FreeCinema

Follow us

ΤΡΕΞΕ! (2017)

(GET OUT)

  • ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζόρνταν Πιλ
  • ΚΑΣΤ: Ντάνιελ Καλούγια, Άλισον Γουίλιαμς, Κάθριν Κίνερ, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ, Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Μάρκους Χέντερσον, Μπέτι Γκέιμπριελ, Λιλ Ρελ Χάουερι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: UIP

Αγόρι αγαπά κορίτσι. Εκείνος είναι μαύρος, εκείνη είναι λευκή. Πρόκειται να περάσουν ένα weekend στο πατρικό της σπίτι. Στον αμερικανικό Νότο. Οι γονείς εκείνης δεν έχουν ιδέα. Τι μπορεί να πάει στραβά;

Χωρίς να είναι μια αμιγώς πολιτική ταινία, το «Τρέξε!» σε μια και μοναδική ατάκα περιγράφει την παράνοια της σημερινής Αμερικής, μιας χώρας «φιλελευθερισμού» που διολισθαίνει προς την απόλυτη σύγχυση. Γνωρίζεις (ή υποψιάζεσαι) εξαρχής ότι οι γονείς της Ρόουζ δεν πρόκειται να υποδεχτούν το μαύρο boyfriend της θυγατέρας τους με ανοιχτές αγκάλες, και από το location ακόμη (η «εξωτική» Αλαμπάμα του Νότου). Αλλά ο πατέρας δηλώνεται ως περήφανος ψηφοφόρος του Ομπάμα, που θα την έριχνε την ψήφο και πέρσι, αν ο Πρόεδρος μπορούσε να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Άρα, γιατί ανησυχούμε για την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα του Κρις, του μαύρου ήρωα που θα βρεθεί μόνος (;) κι ανυπεράσπιστος σε ένα λευκό περιβάλλον το οποίο επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις διαφυλετικού (και όχι μόνο) ενδιαφέροντος;

Στο «Μάντεψε Ποιος θα Έρθει το Βράδυ» (1967), τα λευκά πεθερικά βρίσκονταν σε ακόμη πιο δυσχερή θέση, καθώς η ανακοίνωση ενός επερχόμενου γάμου εμφανιζόταν ως τετελεσμένο γεγονός. Στην προκειμένη, το «πρόβλημα» αφορά μια απλή σχέση, η εποχή είναι πολύ πιο δημοκρατική (#diplhs) από τα 60’s, οι γονείς είναι επιστήμονες, σπουδαγμένοι άνθρωποι που λέμε, και η κοινωνία των νεαρών πρωταγωνιστών ζει εντός ενός πλαισίου στο οποίο το «Κι εσένα τι σε νοιάζει;» αποτελεί ισχυρό και αδιαπραγμάτευτο attitude.

Θα έπρεπε, λοιπόν, ο Κρις να αισθανόταν πιο άνετα απέναντι στην προοπτική της γνωριμίας με τους γονείς της Ρόουζ, όμως η ερώτησή του («Ξέρουν ότι είμαι μαύρος;»), όσο ευγενική ή αφελής κι αν ακούγεται, μαρτυρά την ύπαρξη ενός ρατσιστικού φόβητρου στις ΗΠΑ του 2017, το οποίο μεταλλάσσεται ή διογκώνεται από Πολιτεία σε Πολιτεία, έστω κι αν αυτή η χώρα μόλις αποχαιρέτησε (συγκινημένη…) τον πρώτο της μαύρο Πρόεδρο. Έναν ηγέτη παραδόξως στιγματισμένο από πρωτοφανή κρούσματα αστυνομικής βίας κατά των «δικών του» ανθρώπων, που τα social media φανέρωναν καθημερινά σε όλο τους το ανατριχιαστικό «μεγαλείο», τα οποία μπορούν κάλλιστα να συγκριθούν με τις φυλετικές ταραχές της δεκαετίας του ’80 ή και του ’60 ακόμη! Με τόση «δημοκρατικότητα» γύρω του είναι λογικό να ανησυχεί ο κεντρικός ήρωας, καθώς εισέρχεται στα εδάφη του αμερικανικού Νότου, χώματα βαμμένα με αίμα… «έγχρωμο» και μνήμες εξαθλίωσης της φυλής του.

