FreeCinema

Follow us

ATOMIC BLONDE (2017)

  • ΕΙΔΟΣ: Κατασκοπευτικό Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Λιτς
  • ΚΑΣΤ: Σαρλίζ Θέρον, Τζέιμς ΜακΑβόι, Έντι Μαρσάν, Τζον Γκούντμαν, Τόμπι Τζόουνς, Σοφία Μπουτέλα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 115'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ

Υπερ-πράκτορας της βρετανικής MI6, η Λορέιν Μπρότον αποστέλλεται στο διχασμένο, ταραγμένο Βερολίνο λίγες μέρες πριν την πτώση του τείχους, για να ανακτήσει ανεκτίμητη λίστα που κινδυνεύει να πέσει στα χέρια Ρώσων «συναδέλφων» της.

Αυτή η ταινία ξεκινά… τρέχοντας, με τον φόνο ενός άνδρα από έναν άλλο άνδρα. Πολύ σύντομα, όμως, καθώς η γεμάτη μώλωπες Λορέιν αναδύεται από το παγωμένο νερό της μπανιέρας της, αυτό το θρίλερ δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν συνιστά μια τυπική, macho υπόθεση. Στην ύπουλη ησυχία ενός μαρμάρινου μπάνιου, επίσης παγωμένου, έτσι όπως απεικονίζεται σε άσπρο και χλωμό μπλε, η Λορέιν στέκει γυμνή. Ωμή. Αφτιασίδωτη. Και περιεργάζεται τα τραύματά της, πριν ντυθεί και βγει στους δρόμους του Λονδίνου, συνοδεία των τίτλων αρχής. Ω, ναι, αυτή η ταινία είναι σίγουρα – και αποκλειστικά – δική της υπόθεση.

Από τη στιγμή που φτάνει στο αρχηγείο της MI6 και αρχίζει την αναφορά της στους προϊσταμένους της, η αφήγηση πατάει γκάζι. Ένα θανάσιμο παιχνίδι μυστικών, ψεμάτων, διπλών πρακτόρων και πολλαπλών προδοσιών ξεδιπλώνεται με ένα συνεχές πήγαιν’ έλα στον χρόνο, μεταξύ των σε φρενήρεις ρυθμούς έργων και ημερών της Λορέιν στο Βερολίνο, και την παγωμένη, ύπουλη ησυχία της αναφοράς της, δέκα μέρες μετά, στο Λονδίνο. Ένα πήγαιν’ έλα που γίνεται περιστασιακά κουραστικό, έτσι όπως προκύπτει, ενίοτε επιτηδευμένο και εκβιαστικό. Αλλά δεν πρόκειται να σκάσεις.

Βλέπεις, το soundtrack κλασικών πια 80’s τραγουδιών / ύμνων «απειλεί» διαρκώς να σε εκτινάξει από την καρέκλα σου, καθώς χτυπά… στην καρδιά σου τον ρυθμό των επί της οθόνης δρώμενων και συναισθημάτων. Οι εικόνες μεταφράζουν την αντιμαχία του άσπρου και του μαύρου στο comic «The Coldest City» των Άντονι Τζόνστον και Σαμ Χαρτ, στο οποίο βασίζονται, σε μια συναρπαστική, στιλπνή σύγκρουση ταιριαστά έντονων, παλλόμενων ή άτονων, ξεθωριασμένων βασικών χρωμάτων. Οι σώμα με σώμα συμπλοκές της Λορέιν εκτός από έμπειρα χορογραφημένες / σκηνοθετημένες (από τον έως πρόσφατα αποκλειστικά διάσημο με την ιδιότητα του stuntman Λιτς) διακρίνονται και από τον πρωτόγνωρο, αναπάντεχο ρεαλισμό που κάνει τη βία ακαταμάχητα διασκεδαστική, αλλά ταυτόχρονα σχεδόν διαδραστικά οδυνηρή, αντιαισθητική και εξουθενωτική (ιδιαίτερα στο κρεσέντο της απόδρασης από το Ανατολικό Βερολίνο, όταν η Λορέιν παλεύει μόνη εναντίων τριών αντιπάλων, πάνω-κάτω, πέρα-δώθε στους διαδρόμους, τα δωμάτια και τις σκάλες εγκαταλελειμμένου κτηρίου).

