, αφού ενίοτε αντιλαμβάνεσαι πως οι υπότιτλοι είναι πιο αστείοι από τον ίδιο τον διάλογο!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Χολμς και Γουάτσον σε αμερικανικού ύφους buddie movie, εντός ιδιαίτερα καλοβαλμένου βρετανικού chic παραγωγή ταινίας εποχής! Όλα μαζί κλωτσάνε αταίριαστα, αλλά αυτό που χαντακώνει περισσότερο την προσπάθεια είναι η εντελώς λάθος επιλογή σκηνοθέτη που, εμφανώς, δεν πιάνει τα αστεία του σεναρίου, ούτε καν επιχειρεί να το κανιβαλίσει (εκδικητικά, θα μπορούσε). Στις ΗΠΑ πολλοί κριτικοί την αποκάλεσαν χειρότερη ταινία του 2018. Ειλικρινά, έχουμε δει (και συνεχίζουμε να βλέπουμε…) και χειρότερα πράγματα στο σινεμά. Δεν χρειάζεται να το παίζει κανείς «ελιτιστής» με την κωμωδία και δη εκείνη της σκόπιμης καφρίλας.

MORE REVIEWS

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΓΟΡΙΑ

Στις αρχές του 20ου αιώνα, πέντε φιλότεχνα αγόρια διαπράττουν ένα αδικαιολόγητο έγκλημα και οι μεγαλοαστοί γονείς τους αποφασίζουν να τα τιμωρήσουν παραδίδοντάς τα σε έναν σκληροτράχηλο καπετάνιο που θα τα «αναμορφώσει» κατά τη διάρκεια ενός περιπετειώδους πλου.

ΛΙΛΙΑΝ

Πεζή, δίχως διαβατήριο και χρήματα, χωρίς να μιλάει αγγλικά, η ρωσικής καταγωγής Λίλιαν επιχειρεί ένα πραγματικό «ομηρικό» ταξίδι, από τη Νέα Υόρκη ώς την Αλάσκα. Το «αμερικάνικο όνειρο» θα την προστατεύσει;

Ο ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΜΕ ΤΙΣ ΧΕΛΩΝΕΣ

Αδυνατώντας να βρει χρήματα για την επόμενη ταινία του έπειτα από το σκάνδαλο της «Χρυσής Εποχής», ο Λουίς Μπουνιουέλ δέχεται ως μάννα εξ ουρανού την πρόταση του καλού του φίλου Ραμόν Ασίν να χρηματοδοτήσει εκείνος το επόμενό του project. Το ντοκιμαντέρ «Las Hurdes: Tierra Sin Pan», που διακαώς επιθυμούσε να γυρίσει, με θέμα την πάμφτωχη και απομονωμένη περιοχή της Δυτικής Ισπανίας, επιτέλους μπαίνει στις ράγες.

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΓΑΝΤΙ

Η πραγματική ιστορία του κατά συρροήν δολοφόνου Φριτς Χόνκα, που έσπειρε τον τρόμο στις γειτονιές του Αμβούργου στη δεκαετία του ’70, γίνεται ταινία δια χειρός Φατίχ Ακίν και ένα μεγάλο «γιατί;» πλανάται ήδη πάνω από τα κεφάλια μας.

ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ

Ένας ηλικιωμένος πράκτορας της Μοσάντ παίζει το τελευταίο του χαρτί πριν αποσυρθεί (ή μάλλον πριν τον αποσύρουν…) από την ενεργό δράση, επιχειρώντας ν’ ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τη λειτουργία μιας εταιρείας και, κυρίως, αν προμηθεύει με χημικά όπλα τη Συρία.