FreeCinema

Follow us

ΚΟΚΟΜΠΛΟΚΟ (2018)

(BLOCKERS)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κέι Κάνον
  • ΚΑΣΤ: Κάθριν Νιούτον, Τζον Σένα, Λέσλι Μαν, Άικ Μπάρινχολτζ, Γκίντιον Άντλον, Τζέραλντιν Βισγουάναθαν, Γκρέιαμ Φίλιπς, Μάιλς Ρόμπερτς, Τζίμι Μπέλιντζερ, Ραμόνα Γιανγκ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: UIP

Τρεις κολλητές φίλες σχεδιάζουν να χάσουν την παρθενιά τους στο prom night του σχολείου τους. Οι γονείς τους θα πάρουν χαμπάρι και θα επιχειρήσουν να τις σταματήσουν, παρακολουθώντας κάθε βήμα τους και, φυσικά, προκαλώντας σωρεία καταστροφικών επεισοδίων.

Παρατηρείται έντονα τον τελευταίο καιρό αυτή η τάση προς την πιο vulgar κωμωδία με γυναικεία θέματα ή ηρωίδες, λες και πρέπει να υπάρξει κάποιας μορφής «ισότητα» και στο κακό χιούμορ! Σαν να λέμε ότι «αφού οι άνδρες πέσανε μέσα στα σκατά, ας τους ακολουθήσουμε κι εμείς, γιατί πρέπει να είμαστε ίσοι». Ελάχιστοι τίτλοι αυτού του είδους ξεχωρίζουν. Πριν γίνει trend, το Χόλιγουντ είχε σχεδόν σοκαριστεί με το «The Sweetest Thing» (2002), μια σαφή εμπορική αποτυχία στις ΗΠΑ που κατάφερε να διασωθεί από το international box-office και τα σεξιστικά του αστεία παραμένουν αμείλικτα ξεκαρδιστικά ή απόλυτα ξεδιάντροπα. Οι «Φιλενάδες» (2011) ήταν ο πιο… decent τίτλος για το genre, με σκατολογικές (κυριολεκτικά!) δόσεις χιούμορ, δυνατό σενάριο και καλοδουλεμένους χαρακτήρες, όμως από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε μια τεράστια κατηφόρα που οδήγησε σε κάκιστα κρούσματα όπως τα περσινά «Πάρτι Γυναικών» και «Girls Trip», τα οποία κόπιαραν με… εντελώς λάθος τρόπους το αντίστοιχο δικαίωμα των γυναικών να παρτάρουν άγρια στο δικό τους bachelor, δίνοντας μια «girl power» απάντηση στο franchise του «The Hangover».

Το starting point του θέματος στο «Κοκομπλόκο» όχι μόνο είναι γυναικείο, αλλά σκηνοθετείται (ως ντεμπούτο) και από γυναίκα, η οποία έχει μακρά πείρα στην παραγωγή τηλεοπτικών σειρών («30 Rock») και ταινιών (το franchise του «Pitch Perfect»). Με αυτό το βιογραφικό, θα περίμενε κανείς κάτι πραγματικά ευπρόσωπο από την Κέι Κάνον. Αντ’ αυτού, η περίπτωση της κοριτσίστικης απώλειας της παρθενιάς γίνεται ένα αποτροπιαστικό θέαμα που ακόμη κι όταν προσπαθεί να περάσει κάποια σωστά μηνύματα (σεξουαλικότητας, για παράδειγμα), το αποτέλεσμα λειτουργεί αντίστροφα και ίσως πιο συντηρητικά από αυτό που σκόπευε να στηλιτεύσει.

Τα τρία κορίτσια που βάζουν σκοπό της ζωής τους να πηδηχτούν για πρώτη φορά στο prom night διχάζονται μέσα από συζητήσεις ανώριμες (της ηλικίας τους, δηλαδή…) γύρω από την αξία της παρθενίας και το πώς επιλέγεις τον γκόμενο στον οποίο θα τη «χαρίσεις», αν πρέπει να συνδυάζεται το σεξ με τον έρωτα, πώς θέλεις να το θυμάσαι ή… πώς λες στις φίλες σου ότι το σαλάκι στάζει κάθε φορά που συναντάς εκείνη την Ασιάτισσα από το σχολείο σου! Ενώ, λοιπόν, τα παιδιά δείχνουν τόσο ελευθέρια και… φυσιολογικά, οι γονείς τους φρικάρουν εντελώς όταν συνειδητοποιούν (μέσω μιας από τις ελάχιστες πραγματικά αστείες σκηνές του φιλμ, με τα emoji) πως τα «μπουμπουκάκια» τους πρόκειται να… διακορευτούν, και ξεκινάνε εκστρατεία παρακολούθησης των κοριτσιών ώστε να σαμποτάρουν κάθε απόπειρά τους να… ξεβρακωθούν μπροστά σε «ξαναμμένο» αγόρι!

