FreeCinema

Follow us

ALIEN: COVENANT (2017)

  • ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Επιστημονικής Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρίντλεϊ Σκοτ
  • ΚΑΣΤ: Κάθριν Γουότερστον, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπίλι Κρούνταπ, Ντάνι ΜακΜπράιντ, Ντεμιάν Μπιτσίρ, Κάρμεν Ιτζόγκο, Τζούσι Σμόλετ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 122'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Το πλήρωμα του Covenant ταξιδεύει στο διάστημα με μερικές χιλιάδες εποίκους που ονειρεύονται να φτιάξουν μια νέα κοινωνία σε μακρινή άκρη του γαλαξία. Ένα σήμα, μάλλον από ανθρώπινο ον, θα τους βγάλει από την πορεία τους και θα τους οδηγήσει σε έναν εντελώς άγνωστο πλανήτη. Στο διάστημα κανείς δεν θα σε ακούσει να ουρλιάζεις «Είναι παγίδα!»…

Θα μπορούσα να είμαι λίγο πιο χαριστικός με τούτο εδώ μονάχα εάν η FOX αποφάσιζε να μην προσθέσει τη λέξη «Alien» στον τίτλο της ταινίας. Αλλά έκανε αυτό το… ολέθριο λάθος. Και το franchise έχασε, πια, κάθε είδος αξιοπιστίας και σεβασμού. Βασικά, θα ευχόμουν να υπήρχε και στη ρεαλιστική πραγματικότητα το iconic τέρας του Γκίγκερ και να «την έπεφτε» στον Ρίντλεϊ Σκοτ μία και καλή. Αλλά τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Οπότε μένει σε εμένα αυτός ο ρόλος, μέσω της κριτικής για το «Alien: Covenant». Θα είμαι σκληρός.

Το να σέβεσαι ένα franchise που «δημιούργησες» (άθελά σου, στην αρχή) είναι πολύ δύσκολη υπόθεση τη σήμερον ημέρα, ειδικά όταν το studio βρίσκει ξανά νέους τρόπους να το επανα-λανσάρει, φτάνοντας μέχρι και στην αισχρή δικαιολογία του prequel. Το 2010 γίναμε… τούμπανο από τη μυστικότητα γύρω από τον «Προμηθέα» και το εύλογο ερώτημα, αν θα ανήκει στην κλασική μυθολογία του τέρατος που ξεκλήρισε το πλήρωμα του Nostromo (πλην της Ρίπλεϊ), το 1979. Η εισαγωγή του προηγούμενου φιλμ γέννησε νέα ερωτήματα, τα οποία δεν απαντήθηκαν ποτέ, αφήνοντας το πλήρωμα του Prometheus έρμαιο σε μια εξέλιξη πλοκής λίγο-πολύ γνωστή: αθώοι γήινοι προσεγγίζουν άγνωστο πλανήτη για να γίνουν «ξενιστές» και να προστατεύσουν την ύπαρξη αυτού του φονικού, εξωγήινου πλάσματος. Το μόνο ενδιαφέρον πράγμα που μας λέει το «Covenant», λοιπόν, είναι ένα flashback που αφορά τον πολιτισμό του πλανήτη στον οποίο κατευθύνεται το πλήρωμα τούτου του… sequel του prequel (έλεος κάπου!), που συνδέεται με τη μορφή από εκείνη την εισαγωγή αλλά και τη μοίρα του Prometheus. Πρόκειται για ένα subplot που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ολόκληρο φιλμ, όμως ο Σκοτ το σκορπίζει στον άνεμο μέσα σε λίγα λεπτά, λες και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να δικαιολογήσει το background του παρόντος σκηνικού του.

Επιχειρώντας να ανανεώσει την όλη saga του «Alien», μπλέκει το γενεαλογικό δέντρο των Xenomorphs όχι μόνο ως προς το παρουσιαστικό τους αλλά και ως προς τις μεθόδους μεταφοράς του «σπόρου» τους εντός του ανθρώπινου σώματος, ακυρώνοντας με ελαφρώς ανόητο τρόπο την όλη διαδικασία του «αυγού» και του θρυλικού facehugger, για να φτάσει σε μεταλλάξεις που κάνουν το τερατώδες πλάσμα τού «Alien: Η Αναγέννηση» (1997) να δείχνει λιγότερο αστείο (και σαφώς πιο αδικημένο στην ιστορία του franchise). Στο «Covenant» ο Σκοτ δεν κρατά στα χέρια του μια νέα «τράπουλα» ουσιαστικών αλλαγών, αλλά μονάχα μερικά κρυμμένα τραπουλόχαρτα εύκολου εντυπωσιασμού που δεν πηγαίνουν τη saga πουθενά. Πέραν των διαφορετικών μεταλλάξεων / μορφών που παίρνουν τα πλάσματα (σε κάποια φάση θα νομίζεις ότι βλέπεις τον «Λαβύρινθο του Πάνα» του Γκιγέρμο ντελ Τόρο!), η ιστορία αυτο-επαναλαμβάνεται για να μας μάθει (και καλά) την προέλευση των Xenomorphs, αλλά το σενάριο εδώ δεν ταυτίζεται με καμία «θεωρία της εξέλιξης» και για να μην αποκαλύψει τις αδυναμίες του προσθέτει «παρενθέσεις» πλοκών που θα ήθελαν να μπερδέψουν τον θεατή, αλλά (ειδικά αν είσαι φανατικός οπαδός της saga) στην τελική θα θυμώσεις περισσότερο από ποτέ.

