FreeCinema

Follow us

ΜΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (2017)

(HAPPY FAMILY)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χόλγκερ Τάπε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 96'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Χρεωμένη βιβλιοπώλισσα βγάζει (στριμωγμένο από αφεντικό στο γραφείο) σύζυγο, (νάρκισσο teenager) κόρη και (bullied) γιο σε συναυλία για bonding. Στραβή με γριά μάγισσα τους μετατρέπει σε γκομενάρα α λα Ελβίρα, βλακέντιο α λα Φρανκενστάιν, άλιωτη τύπου Νεφερτίτη και άγριο λυκανθρωπάκι αντιστοίχως. Σα να μην έφτανε αυτό, ένας δονζουανικός Δράκουλας ποθεί καταστροφικά (για όλον τον πλανήτη μας) τη μαντάμ. (Ποιοι) μαζί μπορούν;

«Ζωάκια Ενωθείτε» (#diplhs), κατά τον τίτλο και του προηγούμενου, μοναδικού μεγάλου feature του Τάπε που έχουμε δει στην Ελλάδα – στο home cinema μόνο. Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι επαγγελματικά έχει ρίξει λίγο μπόι ο Γερμαναράς, έχοντας καταφέρει να φτιάξει το τούτο και την κίνηση των καραγκιοζακίων του, αλλά και να προσελκύσει και ως συμπαραγωγούς (εξόν στις φωνές των Έμιλι Γουότσον, Τζέισον Άιζαακς, Νικ Φροστ κ.λπ., που θα σας στερήσει η φροντισμένη ελληνικά μεταγλωττισμένη εκδοχή) τους Βρετανούς. Όσο αλήθεια αποτελεί, εντούτοις, και ότι, έχοντας πείσει τον συμπατριώτη του μπεστσελερίστα της παιδικοεφηβικής λογοτεχνίας Ντάβιντ Σαφίαρ να διασκευάσει (με άλλους πέντε, και κάνει κρα…) ένα βιβλίο του σε toon, τις τρώει από το «Οι Απίθανοι» και γυρνάει πέρα δώθε με τις γάζες που ‘χει κλέψει απ’ το ημιπτώμα τού «Ξενοδοχείο για Τέρατα».

Το ψιλομίασμα της τυμβωρυχίας, ως συνήθως, δεν εντοπίζεται στο μπογιάτισμα και σβούρισμα αυτής της CGI «Οικογένειας Άνταμς»-μετά-από-ανάθεμα. OK, ο Άρχοντας του Σκότους κι ο κοκκινομάλλης τζούνιορ θυμίζουν το blockbuster της DreamWorks κι η αποφυγή εκποίκιλσης στα περιβάλλοντα είναι εμφανής. Αλλά οι κασκάντες είναι ζωντανές, αρχής γενομένης απ’ το κυνηγητό τού κουαρτέτου με την εκδικητικά δύστροπη Μπάμπα Γιάγκα (το ρωσικό ισοδύναμο του μπαμπούλα), πρώτα στις στέγες κι ύστερα στο κέντρο της νυχτερινής Νέας Υόρκης, ένα δέον εναέριο τρενάκι του τρόμου. Ο υπνωτισμός της ελεγκτή διαβατηρίων στο αεροδρόμιο, απ’ όπου πρέπει να ξεκινήσουν αγνώριστοι την περιπέτειά τους οι αντι-fab four, παραπέμπει αποτελεσματικά κωμικά (παρότι και ρητά) στο «Η Κατάρα της Μούμιας». Η όαση όπου σέρνονται αλαλιασμένοι απ’ τη δίψα στην έρημο δεν είναι αντικατοπτρισμός fun. Ο με τόσο όσο από Πίτερ Λόρε, αμίλητος Ρένφιλντ ως υπηρέτης του ερωτιάρη κόμη «γράφει». Άσε το ότι ως λεξιλάγνος βρήκα τη συγκυρία της ελληνικής ομοηχίας του ονόματος της ηρωίδας (Έμμα) με την εφεξής αηδή αλλά αναπόφευκτη τροφή της διασκεδαστικότατη.

Αλλά, και παρά τη horror κινηματογραφοφιλική διάθεση, με πορδές δε βάφονται αυγά και… μεγάλα animation. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο – σύνηθες τα τελευταία χρόνια σε δείγματα του genre – γκαγκ τού κατ’ εξακολούθηση πέρδεσθαι, εδώ με άμοιρο δράστη τον κτηνωδώς χαζεμένο μπαμπά (η σκιαγράφηση του οποίου, αντιστρόφως ανάλογη του όγκου του, τον χρίζει τον Γκρουτ της όλης «φάσης»), το οποίο δικαιολογείται μόνο από τις βλέψεις στο γούστο τού πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης δημογραφικού. Επειδή αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά, κατά πρώτον, στο σκορποχώρι της δράσης. Η τυχαιότητα των ανά τον πλανήτη και α λα αερικό εμφανίσεων της γιαγιάκας, τα ξόρκια της οποίας ξαφνικά δεν μπορούν να την προσγειώσουν στον επιθυμητό προορισμό, δεν αιτιολογείται μήτε σοβαρά μήτε… αστεία, αλλά κι ο χωρισμός και το ξεμονάχιασμα των τεσσάρων θυμάτων της στην Αίγυπτο, ώστε καθείς να λάβει από ένα μάθημα ζωής, εκθέτει το all-over-the-place της πλοκής, ειδικά οσάκις τη βρυκολακίνα mom παίρνει και σηκώνει κατά βούληση (σε Learjet!) ο δαγκανιάρης επίδοξος εραστής της για κατήχηση στη βαμπιρική και τάισμα με αμπούλα αιμοσφαιρίνης – που δεν φοβίζει και τα τέκνα στη σκοτεινή αίθουσα.

