FreeCinema

Follow us

ΚΡΥΦΗ ΟΜΟΡΦΙΑ (2016)

(COLLATERAL BEAUTY)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Φράνκελ
  • ΚΑΣΤ: Γουίλ Σμιθ, Έντουαρντ Νόρτον, Κέιτ Γουίνσλετ, Κίρα Νάιτλι, Έλεν Μίρεν, Μάικλ Πένια, Ναόμι Χάρις
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Επιτυχημένος διαφημιστής, μην μπορώντας να ξεπεράσει τον θάνατο της μικρής του κόρης, έχει παραδοθεί στην απέραντη θλίψη. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τόσο αυτόν, όσο και την εταιρεία τους, οι φίλοι και συνεργάτες του καταστρώνουν ένα σχέδιο προκειμένου να τον βοηθήσουν και να βοηθηθούν.

Σε κάποια σκηνή της ταινίας, ο χαρακτήρας που υποδύεται η Ναόμι Χάρις, εξηγεί επί ένα δίλεπτο τι σημαίνει ο όρος «κρυφή ομορφιά». Δύσκολο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς λέει σε αυτόν τον μονόλογο, αλλά σε γενικές γραμμές έχει να κάνει με το καλό που μπορεί να προκύψει από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, όταν πλέον εξαιτίας αυτού του γεγονότος βλέπει κανείς τη ζωή με άλλο μάτι. Μετά το τέλος τού φιλμ, σκέφτηκα πως ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ πήρε τόσο ζεστά το θέμα της «κρυφής ομορφιάς», που τελικά κατάφερε και… έκρυψε ό,τι όμορφο ή ενδιαφέρον μπορεί να περιμένει ένας θεατής από μια κινηματογραφική παραγωγή, με συνέπεια το τελικό αποτέλεσμα να είναι η επιτομή του… τίποτα.

Είναι απορίας άξιον το πώς τόσοι καλοί ηθοποιοί δέχτηκαν να παίξουν σε τούτο το φιλμ, δεδομένου ότι λογικά αποδέχονται τη συμμετοχή τους σε μια ταινία αφού πρώτα διαβάσουν το σενάριο. Από την εναρκτήρια κιόλας σκηνή, στην οποία ο χαρακτήρας του Γουίλ Σμιθ βγάζει έναν υποτίθεται εμπνευσμένο, από καρδιάς λόγο στο προσωπικό της εταιρείας του, θέτοντας το κοσμοϊστορικό ερώτημα «Ποιο είναι το δικό σας γιατί;», αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που θα παρακολουθήσεις θα είναι μια ασυναρτησία άνευ προηγουμένου. Ο Φράνκελ ξεκινά την ταινία του με ένα κάπως ανάλαφρο ύφος, με υποψία χιούμορ, από τη μέση κι έπειτα, όμως την «ντύνει» με τη μελοδραματική όψη των εορταστικών ημερών των Χριστουγέννων, παραδίδοντας ένα εκβιαστικά συναισθηματικό φιλμ, το οποίο κατά βάθος ούτε πραγματικό συναίσθημα έχει, καθώς η αληθινή αφορμή για όλα όσα γίνονται δεν είναι η τραγωδία που βιώνει ο πατέρας που έχει χάσει το παιδί του, αλλά ο κίνδυνος τον οποίο βιώνουν οι συνεταίροι του: να καταστραφεί οικονομικά η εταιρεία τους εξαιτίας της αποστασιοποίησης του καλού τους φίλου, που τυγχάνει και διευθυντής της. Κοντά σε όλα αυτά, υπάρχει μια μεγαλεπήβολη διάθεση να εξηγηθεί το πώς η αγάπη, ο χρόνος και ο θάνατος επηρεάζουν και ενώνουν τις ζωές μας. Οι βαρύγδουποι διάλογοι και οι επιφανειακές αναλύσεις περί αυτών, όμως, θυμίζουν έκθεση μαθητή του δημοτικού σχολείου!

Βλέποντας πως ο Χάουαρντ, ο άλλοτε αληθινός ηγέτης της διαφημιστικής τους εταιρείας, δεν συνέρχεται με τίποτα από το βαρύ χτύπημα της μοίρας (που τον έχει οδηγήσει όχι μόνο να βουτήξει στη θλίψη αλλά και να φλερτάρει με την τρέλα), οι τρεις καλοί του φίλοι αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Προ του κινδύνου η χρηματιστηριακή αξία της επιχείρησής τους να πιάσει πάτο, στήνουν ένα πρωτοποριακό κόλπο, ο σκοπός του οποίου θα είναι να… αποτρελάνουν τον Χάουαρντ, ώστε να πάρουν τον έλεγχο της εταιρείας και, αφού τη σώσουν, να σωθούν κι αυτοί μαζί της. Τώρα, πού ακριβώς βρίσκεται το ανιδιοτελές πνεύμα των Χριστουγέννων σε μια τέτοια κίνηση, πιθανότατα μόνο ο σεναριογράφος Άλαν Λόουμπ μπορεί να εξηγήσει.

Μαθαίνοντας μετά από σχετική παρακολούθηση ότι ο Χάουαρντ έχει ξεκινήσει κανονική αλληλογραφία με τις έννοιες της Αγάπης, του Θανάτου και του Χρόνου (με τον ίδιο τρόπο που τα παιδάκια στέλνουν γράμματα στον Άι Βασίλη, για να γίνει πιο κατανοητό…), προσλαμβάνουν τρεις ηθοποιούς, ώστε να υποδυθούν ο καθένας ξεχωριστά μία από αυτές τις έννοιες, εμφανιζόμενοι μπροστά του εκεί που αυτός δεν το περιμένει, πιάνοντας κουβέντα μαζί του, απαντώντας στα ερωτήματα που αυτός έχει θέσει στις επιστολές του και οδηγώντας τον έτσι πιο κοντά στην… παράνοια. Διαβολικό το σχέδιο, ασφαλώς. Προφανέστατα, στην πορεία θα γίνει φανερό πως και οι τρεις φίλοι του Χάουαρντ (άμα έχεις τέτοιους φίλους…) έχουν τα θέματά τους με αυτές τις έννοιες και, φυσικά, θα πάρουν στο τέλος το «μεγάλο μάθημα της ζωής» από όλη αυτή την παράσταση που έστησαν.

Διόλου παράξενο που οι καλύτερες στιγμές της ταινίας είναι εκείνες στις οποίες εμφανίζεται η Έλεν Μίρεν. Υποδυόμενη τον Θάνατο, ξεφεύγει από την αφόρητη σοβαροφάνεια και την επιτηδευμένη θλίψη των υπολοίπων, πασπαλίζοντας με νάζι και μπρίο τον χαρακτήρα τής ηθοποιού του θεάτρου, που δέχεται με ιδιαίτερο κέφι αυτό που της προτείνεται, μιας και δείχνει απογοητευμένη από τα δικά της θεατρικά πεπραγμένα. «Μήπως να έπαιζα και τους άλλους δύο ρόλους;» ρωτάει σε κάποια στιγμή, παίρνοντας αρνητική απάντηση, δυστυχώς. Ο πρωταγωνιστής Γουίλ Σμιθ, κατά το πρώτο μισό του φιλμ, μένει σε δεύτερο πλάνο, βγαίνοντας μπροστά στη συνέχεια, όταν το μελόδραμα απογειώνεται, όχι όμως και η δική του ερμηνεία, καθώς δίνει ρεσιτάλ από συνοφρυωμένες και σκεπτικές πόζες, αφού θέλει να καταστήσει σαφές πως είναι θλιμμένος. Τα μάτια του είναι διαρκώς μισοδακρυσμένα, με τον ίδιο να μην κάνει τίποτε άλλο για να υπογραμμίσει τη βαθιά απόγνωση στην οποία έχει βρεθεί. Στις δε σκηνές που μοιράζεται με τη σύμβουλο θλίψης (Ναόμι Χάρις), τα άψυχα κλισέ δίνουν και παίρνουν, καταλήγοντας στο λυτρωτικό, με μια υποψία twist φινάλε, που περισσότερο με παρωδία μοιάζει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Δράμα, με διάθεση φιλοσοφικών αναζητήσεων σε θέματα πεπρωμένου, θανάτου και ύπαρξης, με φόντο τις γιορτινές μέρες και το «θαύμα» των Χριστουγέννων. Το μόνο θαύμα που πετυχαίνει, όμως, είναι ο εκτός τόπου σεναριακός αχταρμάς και η αφόρητη ζαχαρένια βαρεμάρα. Θα εντυπωσιάσει ίσως εκείνους που θα το επιλέξουν ως την πρώτη ταινία που βλέπουν στη ζωή τους. Όσοι έχετε ήδη δει έστω και μία στο παρελθόν, δεν υπάρχει λόγος αυτή να γίνει η δεύτερη. Οι φανατικοί του κινηματογράφου, καλό είναι να μπουν στο mode του… «ούτε απέξω».

MORE REVIEWS

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΓΚΡΙΝ

Αγγλία, 1959. Χήρα θέλει ν’ ανοίξει βιβλιοπωλείο σε γραφικό επαρχιακό χωριό, συναντώντας τη σφοδρή αντίδραση των ντόπιων που δεν δείχνουν να ενστερνίζονται την επιθυμία της. Η κυρία Γκριν, όμως, είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει το όνειρό της όσα εμπόδια κι αν μπουν στο διάβα της.

IL POSTINO: Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Άνεργος λόγω… ναυτίας γιος ψαρά σε απομονωμένο ψαροχώρι της Ιταλίας των 50s, ο Μάριο αναλαμβάνει χρέη ταχυδρόμου του εξόριστου εκεί Χιλιανού, περίφημου ποιητή και κομουνιστή Πάμπλο Νερούδα. Και αφού γίνει φίλος και συνομιλητής του, θα κατακτήσει τα λόγια και τη γυναίκα της ζωής του, που τόσο καιρό του διέφευγαν.

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ

Υποαμειβόμενος μηχανικός σε αμαξοστάσιο του ΟΣΕ των Σκοπίων βάζει στο χέρι προσωρινά ορφανή ποσότητα χασίς. Ανίκανος να το ξεφορτωθεί, φτιάχνει space cake που ανασταίνει από τους αφόρητους πόνους και την αυτολύπηση τον τερματικά καρκινοπαθή γέρο του, για τον οποίο είχε εγκαταλείψει σπουδές, ώσπου η κατάσταση θα ξεφύγει ιλαροτραγικά. Σε trip θ’ αφήσουν πίσω τα παλιά;

Ο 20ος ΜΟΥ ΑΙΩΝΑΣ

Δύο δίδυμα κορίτσια που ζουν πάμφτωχα, υπό κάκιστες συνθήκες στην Ουγγαρία, χωρίζονται όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι τις παίρνουν μαζί τους. Χρόνια αργότερα, θα βρεθούν στο ίδιο τρένο του Οριάν Εξπρές, χωρίς να έχουν ιδέα η μία για την άλλη.

MAMMA MIA! HERE WE GO AGAIN

Η Ντόνα έχει πεθάνει, η Σόφι είναι έγκυος και ανακαινίζει το παλιό ξενοδοχείο τής… «mamma mia», όλα τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής της βρίσκονται καθ’ οδόν για να το γιορτάσουν μαζί της και οι μνήμες φέρνουν έντονα συναισθήματα.