FreeCinema

Follow us

ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ & ΓΟΥΙΝΙ (2018)

(CHRISTOPHER ROBIN)

  • ΕΙΔΟΣ: Οικογενειακή Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μαρκ Φόρστερ
  • ΚΑΣΤ: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Χέιλι Άτγουελ, Μπρόντι Καρμάικλ, Μαρκ Γκάτις
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Από τότε που άφησε πίσω του τους φανταστικούς… λούτρινους φίλους του και το Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων, ο Κρίστοφερ Ρόμπιν μετατράπηκε σε ένα ενήλικο «παιδί» ώριμων ευθυνών. Οικογενειάρχης και εργασιομανής, μα διόλου ευτυχής, ίσως ονειρεύεται την επιστροφή στις μέρες της παιδικής αναμελιάς, παρέα με… τον Γουίνι το Αρκουδάκι.

Αρχικά, πρέπει να εξομολογηθώ πως δεν έχω δει οτιδήποτε με τον Γουίνι το Αρκουδάκι και τους άλλους φίλους του, ποτέ στη ζωή μου! Δεν ταίριαξε το timing ηλικιακά. Δεν είμαι και γονιός, άρα δεν υποχρεώθηκα. Ο συγκεκριμένος animated κόσμος ηρώων αφορά αποκλειστικά παιδάκια (κάτω των 10 ετών…) και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Πρέπει να υπάρχουν και αυτά τα έργα, τα οποία συχνότερα… βασανίζουν τους ενήλικες συνοδούς, αλλά τι να κάνεις, είναι σαν τα βράδια που σε ξυπνάει το μωρό στον ύπνο και κάποιος θα χρειαστεί να το σταματήσει. Θα το πνίξεις; Όχι. Ακριβώς έτσι, κάποιος πρέπει να πάει και το ανήλικο στο σινεμά. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος να μην ανακαλύψει την ύπαρξη της τάδε παιδικής ταινίας. Κι εσύ, δεν υπάρχει περίπτωση να την αποφύγεις.

Σπάνια οι παιδικές (ή οικογενειακές, διότι για λόγους ηλικιακούς, θα συρθεί όλο το «σόι» μαζί…) ταινίες κατορθώνουν να ικανοποιήσουν τους πάντες, από το ανήλικο μέχρι τον γονιό. Τούτη εδώ, λοιπόν, πετυχαίνει κάτι ακόμη πιο σπάνιο: δεν πρόκειται να αγγίξει κανέναν! Με αυτό το δεδομένο και ασχέτως production value, το «Κρίστοφερ & Γουίνι» παίρνει τη χείριστη αξιολόγηση από εμένα. Αν ήμουν παιδί, θα το βαριόμουν. Ως ενήλικας, το σκυλοβαρέθηκα. Ειλικρινά, είναι ένα έργο που δεν αφορά… απόλυτο ηλικιακό εύρος, από το μικρότερο στο μεγαλύτερο. Η ιστορία δεν πρόκειται να συγκινήσει κανέναν (ή, έστω, μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από ενήλικες ή ίσως κάτι θυμίσει σε ένα ανήλικο που παραμελείται από τους γονείς του διότι εκείνοι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στη δουλειά τους και εκτός σπιτιού), τα ηθικά διδάγματα είναι κραυγαλέα απλοϊκά και ο συνδυασμός του live action σύμπαντος με την παρέα του Γουίνι είναι μια σκέτη αστοχία, για την οποία ευθύνεται περισσότερο η ανεπαρκής ιστορία (κάποιοι δεν είχαν δει τις πρόσφατες ταινίες του «Πάντινγκτον», για να πάρουν μαθήματα…).

Οι γνώστες των animated χαρακτήρων και του φανταστικού Δάσους των Γαλάζιων Ονείρων ήδη θα έχουν υποψιαστεί ότι ο Κρίστοφερ Ρόμπιν έχει μεγαλώσει (και έχει γίνει… Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), έχει παντρευτεί, έχει γίνει πατέρας και εργάζεται σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του σε ένα παλιακό περιβάλλον Λονδίνου. Δεν χρειάζεται να το σκεφτείς πολύ. Είναι το concept της «αυτοψυχανάλυσης» της απώλειας του παιδιού μέσα του, που με τόσο θάρρος σκηνοθέτησε «μιλώντας» σε τόσα «χαμένα παιδιά» το 1991 ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ατυχώς, όμως, εδώ δεν προέκυψε «Hook». Γιατί ο κεντρικός ήρωας του Μαρκ Φόρστερ είναι αφόρητα απλοϊκός, δεν έχει κανένα βάθος, δεν ανοίγει την ψυχή του μπροστά στα πράγματα που έχει αποχωριστεί, δεν τολμά να στείλει τα αντίστοιχα μηνύματα στους ενήλικες θεατές που βρίσκονται στη θέση του. Από δίπλα, όλο αυτό το παιδιάστικο καταστασιακό συγκρούεται σαν τροχαίο με τις ανάγκες του ανήλικου κοινού να παρακολουθήσει κάτι… αφελές και φανταστικό, κάτι παιχνιδιάρικο και περιπετειώδες. Που δεν προκύπτει ποτέ (εντάξει, η σκηνή στον σταθμό του τρένου ή εκείνη της καταδίωξης του φινάλε δεν είναι καν αρκετές)!

