FreeCinema

Follow us

BEL CANTO (2018)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πολ Γουάιτζ
  • ΚΑΣΤ: Τζουλιάν Μουρ, Κεν Γουατανάμπε, Σεμπάστιαν Κοχ, Κριστόφ Λαμπέρ, Ρίο Κάσε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Μια διάσημη Αμερικανίδα soprano, ένας Ιάπωνας μεγιστάνας και οι λοιποί καλεσμένοι και προσωπικό στην έπαυλη πολιτικού μιας χώρας της Νοτίου Αμερικής γίνονται όμηροι μιας ομάδας επαναστατών.

Άλλη μια πρόσφατη ταινία με θέμα μια απαγωγή / ομηρεία από επαναστάτες, μετά το «7 Μέρες στο Εντέμπε», που δυστυχώς επίσης καταλήγει περισσότερο Πύργος της Βαβέλ παρά μια επιτυχημένη διεθνής συμπαραγωγή. Τουλάχιστον, το «Εντέμπε» είχε τα πιο στιβαρά θεμέλια μιας αληθινής ιστορίας, ενώ αυτό βασίζεται σε ένα bestseller μυθιστόρημα της Αν Πάτσετ, με τη σειρά του αμυδρά εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία που συνέβη στο Περού, αν και η νοτιοαμερικανική χώρα στην οποία διαδραματίζεται παραμένει ακατονόμαστη. Ο (Βορειο)αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Πολ Γουάιτζ έχει μαζέψει ένα επιτελείο διεθνών συντελεστών και, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, το αποτέλεσμα κάπου… χάνεται στη μετάφραση.

Το χειρότερο στοιχείο της ταινίας είναι η άχαρη, άνευρη και γενικότερα ατυχής σκηνοθεσία του Γουάιτζ, ειδικά όταν πρόκειται για τους ηθοποιούς του, αρκετοί εκ των οποίων είναι (το λιγότερο) διεθνώς αναγνωρισμένοι. Αυτό, για έναν σκηνοθέτη που, παρότι όχι σπουδαίος, οι επιτυχίες του έχουν να επιδείξουν σωστή καθοδήγηση ηθοποιών (με ίσως πιο τρανταχτό παράδειγμα το «Για Ένα Αγόρι»), είναι παράξενο και απογοητευτικό. Το καστ του εδώ, μιλώντας κυρίως ο καθένας τη γλώσσα του, μοιάζει κατά καιρούς αβέβαιο για την εξέλιξη των χαρακτήρων τους οποίους υποδύονται, έχοντας ιδιαίτερα «άβολες», ξύλινες στιγμές, ενώ οι συχνά μελοδραματικοί διάλογοι δεν βοηθούν κανέναν να γίνει πιστευτός καθ’ όλη την παρουσία του σε αυτό το δράμα. Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι, κάποιες σκηνές (ή στιγμές, έστω) καταφέρνουν να αποδοθούν με τον απαραίτητο συναισθηματικό αντίκτυπο, αλλά αυτό μάλλον οφείλεται περισσότερο στο φυσικό υποκριτικό διαμέτρημα ηθοποιών όπως η Μουρ, ο Γουατανάμπε και ο Κοχ, παρά στις αδέξιες προσπάθειες του Γουάιτζ να κουμαντάρει ένα τόσο πολυ-πολιτισμικό επιτελείο. Η παρουσία της Μουρ σε αυτή την περίεργη συμπαραγωγή, δε, είναι κάπως απροσδόκητη, περίπου όπως ο ρόλος της, αυτός μιας διεθνούς φήμης soprano (δεν τραγουδά η ίδια, φυσικά): κανείς δεν περιμένει πως θα δει μια τόσο μεγάλη star σε ένα τόσο… αβέβαιο μέρος!

