FreeCinema

Follow us

Η ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΠΟΛΗ (2011)

(DO NOT FORGET ME ISTANBUL)

  • ΕΙΔΟΣ: Σπονδυλωτό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χάνι Αμπού Άσαντ, Στέφαν Αρσένιεβιτς, Αΐντα Μπέγκιτς, Ζοζεφίνα Μαρκαριάν, Ερίκ Ναζαριάν, Στέργιος Νιζήρης, Ομάρ Σαργκάουι
  • ΚΑΣΤ: Γιώργος Συμεωνίδης, Αμέρ Χλεχέλ, Αλί Σουλιμάν, Χιάμ Αμπάς, Μπελτζίμ Μπιλγκίν, Σβέτοζαρ Τσβέτκοβιτς, Ζακί Νερκεσιάν, Άλμα Τέρζιτς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Κωνσταντινούπολη, σήμερα: Έλληνας έμπορος «ψήνεται» για χήρα Τούρκου απατεώνα συνεταίρου, Σέρβα νομίζει ότι βλέπει νεκρό γιο σε αγορά, Βόσνια ηθοποιός και η barwoman του hotel της ξαναπαίζουν Δυσδαιμόνα, Παλαιστίνια γιαγιά χάνεται απ’ την κόρη της ενόψει επανασύνδεσης με αδελφή, παράνομοι εραστές (Ισραηλινή στρατιώτης κι Άραβας προβοκάτορας) μαλώνουν, Αρμένης σταρ του ουτιού ψάχνει κειμήλιο οργανοποιού παππού και Ρωμηός συγγραφέας την πρώην γειτονιά του.

Ωραία μπλέκουν στην «Aξέχαστη Πόλη» – όχι όλοι, αλλά είναι μάλλον το σύνολα πιο στέρεο portmanteau με location – leitmotiv μία πρωτεύουσα, αυτή η ελληνοτουρκική παραγωγή – γέφυρα φιλίας, όπου ένα σεπτέτο νέων (διεθνώς αναγνωρισμένων ή ανερχόμενων) κινηματογραφιστών με καταγωγή από τη βαλκανική ακτίνα στο χάρτη του «ομφαλού» της γείτονος (και σταυροδρομιού ηπείρων, πολιτισμών, φύλων, φυλών, θρησκειών, γλωσσών) λένε «Ιστανμπούλ, Σ’ Αγαπώ» με θεματικό Γαλατά τις ρίζες σε ιστορία ή γεωγραφία, τη μνήμη και τις επιβιώσεις της, τη μητρόπολη ως χωνευτήρι των λογής λογής ετεροτήτων σε meeting, έλξη – άπωση, «περιπέτειες» και, ούτως ή άλλως, σύσφιξη.

Με σειρά εμφάνισης: καλό το «Εγώ Χριστό, Εσύ Αλλάχ» παζάρι υπέρβασης αμοιβαίων αγκυλώσεων του μοναδικού Αθηναίου της ομήγυρης (του Νιζήρη) στην παλιννόστησή του στα 35mm μετά το «Είναι ο Θεός Μάγειρας;», ωσαύτως και της μεταφυσικής οφθαλμαπάτης της μάνας του μακαρίτη νιου (στο Καπαλί Τσαρσί ή απατώμαι;) του Αρσένιεβιτς. Το χουνέρι της επτάδας έρχεται εκ Δανίας, απ’ όπου ο μελαψής Μεσανατολίτικης φύτρας Σαργκάουι τραβάει ζόρι στη (δια)ρατσιστική κόντρα ζευγαριού, που επιχειρεί γιουρούσι κοινότοπα φλου αρτιστίκ (ως μίνι χρονικό μοιχείας) και ανοίκεια ανέραστο (ως στρατευμένο σχόλιο εθνοσύγκρουσης).

Η girl power (επαν)ανάγνωση του «Οθέλλου» με τις «η ζωή μιμείται την τέχνη» και φιλίας συνιστώσες της ξανασηκώνει ωραία το μπαϊράκι χάρη στο σκετς της Μπέγκιτς, το on the road πατιρντί γύρας στο αστικό Πέραν της ξένης μπάμπως φοράει συμπαθέστατα τύπου Αραφάτ μαντίλα στον πρώιμο Μαχμαλμπάφ με αλληγορία απαντοχής ξεσπιτωμένου λαού και ο Ναζαριάν παίζει νατουραλιστικά, όχι κακόηχα, τις χορδές της νοσταλγίας του μουζικάντη στα σοκάκια, ενώ εν πλω πλάνα σ’ ένα φέρι στο Βόσπορο ανά τέταρτο περίπου πάνε τσάρκα το χαρμάνι αυτοτελών επεισοδίων.

Φινάλε με τον (εδώ script doctor και αφορμή έμπνευσης του project, μόλις ο παραγωγός Χουσεΐν Καράμπεϊ έμαθε ότι μένει στην πρώην πολυκατοικία του στην Πόλη!) Πέτρο Μάρκαρη στο μεταξύ οδοιπορικού και προσωπογραφίας dv ντοκιμαντέρ τής εγκατεστημένης μόνιμα πλέον εκεί κόρης του, Ζοζεφίνας, που καλώς – κακώς φαντάζει σαν outtake απ’ το «Οι Κεραίες της Εποχής Μας». Γενί Τζαμί της Έβδομης Τέχνης, λοιπόν, όχι – αλλά απ’ το «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» πολύ πιο σόι. Δε θα μπουχτίσεις Καρακιόι…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μουσαφίρη των αιθουσών τέχνης, μπορεί να το βρεις και τεφαρίκι. Τηλεορασάκια, άσε λίγο τα ντέρτια made in Turkey και δοκίμασε ένα άλλο ραχάτ λουκούμ. Μουλτιπλεξάκια, ετοιμάσου για κουλτουρέ οθωμανικό.

MORE REVIEWS

Trash - 690

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Δύο αγόρια που δουλεύουν σε μια χωματερή στη Βραζιλία, αναζητώντας ένα επιπλέον χαρτζιλίκι μέσα από τους σωρούς των σκουπιδιών, βρίσκουν ένα πορτοφόλι το οποίο φαίνεται πως αναζητά απεγνωσμένα η αστυνομία. Πόσο άσχημα έχουν μπλέξει και πού θα τους οδηγήσει το «κρυφό» περιεχόμενο του ευρήματός τους;

St. Vincent

ST. VINCENT: Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΑΓΙΟΣ

Παραιτημένος από τη ζωή βετεράνος του Βιετνάμ, ιδιότροπος, μονήρης, αλκοολικός, τζογαδόρος και μανιώδης καπνιστής, βγαίνει από το μισανθρωπικό καβούκι του αφού στη ζωή του μπαίνει ο ξύπνιος 12χρονος γιός της άρτι αφιχθείσας, άρτι χωρισμένης γειτόνισσας, τον οποίο προσλαμβάνεται να προσέχει ως… νταντά!

God's Pocket

ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

Βουτηγμένος στα χρέη, το αλκοόλ και τη μιζέρια της εργατικής συνοικίας τού God’s Pocket, ο Μίκι φορτώνεται και το θάνατο του θετού - κι ανεπιθύμητου από τους πάντες - γιου του, ο οποίος σκοτώνεται σε εργατικό «ατύχημα». Τώρα πρέπει να κουμαντάρει και το λογαριασμό της κηδείας αλλά και τη γυναίκα του που δέχεται το επίμονο φλερτάρισμα ενός δημοσιογράφου.

Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day

Η ΚΑΚΗ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Πιτσιρίκος, που τραβάει ακόμη ένα «λούκι» ενώ οι δικοί του είναι αδιάφορα μες στην καλή χαρά, κάνει ευχή μία μέρα προτού κλείσει τα 12 να νιώσουν τι περνάει. Η επιθυμία του γίνεται πραγματικότητα στο έπακρο το επόμενο 24ωρο με νίλες: της μητέρας στη δουλειά, του άνεργου πατέρα προ συνέντευξης, της αδελφής προ σχολικής παράστασης, του αδελφού προ εξετάσεων οδήγησης και prom, και του μωρουλινίου τους (που... πρασινίζει - όχι απ’ το κακό του). Τουλάχιστον το party γενεθλίων του (αν πατήσει κανείς) θα το σώσουν αντάμα;

IDA - 690

IDA

Στην Πολωνία των αρχών του ’60, λίγο πριν ορκιστεί καλόγρια, η ορφανή Άννα ενημερώνεται από την Ηγουμένη της πως πρέπει να συναντήσει το μόνο εν ζωή συγγενικό της πρόσωπο, την αδελφή της μητέρας της, Βάντα. Εκείνη θα της αποκαλύψει την εβραϊκή της ταυτότητα και το αληθινό της όνομα. Κι έτσι η Ίντα θα αποκτήσει μια ιστορία.

MR KLEIN

MR KLEIN

Μάθανε που πήρε τα κανάλια η Τουρκιά και μας την πέφτουνε και στους σινεμάδες τώρα;

ΝΕΑ