Έτσι, το «Κρίστοφερ & Γουίνι» αναλώνεται σε σκηνές διαλόγων άνευ ουσίας, ως πλοκή δεν έχει τίποτε να προσφέρει (ο Κρίστοφερ είναι φορτωμένος από τις υποχρεώσεις της δουλειάς και πρέπει να τελειώσει μια επείγουσα παρουσίαση, ενώ ο Γουίνι περνάει στο ρεαλιστικό σύμπαν της θνητής ζωής για να βρει τον παιδικό του φίλο), χαρακτήρες και ρόλοι είναι ελάχιστοι για να στηρίξουν με υποπλοκές την ιστορία και, στην τελική, η πλήξη σε παίρνει από κάτω και τα 104 λεπτά της ταινίας λειτουργούν το ίδιο ανώφελα και για ένα παιδάκι και για τον ενήλικα συνοδό του.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μια «οικογενειακή» ταινία που ή καταφέρνει να κάνει όλες τις ηλικίες να μισήσουν το σινεμά ή έχει σκοπό να οδηγήσει τις μικρότερες στην… ψυχανάλυση (από το τραύμα της θέασης ή τον τρόπο με τον οποίο του λέει πως όταν μεγαλώσει θα γίνει σαν τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ – όχι εμφανισιακά)! Προσοχή: αν έχετε ανήλικα παιδιά που αγαπούν τον Γουίνι και τα υπόλοιπα ζωάκια της παρέας του, επειδή το έργο παίζεται και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, φροντίστε να τα έχετε ενημερώσει από πριν ότι πρόκειται να δουν κάτι που έχει γραφτεί για να γίνει καλύτερα κατανοητό από ηλικίες… εφηβικές και άνω. Με άλλα λόγια, δεν είναι μια κυριολεκτικά κακή ταινία. Απλά, δεν αφορά κανέναν. Κι αυτό την κάνει… χειρότερη από κακή.

MORE REVIEWS

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΕΛ ΡΟΑΓΙΑΛ

Τέλη του ’60, κάπου έξω από την Καλιφόρνια. Επτά άγνωστοι με ξεχωριστά μυστικά και σκοπό βρίσκονται για μια βραδιά σε ένα απομονωμένο motel. Ποιοι θα καταφέρουν να κάνουν check out;

LORO

Τον λένε Σίλβιο. Είναι ο «μεγάλος» της Ιταλίας. Αλλά κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική…

ΚΤΗΝΟΣ

Νεαρή γυναίκα ερωτεύεται γοητευτικό απόκληρο και βασικό ύποπτο σειράς άγριων δολοφονιών που έχουν τρομοκρατήσει τη μικρή, απομονωμένη κοινότητα όπου ζει, μόνο για να έρθει τελικά αντιμέτωπη με το δικό της σκοτεινό παρελθόν.

PEPPERMINT

Χαροκαμένη γυναίκα βλέπει τους δολοφόνους συζύγου και κόρης να τη σκαπουλάρουν, καθώς επίορκοι δικαστές και διεφθαρμένοι αστυνομικοί καθαρίζουν για λογαριασμό τους. Εκείνη κάνει υπομονή, μένει στο παρασκήνιο και όταν κάποια χρόνια μετά νιώθει έτοιμη, αρπάζει τα όπλα γυρεύοντας εκδίκηση. Ο Νόμος τώρα είναι στα χέρια της...

ΠΟΘΟΣ

Πενηντάρης εργένης πληροφορείται από την πρώην σύντροφό του όχι μόνο πως όταν είχαν χωρίσει (είκοσι χρόνια πριν) εκείνη ήταν έγκυος, αλλά και πως ο γιος τους, Άνταμ, έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο νεόκοπος πατέρας ακούει τα νέα βάζοντας σκοπό να γνωρίσει έστω μετά θάνατον τον γιο του, αφού εν ζωή αγνοούσε την ύπαρξή του.