FreeCinema

Follow us

ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ & ΔΡ ΓΟΥΑΤΣΟΝ (2018)

(HOLMES & WATSON)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Έταν Κοέν
  • ΚΑΣΤ: Γουίλ Φέρελ, Τζον Σι Ράιλι, Ρέιφ Φάινς, Ρεμπέκα Χολ, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Στιβ Κούγκαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Χάρη σε μια γκάφα του Σέρλοκ Χολμς, ο Μοριάρτι αφήνεται ελεύθερος και αρχίζει ξανά τα εγκλήματά του, δίνοντας διορία τεσσάρων ημερών στο κλασικό δίδυμο των Βρετανών ντετέκτιβ, το οποίο πρέπει να εξιχνιάσει την υπόθεση προτού ο διαβόητος δολοφόνος φτάσει να σκοτώσει μέχρι και την ίδια τη Βασίλισσα!

Περίμενα κάτι αδιανόητα φρικτό (τηρουμένων των αναλογιών της υποδοχής από την παγκόσμια κριτική), αλλά ομολογώ πως… έχουμε δει και χειρότερες ταινίες εσχάτως (ποιος μπορεί να ξεπεράσει την οδύνη μιας «Suspiria» ή ενός «Νησιού της Αποπλάνησης»;). Διότι αληθινά κακή ταινία, αν ρωτάς κι εμένα, είναι εκείνη που σου προκαλεί πόνο στα μάτια, στο μυαλό και σε ολόκληρο το κορμί σου, στην τελική. Παραδόξως, το «Σέρλοκ Χολμς & Δρ Γουάτσον» καταπίνεται πιο εύκολα εάν είσαι γνώστης των… (πιο) καφρικών παραγωγών του Άνταμ ΜακΚέι (με κορωνίδα το εξωφρενικά αστείο και μνημειώδες «Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby» του 2006, το οποίο είχε σκηνοθετήσει κιόλας).

Σε ένα αρκούντως προσεγμένο περιβάλλον ανασύστασης εποχής (κοινώς, δεν μιλάμε για «ξεπέτα»), σε λονδρέζικα locations, ο Γουίλ Φέρελ και ο Τζον Σι Ράιλι υποδύονται τους δύο ομώνυμους χαρακτήρες που έπλασε ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, διακωμωδώντας το σύμπαν (το φιλμ, φυσικά, περιλαμβάνει διάφορα αναχρονιστικά στοιχεία, μέχρι και πολιτικές μπηχτές κατά του Τραμπ στους διαλόγους!), δίχως ίχνος πνεύματος, όμως. Όχι ότι τα είχαν καταφέρει και καλύτερα με τους Μάικλ Κέιν και Μπεν Κίνγκσλεϊ στο χειρότερα φαρσικό (και λαϊκό) «Επιτέλους, Λίγη Σοβαρότητα, κύριε Σέρλοκ Χολμς» (1988), απλά εδώ ενώ η χημεία υπάρχει μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών (τέταρτη φορά μαζί, άλλωστε), ο Έταν Κοέν (του επίσης βλακώδους «Get Hard» με τον Φέρελ) χαντακώνει κάθε υποψία κωμικού timing σε ρυθμό, για να παραδώσει μια σάτιρα… νεκροτομείου που είναι ικανή να προκαλέσει νεκρική ακαμψία στον θεατή!

Τυπικά, Φέρελ και Σι Ράιλι παίζουν σαν υπερμεγέθη μωρά που κάνουν διαρκώς μαλακίες μπροστά στην κάμερα, θεωρώντας ότι μπορούν να υποστηρίξουν (ή να σώσουν) το φιλμ από την απόλυτη ατονία. Τα αστεία λειτουργούν σπάνια (για παράδειγμα το ζημιάρικο slapstick της σκηνής με το κουνούπι στο γραφείο του Χολμς), με την πλειοψηφία της ταινίας να μοιάζει με απόπειρα σφυγμομέτρησης από ζωντανό νεκρό… Τα slow motion του τρόπου σκέψης του Χολμς μπορείς κάλλιστα να τα κατηγορήσεις για ανελέητη κλοπή των σκηνοθετικών ευρημάτων του Γκάι Ρίτσι από το franchise των «Σέρλοκ Χολμς» movies (που μπορώ να ομολογήσω ότι μας έλειψαν), αλλά είναι οπτικά όμορφα. Εμβόλιμα, ξεπετάγονται (στο εντελώς άσχετο) και κάποιες κινηματογραφοφιλικές αναφορές σε σκηνές που άφησαν εποχή (ελαφρώς επιζεί το homage στον «Αόρατο Εραστή»), όμως όσο περισσότερο περνά η ώρα τόσο μεγαλώνει η αμηχανία για τον λόγο για τον οποίο βρέθηκες εντός της αιθούσης. Προσωπικά, ήλπιζα για τρελό γέλιο για… τους λάθος λόγους. Δεν αξίζει ούτε από αυτή τη σκοπιά. Άξια αναφοράς, πάντως, είναι η μετάφραση / απόδοση που έχει γίνει, αφού ενίοτε αντιλαμβάνεσαι πως οι υπότιτλοι είναι πιο αστείοι από τον ίδιο τον διάλογο!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Χολμς και Γουάτσον σε αμερικανικού ύφους buddie movie, εντός ιδιαίτερα καλοβαλμένου βρετανικού chic παραγωγή ταινίας εποχής! Όλα μαζί κλωτσάνε αταίριαστα, αλλά αυτό που χαντακώνει περισσότερο την προσπάθεια είναι η εντελώς λάθος επιλογή σκηνοθέτη που, εμφανώς, δεν πιάνει τα αστεία του σεναρίου, ούτε καν επιχειρεί να το κανιβαλίσει (εκδικητικά, θα μπορούσε). Στις ΗΠΑ πολλοί κριτικοί την αποκάλεσαν χειρότερη ταινία του 2018. Ειλικρινά, έχουμε δει (και συνεχίζουμε να βλέπουμε…) και χειρότερα πράγματα στο σινεμά. Δεν χρειάζεται να το παίζει κανείς «ελιτιστής» με την κωμωδία και δη εκείνη της σκόπιμης καφρίλας.

MORE REVIEWS

ΕΝΑΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΣ

Τέσσερις απλοί άνθρωποι, σε μια πόλη της Βόρειας Κίνας, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, προκαλώντας (ακόμη και άθελά τους) δραματικές συγκρούσεις. Και κάπου στην πόλη του Μανζούλι υπάρχει ένας ελέφαντας. Που κάθεται.

ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ

Διαστημόπλοιο με πλήρωμα κατάδικους κατευθύνεται ολοταχώς προς μια μαύρη τρύπα. Ένας εξ αυτών έχει γίνει πατέρας. Ο μακρινός γαλαξίας, όμως, είναι ατέλειωτος και σκοτεινός.

Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΛΙΝΚ

Από κάθε πλευρά μοναδικό πρωτεύον γυρεύει ομοίους του. Παρτάκιας Ιντιάνα Τζόουνς του Ηνωμένου Βασιλείου το αυτό. Μαζί μπορούν;

TRANSIT

Ένας άνδρας που προσπαθεί να αποδράσει από τη Γαλλία, την οποία καταλαμβάνουν σταδιακά οι Γερμανοί, παίρνει την ταυτότητα ενός συγγραφέα και αποκτά εμμονή με τη γυναίκα του ανθρώπου τον οποίο πλέον υποδύεται.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥΣ

Οι γυναίκες ενός χωριού της Ελβετίας ρίχνονται στη μάχη της ισότητας και της απόκτησης δικαιώματος ψήφου, με αρχηγό τους παντρεμένη μητέρα δύο παιδιών, η οποία συνειδητοποιεί πως εν έτει 1971 οι συνθήκες έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε, επιτέλους, να μπορούν να πάρουν τις ζωές στα χέρια τους.