Η ιδέα υπόσχεται πολλά, όμως η ιστορία παραπαίει ανάμεσα σε νεο-συντηρητικές ακρότητες του σήμερα και τόση κακογουστιά στο «χιούμορ τουαλέτας» που κάνει ακόμη κι εκείνον τον πρώτο διδάξαντα στο genre, το «Πάρτι για Εργένηδες» (1984), να μοιάζει με… Τζέιμς Άιβορι! Οι ενήλικες αναφορές στο σεξ δηλώνονται με έναν «απαγορευτικά» (και καλά) kinky τρόπο (στη σκηνή που οι γονείς γίνονται κατά λάθος «ματάκηδες» και ανακαλύπτουν τα ιδιωτικά βίτσια γνωστού τους ζευγαριού), ενώ οι εφηβικές δοκιμασίες «διασκέδασης» στις οποίες ενίοτε καλούνται να συμμετάσχουν για να μην χαλάσει το «camouflage» τους σε χώρους όπου δεν επιτρέπεται η παρουσία γονέων, φτάνει μέχρι τη σκηνή του «alcohol enema» (!), το οποίο εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει, απλά απορεί με το γιατί μπορεί κάποιος θεατής να γελάσει με αυτό…

Παραδόξως, το «Κοκομπλόκο» αν και μιλά περισσότερο στο νεανικό κοινό, σπαταλά την πλειοψηφία της διάρκειάς του όχι με το τι κάνουν τα παιδιά (τίποτε το ενδιαφέρον ή καλογραμμένο σε διάλογο, εδώ που τα λέμε) αλλά με το τι… θυμούνται και χαίρονται οι γονείς τους, αφήνοντας μια ακόμη ευκαιρία, του να γίνει ένα κάπως πιο κοριτσίστικο «Superbad» (για παράδειγμα), να πάει χαμένη. Ακόμη και η προσπάθεια να δώσει κάποιο ηθικό δίδαγμα σχετικά με τη σεξουαλική «διαφορετικότητα» δείχνει στείρα και (με έναν τρόπο) «ασφαλής», καθώς μια λεσβιακή σχέση είναι συχνότερα αποδεκτή (αν όχι και… raunchy) από το ανδρικό κοινό (για ευνόητους λόγους).

Στην τελική, ίσως η σκηνή που με ενόχλησε περισσότερο να ήταν εκείνη με τους… ψηφιακούς (!) εμετούς μέσα στη λιμουζίνα. Μαζί με το γεγονός ότι δεν γέλασα καθόλου. Στενοχωρήθηκα για μερικούς από τους (καλούς) κωμικούς που συμπεριλαμβάνει το καστ. Και δεν κατάλαβα γιατί αυτό το πράγμα μπορεί να ιδωθεί (και) ως περίπτωση «φεμινιστικού» φιλμ, όταν τα πάντα απεικονίζονται σαν θλιβερή καρικατούρα. Σακούλα, κανείς;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αποκαρδιωτική και διόλου αστεία κατρακύλα για το είδος της «gross out» κωμωδίας, που ίσως συμβαδίζει με την παράλληλη κατάπτωση των αξιών της pop κουλτούρας. Ναι, έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τις… κλανιές του Μελ Μπρουκς και την εποχή στην οποία το «βρώμικο» χιούμορ ήταν και απόλυτα φυσικό, αβίαστα ξεκαρδιστικό και ενίοτε έξυπνα συμβολιστικό. Όταν, πλέον, ξεπερνά και εκείνο των αδελφών Φαρέλι, αλλά με αστοχία στις προθέσεις και τις αναφορές του, το γέλιο σου κόβεται. Απλά.

MORE REVIEWS

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΕΛ ΡΟΑΓΙΑΛ

Τέλη του ’60, κάπου έξω από την Καλιφόρνια. Επτά άγνωστοι με ξεχωριστά μυστικά και σκοπό βρίσκονται για μια βραδιά σε ένα απομονωμένο motel. Ποιοι θα καταφέρουν να κάνουν check out;

LORO

Τον λένε Σίλβιο. Είναι ο «μεγάλος» της Ιταλίας. Αλλά κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική…

ΚΤΗΝΟΣ

Νεαρή γυναίκα ερωτεύεται γοητευτικό απόκληρο και βασικό ύποπτο σειράς άγριων δολοφονιών που έχουν τρομοκρατήσει τη μικρή, απομονωμένη κοινότητα όπου ζει, μόνο για να έρθει τελικά αντιμέτωπη με το δικό της σκοτεινό παρελθόν.

PEPPERMINT

Χαροκαμένη γυναίκα βλέπει τους δολοφόνους συζύγου και κόρης να τη σκαπουλάρουν, καθώς επίορκοι δικαστές και διεφθαρμένοι αστυνομικοί καθαρίζουν για λογαριασμό τους. Εκείνη κάνει υπομονή, μένει στο παρασκήνιο και όταν κάποια χρόνια μετά νιώθει έτοιμη, αρπάζει τα όπλα γυρεύοντας εκδίκηση. Ο Νόμος τώρα είναι στα χέρια της...

ΠΟΘΟΣ

Πενηντάρης εργένης πληροφορείται από την πρώην σύντροφό του όχι μόνο πως όταν είχαν χωρίσει (είκοσι χρόνια πριν) εκείνη ήταν έγκυος, αλλά και πως ο γιος τους, Άνταμ, έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο νεόκοπος πατέρας ακούει τα νέα βάζοντας σκοπό να γνωρίσει έστω μετά θάνατον τον γιο του, αφού εν ζωή αγνοούσε την ύπαρξή του.