Είναι όμως η Θέρον που θα… σου αλλάξει τα φώτα! Έτσι όπως κανείς πριν. Όχι μόνο επειδή προφανώς γύρισε η ίδια (άνευ stunt double!) το 99,9% των να-σου-πέφτει-το-σαγόνι επικίνδυνων σκηνών της. Για μια ακόμη φορά (μετά το «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής») δεν εμπιστεύεται την ερμηνεία της στα λόγια αλλά στο σώμα της, απ’ άκρη σ’ άκρη. Ακάλυπτο, αμακιγιάριστο και αλογόκριτο, ή ντυμένο, βαμμένο και στιλάτο. Με την αλήθεια του χαρακτήρα της, όμως, πάντα φευγαλέα αντιληπτή, μοιραία ασύλληπτη και ρευστή. Η Λορέιν της ντύνεται ως γυναίκα απαράμιλλου, αριστοκρατικού γούστου, αλλά βρίζει, δέρνει και κουβαλά (περήφανα) τις μελανιές της ως σκληροτράχηλος, αδυσώπητος νταής. Αγαπά, κάνει έρωτα, ελκύει και έλκεται εξίσου από άνδρες και γυναίκες. Και αποκαλύπτει την αδιαμφισβήτητη ανθρωπιά της όταν σπάει την ψύχραιμη επιφάνειά της κι επιτρέπει στον εαυτό της λίγες στιγμές σιωπηλού θρήνου. Μόνη – ειλικρινής μόνο με τον θεατή, πέρα από την οθόνη.

Κι όλα αυτά πειστικά, αναμφίβολα, επιβλητικά, σε μια ηλικία (42 χρόνων) που στο Χόλιγουντ θεωρείται σχεδόν απαγορευτική για οποιονδήποτε ρόλο εκτός από εκείνον της… μητέρας. Πλάθει έτσι έναν απρόσμενα γοητευτικό και συνάμα απτό, αυθεντικό άνθρωπο, εντελώς απελευθερωμένο από κάθε είδους κλισέ, ταμπέλα ή όριο. Άφυλο, πανσεξουαλικό, διαχρονικό. Για χάρη της, δεν μπορείς παρά να κάνεις τα στραβά μάτια στα τρία διαφορετικά φινάλε αυτής της ταινίας, καθώς και στην ανεπαρκή και καθυστερημένη τελευταία ανατροπή.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Παρά την αδυναμία του να βάλει εύστοχη τελεία στα δρώμενα και τη συχνά αχρείαστα, επίπλαστα περίπλοκη δομή της αφήγησής του, τίποτα δεν μπορεί να σε αποτρέψει από το να απολαύσεις την εμπειρία της Σαρλίζ Θέρον σε τούτον το ρόλο, σε αυτό το ολόδικό της φιλμ, που της πήρε (και ως παραγωγού) πέντε ολόκληρα χρόνια για να κάνει πραγματικότητα. Ειδικά αν θυμάσαι ακόμα καλά τις εικόνες, τους ήχους και την ατμόσφαιρα των 80’s. Το πολύ και ρεαλιστικό ξύλο, ίσως; Μόνο;

MORE REVIEWS

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΝΕΓΡΟΣ ΣΟΥ

Μέσα από κείμενα του συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν, τούτο το ντοκιμαντέρ αναλύει την αμερικανική Ιστορία σε συσχετισμό με το ρατσιστικό συναίσθημα και τη βία κατά των μαύρων πολιτών, με άξονες την αντιμετώπιση του φυλετικού ζητήματος από το σινεμά του Χόλιγουντ και τρεις περιπτώσεις δολοφονημένων ηγετικών μορφών της πάλης για ίσα δικαιώματα στις ΗΠΑ.

LINES

Ελλάδα. Μια νύχτα κρίσης. Επτά άτομα, λυγίζοντας, καταφεύγουν στην ίδια hotline βοήθειας - αλλά δεν τους συνδέει μόνο αυτό. Μιλάτε, (δε) σας ακούμε...

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΨΑΡΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ

Ένας μικρός καρχαρίας «μπαμπού» θα κάνει τα πάντα προκειμένου να προστατέψει μια ντουζίνα καρχαριάκια από τα χέρια δυο ανήλικων λαθροκυνηγών, επιστρατεύοντας τη βοήθεια των πιστών του φίλων.

HAPPY END

Μεγαλοαστική οικογένεια της Βόρειας Γαλλίας έχει βυθιστεί στην απαθή εσωστρέφεια του πλούσιου βίου της. Αυτοκτονικός παππούς, εργασιομανής κόρη, άπιστος γιος, ανεπρόκοπος εγγονός, ένοχη εγγονή. Happy end; Last year.

ΑΡΔΕΝΝΕΣ

Δύο αδέλφια κακοποιοί χωρίζονται όταν μια ληστεία πάει στραβά και ο ένας καταλήγει στη φυλακή. Μερικά χρόνια μετά, ο άλλος έχει ακολουθήσει έναν «καθαρό» δρόμο, προφανώς και όχι το μοναδικό πράγμα το οποίο θα τους φέρει σε σύγκρουση.