Το genre εδώ είναι το θρίλερ, άρα μάλλον δεν πρέπει να περιμένεις να σκάσουν μέλη της Ku Klux Klan που θα κυνηγάνε τον Κρις στα δάση! Το σκηνικό «χτίζει» μυστήριο και πολλά ερωτηματικά; Γιατί το (μαύρο) υπηρετικό στο σπίτι των γονιών της Ρόουζ συμπεριφέρεται τόσο εκκεντρικά, χαρωπά και… «δουλικά»; Ποιοι είναι οι εθιμοτυπικοί καλεσμένοι της οικογένειας που συρρέουν στο σπίτι συμπτωματικά (;) στο ίδιο weekend; Γιατί ο μοναδικός εξ αυτών μαύρος καλεσμένος συμπεριφέρεται τόσο… uncool; Και γιατί όταν τον πιάνει μια ακαθόριστη, ύποπτη κρίση, ζητά απεγνωσμένα από τον Κρις να φύγει τρέχοντας από αυτό το μέρος;

Ο Τζόρνταν Πιλ πετυχαίνει κάτι πραγματικά ανανεωτικό και συναρπαστικό για τον θεατή, πόσω μάλλον και για το είδος, καθώς ξεγλιστρά με ευκολία θαυμαστού timing από το παράδοξο της υπόθεσης (και των μυστικών της) με οριακή διάθεση χιούμορ, για να καταλήξει να εκμεταλλεύεται το κινηματογραφικό σασπένς και μια εξέλιξη ανατροπών που φλερτάρει μέχρι και με το gore, διατηρώντας το όλο εγχείρημα του «Τρέξε!» σε επίπεδα σκηνοθετικής ευστοχίας που, ειλικρινά, δεν περίμενες ή φανταζόσουν. Η διάσταση του φυλετικού θέματος παίρνει μια αρκετά απότομη στροφή προς κάτι μάλλον πιο… νοσηρό, με βάσεις στη γενετική που ξεπερνούν την προβληματική του χρώματος του δέρματος, οδηγώντας την ταινία σε ένα θριλερικό ντελίριο που θα αποζημιώσει πλήρως ακόμη και εκείνους που (άδικα) θα κατηγορήσουν το πρώτο μέρος για «αδράνεια» ή μετριασμένες εντάσεις. Πάνω απ’ όλα, όμως, το μέγα ατού εδώ είναι η πρωτοτυπία του σεναρίου του Πιλ, που… ξελογιάζει με κέφι ένα μάτσο υπαρξιακά στερεότυπα των Αμερικανών, δημιουργώντας ένα σύμπαν άγρια σουρεαλιστικό αλλά και, γιατί όχι, τόσο ανησυχητικά κοντά στο ρεαλιστικό, για μια ανθρωπότητα πέρα από τα όρια της λογικής που απαιτεί να κάνει το δικό της… ισοβίως, με φθόνο και θράσος απέναντι σε κάθε κανόνα της φύσης.

