FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΜΠΑΡ (2017)

(EL BAR)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμικό Κοινωνικό Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια
  • ΚΑΣΤ: Μπλάνκα Σουάρεθ, Μάριο Κάσας, Κάρμεν Μάτσι, Σεκούν ντε λα Ρόσα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Ομάδα άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων εγκλωβίζεται εντός bar στο κέντρο της Μαδρίτης, εξαιτίας ελεύθερου σκοπευτή (;) ο οποίος έχει ήδη σκοτώσει δύο άνδρες που τόλμησαν να ξεπορτίσουν από αυτό. Τελικά, πού εντοπίζεται ο πραγματικός κίνδυνος; Έξω ή… μέσα στο bar;

Πρώην κομιξάς και πάλαι ποτέ protégé του Αλμοδόβαρ, ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια έχει πάντοτε over the top οράματα και διάθεση, αλλά συνήθως κάπου σκαλώνει, δίχως να λογαριάζει ακριβώς το μέχρι πού μπορεί να φτάσει με το εκάστοτε σενάριο που σκαρφίζεται. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με «Το Μπαρ» αυτό, στο οποίο οι ιδέες εξασφαλίζουν για τον θεατή το σασπένς και τη διασκέδαση, ουχί όμως μέχρι τέλους.

Ας προσπαθήσουμε να αποκρύψουμε κάποιες βασικές λεπτομέρειες της πλοκής, για το καλό σας. Τα πρόσωπα που θα βρεθούν μέσα σε αυτό το μικροσκοπικό bar είναι συγκεκριμένα, θα τα συνηθίσετε, θα διαμορφώσετε το ατομικό τους profile, θα τσεκάρετε σταδιακά με ποιο απ’ όλα ταυτίζεστε καλύτερα και θέλετε να… «σώσετε». Εξαιρούνται οι κύριοι που έκαναν το λάθος να βγουν έξω και… ένας μυστηριώδης τυπάς που έχει ξεχαστεί στην τουαλέτα (για τους πιο παρατηρητικούς) από την αρχή της ταινίας. Όταν οι δύο νεκροί άνδρες που πυροβολήθηκαν έξω από το μαγαζί… εξαφανίζονται (μαζί με τα όποια ίχνη από αίμα!) και οι εντός διαπιστώνουν ότι η περιοχή έχει ερημώσει, η τηλεόραση δεν παίζει «έκτακτη είδηση» και το σήμα στα κινητά τηλέφωνα «χάνεται», μαζί τους κι εμείς υποψιαζόμαστε διάφορα σενάρια για το τι θα ακολουθήσει. Φυσικά, δεν πρόκειται περί μπουνιουελικού homage ή αλληγορίας, κάτι πιο ορθολογιστικό παίζει. Κάποιο είδος συνωμοσίας; Κάτι που έχει συμβεί εντός του bar και δεν πρέπει να «διαρρεύσει» εκτός;

Η σπαζοκεφαλιά είναι καλοστημένη, οι κόντρες και η απώλεια κάθε ίχνους εμπιστοσύνης μεταξύ των ηρώων δημιουργεί άγριες εντάσεις και το έξω γίνεται ολοένα και πιο απειλητικό απέναντί τους. Διαφυγή δεν υπάρχει, σίγουρα. Υπάρχει, όμως, ένα υπόγειο και μια τρύπα στο πάτωμά του η οποία οδηγεί στον υπόνομο και… έχει έναν ύπουλο βαθμό δυσκολίας, διότι από εκεί δεν χωρά να περάσει σχεδόν κανείς τους! Μοιραία, οι πρωταγωνιστές θα μοιραστούν σε ομάδες «καλών» και «κακών», ο κάτοχος ενός όπλου θα αναλάβει να παίξει τον αρχηγικό ρόλο και οι μεν και οι δε θα ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες, ευχόμενοι να βγουν ζωντανοί από το bar (ή τον υπόνομο, έστω).

Ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια χειρίζεται ωραία τους δύο χώρους, που δεν αισθάνεσαι ποτέ να παγιδεύουν άσχημα ή να περιορίζουν τη δράση τού φιλμ. Σου κλείνει το μάτι με διάφορα clues και μικροανατροπές, αλλά δεν στοχεύει στη δημιουργία μιας με το ζόρι κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, κρατώντας σαν μπαλαντέρ τις εξελίξεις έξω από το μπαράκι. Το κωμικό στοιχείο μεταλλάσσεται σε κάτι σαφώς πιο μακάβριο, για να αντικατασταθεί σταδιακά από χαρακτηριστικά στερεότυπα του θρίλερ επιβίωσης, με καίριες πινελιές κοινωνικού σχολίου το οποίο βασίζεται στην προέλευση και το status του κάθε ήρωα. Είναι προφανές ότι τα πτώματα θα αυξηθούν ανάμεσά τους, έτσι ο καθένας μάχεται ξεκάθαρα για την πάρτη του, αποκαλύπτοντας τον αληθινό του εαυτό ή τα όρια της ανθρώπινης εξαθλίωσης μπροστά στο «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Θα μπορούσε να κυλήσει και σε πιο horror μονοπάτια η αφήγηση, που περισσότερο θυμίζει ταινίες του Τζορτζ Ρομέρο, αν ρωτάς κι εμένα, αλλά ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια συγκρατείται (γιατί;) και αφήνει το δεύτερο μισό του φιλμ να αλληλοσκοτώνεται… υπογείως, μένοντας εκεί λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, έχοντας εξαντλήσει τις ιδέες του. Αυτή είναι και η μόνη αρνητική παρατήρηση εδώ, η αμηχανία του φινάλε, η παράδοξη αποφυγή ενός πιο δυναμικού (ή και εξωφρενικού) τέλους, που θα άλλαζε τον τόνο της κατακλείδας. Τα end credits θα πέσουν χωρίς η ταινία να δείχνει ολοκληρωμένη, σαν να περιμένει κάτι ακόμη, με τα πλάνα να μην διακόπτονται. Ήλπιζα σε μια κανιβαλιστικών διαστάσεων τελευταία ανατροπή, έμεινα όμως με κάτι… ελαφρώς ανοιχτό (για sequel;). Αλλά δεν τολμώ να πω ότι δεν το ευχαριστήθηκα.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μια διασκεδαστική, διαφορετική φιλμική νότα για τούτο το καλοκαίρι, λίγο πιο «βρώμικη» και ύπουλη στο πάντρεμα των κινηματογραφικών ειδών που επιχειρεί να πετύχει. Κερδίζει σε πολλούς τομείς, κάπου ξεμένει από ιδέες (το τελευταίο ημίωρο πλατειάζει, ενώ είχε ανάγκη να «βγει» από το συγκεκριμένο σκηνικό για να δώσει νέο αέρα στην πλοκή), κάπου δεν τολμά μια πιο «εκκωφαντική» εκτόνωση δράσης. Οι fans του κωμικού ας περιμένουν κάτι πιο «μαύρο» κι αλύτρωτο, οι θριλεράκηδες κάτι που δεν καταλήγει σε αιματοβαμμένες ακρότητες. Για εσάς, κυρία μου, μάλλον δεν είναι…

MORE REVIEWS

ΜΠΛΕ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Η Μπλε Βασίλισσα, «ένα από τα πολυτιμότερα διαμάντια του κόσμου», πέφτει στα χέρια συμμορίας κατόπιν κλοπής, αλλά σχεδόν όσοι συμμετείχαν σε αυτήν έχουν κι από ένα διαφορετικό σχέδιο για το πού θα καταλήξει αυτή η περιζήτητη λεία…

THELMA

Κόντρα στις επιθυμίες των σφόδρα θρησκόληπτων χριστιανών γονιών της, η ντροπαλή, ήσυχη και εσωστρεφής Τέλμα ακολουθεί το όνειρο των σπουδών βιολογίας μακριά τους, στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Όπου γνωρίζει και ερωτεύεται τη συμφοιτήτριά της Άνια, κι αρχίζει να εκδηλώνει ακραίες ψυχοσωματικές (ίσως και μεταφυσικές) κρίσεις.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Ένας κυνικός, σκεπτικιστής καθηγητής και τηλεοπτικός ερευνητής κάλπικων ιστοριών φαντασμάτων καλείται να εξιχνιάσει την αλήθεια πίσω από τρία παράξενα συμβάντα με αμφίβολη λογική εξήγηση.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΦΙΛΟΣ

Ως «καρπός» ενός τυχαίου one night stand, ο Ματιέ δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Όταν μια μέρα λάβει ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα που τον ενημερώνει πως ο πατέρας του πέθανε, θα ταξιδέψει μέχρι τον Καναδά προκειμένου να γνωρίσει από κοντά μια οικογένεια η οποία αγνοεί ολοκληρωτικά την ύπαρξή του.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, Ο ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι μέρος του λόγου ήταν ο Χάιντεγκερ του ρωμέικου τύπου και Τύπου και των οίκων των γραμμάτων μας; Συμμετέχουν «Ζώντες και Τεθνεώτες» κι εκπορεύονται «Μυστικά της Συμπάθειας». Προκύπτει «Ο Εαυτός» του; Και κατά πόσο in memoriam;

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι κάτι τύποι σε ένα μπαρ και δεν μπορούν να βγουν έξω. Τύπου «όνειρο ζωής»! Αν και είναι λιγάκι κωλόμπαρο, χάλια κάβα. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή…