FreeCinema

Follow us

Η ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ (2019)

(CHILD'S PLAY)

  • ΕΙΔΟΣ: Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λαρς Κλέβμπεργκ
  • ΚΑΣΤ: Όμπρεϊ Πλάζα, Γκέιμπριελ Μπέιτμαν, Μπράιαν Ταϊρί Χένρι, Τιμ Μάθισον, Τρεντ Ρέντεκοπ, Ντέιβιντ Λιούις, Μπίατρις Κίτσος, Τάι Κονσίλιο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Single mother που μοχθεί για τα προς το ζην χαρίζει στον 13χρονο υιό της μία κούκλα για τα γενέθλιά του. Την αποκαλούν Buddi και είναι προγραμματισμένη να στέκεται δίπλα του ως ο καλύτερος φίλος του… μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος!

Από Chucky… «παρεάκι»! Και χωρίς φονικούς «σατανάδες» των οποίων το πνεύμα «μετακομίζει» στην κούκλα που έκανε trend στο είδος των ταινιών τρόμου το 1988, γνώρισε ουκ ολίγα (έξι, παρακαλώ) sequel, μέχρι και «Νύφη» (!) το 1998, κι εφέτος ξαναζωντανεύει από μία εγκληματικά στείρα χολιγουντιανή βιομηχανία που ούτε τον όρο του «remake» σέβεται, ούτε και αντιλαμβάνεται τι εστί «reboot» vintage franchise. Αποτέλεσμα, μία εντελώς καινούργια «Κούκλα του Σατανά» η οποία στο φιλμ μπορεί να επιστρέφεται πίσω στο κατάστημα διότι προκύπτει ελλαττωματική, στην πραγματικότητα, όμως, θα έπρεπε να είχε πεταχτεί σε κάδο ανακύκλωσης. Στην ψύχρα.

Αποθεωτικά ρατσιστική και ξενοφοβική η εισαγωγή, σε φάμπρικα σκλαβιάς όπου κατασκευάζονται οι κούκλες Buddi, με έναν κακομοίρη Βιετναμέζο να «την ακούει» από τον προϊστάμενό του και κατόπιν να αντιδρά «επαναστατικά» και εκδικητικά απέναντι στην ιμπεριαλιστική Δύση (λέμε τώρα), «φυτεύοντας» σκαρταδούρα λογισμικού στο προϊόν, το οποίο πρόκειται να καταναλώσει μία κάποια αθώα αμερικανική οικογένεια. Μετά την αρχική «πλάκα», η ταινία μάς συστήνει τη μάνα Κάρεν (η Όμπρεϊ Πλάζα ήταν «άτακτη» στα νιάτα της…) που εργάζεται στο ταμείο μεγάλου καταστήματος παιχνιδιών κι έχει παιδί ηλικίας 13 ετών, αλλά δεν τα φέρνει βόλτα ώστε να του αγοράσει δώρο γενεθλίων. Η επιστροφή μίας κούκλας Buddi με «δυσλειτουργίες» της δίνει την ιδέα να την κάνει δική της και να χαρίσει στον γιο της αυτό το… κακάσχημο cloud-connected AI, το οποίο θέλει να γίνει ντε και καλά ο καλύτερος φίλος και προστάτης του αγοριού (που φυσικά δεν έχει παρέες με κανένα άλλο παιδί στη γειτονιά…).

Όπως γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, τούτο εδώ το έργο δεν έχει καμία σχέση με το original του ’88, αδικαιολόγητα η κούκλα έχει «διαλείψεις» και ενίοτε μονολογεί χρησιμοποιώντας το παλιό όνομα του Chucky, ενώ ακόμη και στην όψη το πράγμα είναι τόσο γκροτέσκα «πειραγμένο», που λες και θέλει να διαγράψει κάθε σχέση με την πρωτότυπη κούκλα! Ο Buddi, από υπερ-προστατευτικός απέναντι στον Άντι, καταντά να μοιάζει με απειλή που βάζει στο μάτι όποιον μπορεί να βλάψει ή να πονέσει το ανήλικο αφεντικό του (είτε είναι η γάτα του που τον γρατζουνάει και ματώνει, είτε ο εραστής της μαμάς που το παιδί δεν θέλει να βλέπει καν στο σπίτι τους). Η δεύτερη εντελώς ενοχλητική και βαθύτατα συντηρητική σεκάνς του φιλμ παρουσιάζει τον Άντι και δύο γείτονες που γίνονται φίλοι του να διασκεδάζουν βλέποντας το sequel του… «Σχιζοφρενή Δολοφόνου με το Πριόνι» (1986). Οι σκηνές του έργου είναι εντελώς gore (και χιουμοριστικές, αν γνωρίζετε την ταινία) και τα παιδιά ξεκαρδίζονται, αλλά ο Buddi εμπνέεται από αυτές για το πώς θα σκοτώσει τα επερχόμενα θύματά του. Το ‘χουμε; Η κινηματογραφική βία «γεννά» δολοφόνους!

Το σενάριο αυτού του εντελώς αποτυχημένου σε περιεχόμενο «reboot» παίρνει διαστάσεις κακού αστείου στην εξέλιξή του, με την παρέα των παιδιών να νομίζει ότι βιώνει το… «Stranger Things», σε ένα πλαίσιο αντι-καπιταλιστικής (!) κριτικής του αμερικανικού καταναλωτισμού, με αιχμές για τους κινδύνους των smart electronics και των όποιων συσκευών παρακολούθησης της ιδιωτικής (ουσιαστικά) ζωής μας, μπερδεύοντας ιδέες από «Το Ξύπνημα των Νεκρών» (1978) του Ρομέρο και τα «Gremlins» (1984) μέχρι το «Ένας Μπαμπάς μα τι Μπαμπάς» (1996), για να καταλήξει σε ένα επικά φασαριόζικο φιάσκο που θες να ξεχάσεις πριν καν φτάσει στα end credits. Μερικές δεκαετίες πριν, απλά, θα του έβγαζες και τις μπαταρίες. Πριν το πετάξεις στα σκουπίδια…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

«Rated R for bloody horror violence». Μόλις εξαντλήθηκαν τα θετικά στοιχεία αυτής της ταινίας. Θα μπορούσε να έχει και άλλο τίτλο, μπας και δεν ρεζίλευε το παρελθόν του franchise. Άσε που, μεταξύ μας, «Η Κούκλα του Σατανά» του ’88 δεν υπήρξε και ποτέ πρωτοκλασάτο φιλμ στο είδος του. Για τα αζήτητα του home entertainment, πολύ σύντομα.

MORE REVIEWS

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΗΛΙΟ

Μία συμμορία ληστεύει το τρένο που μεταφέρει τον Ιάπωνα πρέσβη. Ανάμεσα στη λεία βρίσκεται και ένα σπάνιο ξίφος, δώρο της Ιαπωνίας προς τον Πρόεδρο Γκραντ. Ο αρχηγός της συμμορίας, προδομένος από τον συνεργάτη του, θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον σωματοφύλακα του πρέσβη ώστε να βρεθεί το ξίφος.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ

Τέσσερις φίλες, τρεις 84χρονες και μια 89χρονη, συναντιούνται στο σπίτι της μίας εξ αυτών στη βρετανική εξοχή και συζητούν, αναπολούν, γελούν και συγκινούνται. Απλώς, δεν πρόκειται για τέσσερις κοινές ηλικιωμένες, αλλά για τα «χρυσά κορίτσια» της βρετανικής (και παγκόσμιας) υποκριτικής!

Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Άρτι παραιτηθείς από την General Motors, ο Τζον ΝτεΛόριαν ανοίγει τα φτερά της δικής του εταιρείας σχεδιάζοντας το αυτοκίνητο των ονείρων του. Το project είναι ακριβό, τα χρήματα δεν φτάνουν, όμως για καλή του τύχη ο νέος του γείτονας είναι πιλότος με άκρες στην Κολομβία. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή; Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΝΕΟΙ

Στη μεταδιδακτορική Χιλή, παρέα οικογενειών ζει στην απομονωμένη φύση των πρόποδων των Άνδεων. Γονείς και παιδιά ετοιμάζονται για την μεγάλη πρωτοχρονιάτικη γιορτή, αν και για τα δεύτερα, μεγαλύτερη σημασία έχει το τέλος της εποχής της αθωότητάς τους.

Η ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

Γηραιός απατεωνίσκος μεταμφιέζεται σε ηλικιωμένη γυναίκα και για σκοπούς που έχουν να κάνουν με ένα πολύτιμο αντικείμενο το οποίο μοναχική εκδότρια βιβλίων έχει στην κατοχή της, πιάνει το γειτονικό της διαμέρισμα. Εκείνη στην αρχή θα συμπαθήσει την εκκεντρική γιαγιούλα, σύντομα όμως θα προκύψουν (τι άλλο…) παρεξηγήσεις.