Αφού στο exotica κέντρο διερχομένων φάνε τα μούτρα τους (μαζί με αρκετές πλακίτσες) από έναν Φαραώ μέχρι ένα crew φωτομοντέλων, κι ενώ καταπίνεις εν διαρκεία την κάμηλο της περσόνας της χίπισσας γιόγκι υπαλλήλου τής Έμμα, ακολουθεί ο… κακός χαμός. Κι αν το κλου μιας νιφάδας, με την οποία επαπειλείται μεγάλη συμφορά για τη Γη, δεν στέκει όχι ως κύρια ίντριγκα αλλά ούτε ως μοτίβο (στο «Ψυχρά κι Ανάποδα» είμαστε;), το ότι στο μη παρέκει ένα τρίο νυχτερίδων εδάφους εδάφους (εννόησες, τα pets για τα πιτσιρίκια του κοινού) θα αλλάξει στρατόπεδο απροβλημάτιστα και (υπερ)βολικά για τους κινδυνεύοντες ήρωες τινάζει άσχημα το νεύρο σου. Περισσότερο απ’ τη φρονηματική δραματουργική κεντρομόλο καθενός των ατομακίων (μην είσαι αυστηρός με τους άλλους, η εξωτερική ομορφιά δε διαρκεί, όποιος ποντάρει στο δέος μένει μόνος κ.ο.κ.), που μέσω της αγάπης («η μεγαλύτερη μαγεία!») θα ξαναφέρει κοντά, από κάθε άποψη μεταμορφωμένους, αυτούς τους εξ… αίματος. Όχι όμως περισσότερο απ’ το «Happy» του Φάρελ Γουίλιαμς που, εγκληματικά κερδαλέα ξεκορμισμένο απ’ το soundtrack του «Εγώ ο Απαισιότατος 2», σε συνοδεύει, φτιάχνοντας το κέφι των παιδιών και χαλώντας το δικό σου, στην έξοδο. Για μια στιγμή! Το κόβουν και βάζουν το «Happy» των Surface, ένα απ’ τα αγαπημένα μου tracks όλων των εποχών! Creatures of the night. What (confused, two-faced) music they make…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Είσαι γονιός που παρκάρει τα ανήλικα σε whatever-ζωγραφιστό-σε-πολυσινεμά ή σινενεκρόφιλος που γουστάρει το guignol chic ούτως ή άλλως; Αράζεις το σαρκίο σου, στη δεύτερη περίπτωση κανιβαλίζεις κιόλας. Βασανίζεις καλλιτεχνικά ακόμη και το μίκι μάους σου; Το θάβεις άνετα, δε θα πεθάνεις για την πάρτη του. Εξυπακούεται ότι αν βγάζεις φλύκταινες ακόμη και με την Pixar, λες «μαμά» και τρέχεις μακριά.

MORE REVIEWS

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΓΚΡΙΝ

Αγγλία, 1959. Χήρα θέλει ν’ ανοίξει βιβλιοπωλείο σε γραφικό επαρχιακό χωριό, συναντώντας τη σφοδρή αντίδραση των ντόπιων που δεν δείχνουν να ενστερνίζονται την επιθυμία της. Η κυρία Γκριν, όμως, είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει το όνειρό της όσα εμπόδια κι αν μπουν στο διάβα της.

IL POSTINO: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Άνεργος λόγω… ναυτίας γιος ψαρά σε απομονωμένο ψαροχώρι της Ιταλίας των 50s, ο Μάριο αναλαμβάνει χρέη ταχυδρόμου του εξόριστου εκεί Χιλιανού, περίφημου ποιητή και κομουνιστή Πάμπλο Νερούδα. Και αφού γίνει φίλος και συνομιλητής του, θα κατακτήσει τα λόγια και τη γυναίκα της ζωής του, που τόσο καιρό του διέφευγαν.

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ

Υποαμειβόμενος μηχανικός σε αμαξοστάσιο του ΟΣΕ των Σκοπίων βάζει στο χέρι προσωρινά ορφανή ποσότητα χασίς. Ανίκανος να το ξεφορτωθεί, φτιάχνει space cake που ανασταίνει από τους αφόρητους πόνους και την αυτολύπηση τον τερματικά καρκινοπαθή γέρο του, για τον οποίο είχε εγκαταλείψει σπουδές, ώσπου η κατάσταση θα ξεφύγει ιλαροτραγικά. Σε trip θ’ αφήσουν πίσω τα παλιά;

Ο 20ος ΜΟΥ ΑΙΩΝΑΣ

Δύο δίδυμα κορίτσια που ζουν πάμφτωχα, υπό κάκιστες συνθήκες στην Ουγγαρία, χωρίζονται όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι τις παίρνουν μαζί τους. Χρόνια αργότερα, θα βρεθούν στο ίδιο τρένο του Οριάν Εξπρές, χωρίς να έχουν ιδέα η μία για την άλλη.

MAMMA MIA! HERE WE GO AGAIN

Η Ντόνα έχει πεθάνει, η Σόφι είναι έγκυος και ανακαινίζει το παλιό ξενοδοχείο τής… «mamma mia», όλα τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής της βρίσκονται καθ’ οδόν για να το γιορτάσουν μαζί της και οι μνήμες φέρνουν έντονα συναισθήματα.