Η αβεβαιότητα του Πιλ σχετικά με τους τόνους αστεϊσμού (κυρίως μέσω του χαρακτήρα τού καλύτερου φίλου του Κρις, με αποκορύφωμα τη σκηνή στο αστυνομικό τμήμα) και η ελαφρώς αμήχανη κατάληξη που διαδέχεται ένα επιθετικά δυναμικό (και αποτελεσματικό) κρεσέντο, στερούν από το «Τρέξε!» τον χαρακτηρισμό ενός απόλυτα επιτυχημένου θρίλερ, όμως η αδυναμία της σύγκρισης με οτιδήποτε έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν από το συγκεκριμένο είδος, είναι κάτι που καταχωρίζεται αξιομνημόνευτα στο μυαλό μας. Και πρόκειται περί σκηνοθετικού ντεμπούτου, διάβολε!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ο «Διχασμένος» έκανε ένα θαυμάσιο ποδαρικό για το genre εφέτος και το «Τρέξε!» σε καλεί να πράξεις… ακριβώς αυτό το πράγμα με κατεύθυνση τα σινεμά, ξανά! Τρομακτική εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική, εξαιρετικές κριτικές και word of mouth για μια ταινία που μοιάζει να ήρθε από το πουθενά και θα σε αιφνιδιάσει ευχάριστα, ειδικά αν δεν έχεις δει και το αρκετά… μαρτυριάρικο trailer της (του #spoiler το γλέντι γίνεται εκεί!). Αν ανησυχείς ότι θα δεις αντιρατσιστικό δίδαγμα, χαλάρωσε: μιλάμε για μυστήριο και σασπένς με απίστευτα πρωτότυπη ιστορία που προσφέρει καθαρή ψυχαγωγία. Εκείνοι που αναζητούν αυτό το κάτι παραπάνω για ανάλυση με κοινωνικοπολιτικές βάσεις, θα το απολαύσουν επίσης, αρκεί να σέβονται και να κατανοούν τα ελαφρυντικά που δίνουμε στο συγκεκριμένο είδος (εναλλακτικά, το «Moonlight» συνεχίζεται κάπου εκεί έξω…). Αν οι αναφορές στο μαύρο δέρμα σε προβλημάτισαν από τώρα, περίμενε να καλοκαιριάσει λίγο, να βγεις στην plage, να σε χτυπήσει (κι άλλο στο κεφάλι) ο ήλιος, δεν είναι για σένα…

MORE REVIEWS

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

Πλασιέ που θησαύρισε από τις πωλήσεις ηλεκτρικής σκούπας δέχεται το χτύπημα της οικονομικής κρίσης σε μορφή επερχόμενης απόλυσης, ταυτόχρονα με ένα δύσκολο στοίχημα που, ανέλπιστα, χάνει και τώρα πρέπει να πάει τον αριστεύσαντα υιό του για διακοπές, αν και άφραγκος.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

Μαστιχοχώρια, καλοκαίρι 1960: μαλωμένα την τελευταία μέρα του σχολείου, δύο τεταρτάκια ξανασμίγουν με παιδιές, αταξίες, γεωργικές ή μη εργασίες, έναν μούργο, ένα κορίτσι. Πόσο θα κρατήσει, τι θα τους αφήσει;

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΟΚ

Ευρισκόμενος στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο προώθησης του τελευταίου του βιβλίου, Γερμανός συγγραφέας επαναπροσεγγίζει έναν παλιό του έρωτα. Εκείνη αρχικά διστάζει, φεύγει όμως μαζί του για σαρανταοκτάωρη βουτιά στη θάλασσα των αναμνήσεων της εξοχής του Μόντοκ, τόπου που είχε σημαδέψει τις παλιές, ευτυχισμένες τους μέρες.

Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Ένας φιλόδοξος, εργασιομανής «κυνηγός κεφαλών» σε γραφείο ευρέσεως εργασίας καλείται να βάλει τις σωστές προτεραιότητες στη ζωή του, όταν το πάμπλουτο αφεντικό του ανακοινώνει πως θα αποσυρθεί, την ίδια περίοδο με τη διάγνωση λευχαιμίας του 10χρονου γιού του.

ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Σύζυγος μεγαλοπαραγωγού ταινιών δέχεται την πρόταση ενός εκ των συνεργατών εκείνου, προκειμένου να επιστρέψει από τις Κάννες στο Παρίσι οδικώς, βιώνοντας κατά τη διάρκεια τούτου του ξαφνικού road trip μια αναπάντεχη γαστριμαργική και συναισθηματική περιπέτεια.