Όσον αφορά την αφήγηση της ταινίας, και πάλι τα πράγματα είναι αβέβαια. Είναι περιπέτεια (με την ιστορία της ομηρείας), ρομαντικό δράμα (με το αρκετά βεβιασμένο love story της τραγουδίστριας με τον μεγιστάνα) ή κοινωνικο-πολιτικό δράμα (με τους επαναστάτες που είχαν ως αρχικό σχέδιο την απαγωγή του Προέδρου της χώρας, καταλήγοντας όμως και οι ίδιοι όμηροι του ημι-αποτυχημένου σχεδίου τους); Το ίδιο το φιλμ μοιάζει να μπερδεύει τα είδη, αλλά κυριότερα τις προθέσεις του, χάνοντας έτσι μια αναγκαία ισορροπία και έναν πολυπόθητο ρυθμό που θα κρατούσε το ενδιαφέρον και το σασπένς του θεατή. Αντ’ αυτού, έχουμε μια απροσάρμοστη μίξη ειδών και τόνων, που ναι μεν καταφέρνει να κερδίσει τη συμπάθειά μας όσον αφορά τους χαρακτήρες, αποτυγχάνει ωστόσο να επιβάλει την εγκυρότητά της ως δυνατό, ολοκληρωμένο σύνολο. Το ουμανιστικό «μήνυμα» του «αν δώσουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε όλοι σαν άνθρωποι, ασχέτως χώρας, γλώσσας, χρώματος δέρματος, κοινωνικής τάξης και περιουσίας, ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος», δε, είναι δοσμένο με τόση αφέλεια που μπορεί να το βρεις μέχρι και συμπαθές ή (κατά σημεία) συγκινητικό, χωρίς φυσικά να πείθει στο φινάλε. Χωρίς να είναι η «τραγωδία» που προϊδεάζει η soprano της, παρ’ όλα αυτά, η ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί είναι δραματικά αποτυχημένη και καταδικασμένη να ξεχαστεί γρηγορότερα από ό,τι θα περίμενε κανείς.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Απρόσμενα καλό, διεθνές καστ που προσπαθεί να σώσει τον δημιουργό της ταινίας του από το αφηγηματικό μπέρδεμα που ο ίδιος δημιούργησε μέσα από ένα (έτσι κι αλλιώς) μέτριο αρχικό υλικό. Κατά καιρούς το επιτυγχάνει, διασώζοντας τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του ερμηνευτικού του σκέλους. Έτσι, μόνο αν είστε ορκισμένοι fans των πρωταγωνιστών, ίσως εκτιμήσετε λίγο περισσότερο αυτό το… πολυεθνικό δράμα το οποίο μιλά σε τόσο πολλές γλώσσες ώστε στο τέλος καταντά να χάνει την προσωπική του ταυτότητα.

MORE REVIEWS

ΡΟΜΑ

Στο Μεξικό των αρχών της δεκαετίας του ’70, μια πολυμελής οικογένεια αστών αποχαιρετά τον μπαμπά που φεύγει «ταξίδι για δουλειές», ενώ η αγαπημένη τους υπηρέτρια Κλεό ανακαλύπτει πως έχει μείνει έγκυος από ένα αγόρι που «εξαφανίζεται» με το που μαθαίνει τα νέα.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΑΠΟ ΔΩ

Τσιλιαδόροι αυθαίρετης οικοδομικής εργασίας παριστάνουν για μία μέρα τους κουλουρτζήδες σε δρομάκο. Μέσω απροόπτων, θα διέλθουν η σάρα και η μάρα. Τι θα πει ο στόμας τους; Εεε...

SPIDER-MAN: ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΡΑΧΝΟ-ΣΥΜΠΑΝ

Έπειτα από τσίμπημα μεταλλαγμένης αράχνης, έφηβος Νεοϋορκέζος μαθητής ανακαλύπτει πως έχει αποκτήσει υπερφυσικές ικανότητες παρόμοιες με αυτές του Spider-Man. Ενώνει τις δυνάμεις του με ένα τσούρμο εναλλακτικών αραχνο-ανθρώπων που καταφθάνουν από άλλες διαστάσεις και μαζί προσπαθούν να εξαλείψουν θανάσιμο κίνδυνο που απειλεί τους πάντες, σε όποια πραγματικότητα κι αν βρίσκονται.

Ο ΑΣΠΡΟΔΟΝΤΗΣ

Οι περιπέτειες του Ασπροδόντη, του μικρού λυκόσκυλου που γνώρισε το σκληρό, αλλά και το ευγενές πρόσωπο των ανθρώπων, σε ένα οπτικά πανέμορφο animation δια χειρός του βραβευμένου με Όσκαρ Αλεξάντρ Εσπιγκάρες.

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής της Αμερικανίδας δημοσιογράφου Μαρί Κόλβιν, η οποία εργαζόταν επί σειρά ετών ως πολεμική ανταποκρίτρια για τους Sunday Times. Ο βομβαρδισμός της πόλης Χομς κατά τον Συριακό Εμφύλιο ήταν το τελευταίο της reportage. Βασισμένο (φυσικά) σε αληθινά γεγονότα.