Το στοιχείο της «έκπληξης» το οποίο αφορά την παρουσία του ήρωα που υποδύεται ο Μάικλ Φασμπέντερ έχει «καεί» από τη στιγμή που επαναλήφθηκε το casting του ίδιου ηθοποιού για τον ρόλο του android, ενώ το twist της ταυτότητας μεταξύ David / Walter είναι τόσο παιδιάστικο που σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς από το κάθισμα και να εγκαταλείψεις την αίθουσα! Οι όποιες σημαίνουσες θεωρίες περί του «Δημιουργού» επανεμφανίζονται ως η απόλυτη (θρησκευτική) ύβρις αυτής της τεχνητής νοημοσύνης που θέλει να ταπεινώσει τον άνθρωπο και να παραδώσει τη σκυτάλη του κύκλου της ζωής σε ένα ανώτερο πλάσμα, πιο ικανό να επιβιώσει και ενδεχομένως να εξελιχθεί (υπό τις προσταγές του καινούργιου του «Θεού», πάντοτε). Το μπάχαλο που προκαλείται σε αυτό το σημείο είναι ανεκδιήγητα αφελές και θα βρει τους παλιούς fans σε διάθεση… μεγάλου αποχαιρετισμού. Ανεπιστρεπτί.

Ακόμη ένα… τερατώδες #fail του σεναρίου, είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους της εξέλιξης της ιστορίας, από την γυναίκα ηρωίδα (στο πρότυπο της Ρίπλεϊ) προς το αρσενικό android, η οποία μας απομακρύνει από το (μεταφορικό) μοτίβο της μητρικής φιγούρας (με το ανάλογο μαχητικό ένστικτο) προς τέρψιν της ειδωλοποίησης ενός ρομποτοειδούς το οποίο επιθυμεί να παραστήσει τον «Δημιουργό». Μοιάζει με προσβολή απέναντι στην προϊστορία (ή το… μέλλον, υπό κάποιο συγκεκριμένο οπτικό πρίσμα), αν το καλοσκεφτεί κανείς. Εκτός αν υποθέσουμε ότι η αποτυχία της αποστολής των David / Walter θα μας οδηγήσει στη γέννηση της αρχετυπικής ηρωίδας του διαστήματος. Όπως και να έχει, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε εκτενέστερα, διότι το… αλαλούμ των συμπερασμάτων θα φανερώσει με ανεπανόρθωτο τρόπο τις αδυναμίες (ή το κατάντημα) του εγχειρήματος των prequels της saga.

Το μεγάλο κρίμα που χρεώνω στον κυριολεκτικά άχρηστο ως σκηνοθέτη, πλέον, Σκοτ είναι ότι κάποτε δημιούργησε ένα αριστούργημα απλότητας που έφερε νέα πνοή στο σινεμά τού φανταστικού και σήμερα το έχει ρίξει πιο χαμηλά από ποτέ, μέσω μιας «Βαβέλ» υποτιθέμενων ανατροπών που μονάχα ανακυκλώνουν με εξευτελιστική ανοησία τα μοτίβα που ήδη γνωρίζουμε. Το «Alien» του 1979 ήταν μια περιπέτεια επιβίωσης στο διάστημα. Το «Alien: Covenant» είναι μα απόπειρα επιβίωσης του franchise που καταλήγει σε ρουτινιάρικο φιάσκο. Κάθε επόμενη φορά και χειρότερο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μια από τα ίδια. Εντελώς! Άλλο πλήρωμα, πιο μπερδεμένες λεπτομέρειες στην εξέλιξη της ιστορίας, πιο αποτυχημένο αποτέλεσμα, μέχρι να δούμε και το επόμενο, βέβαια (διότι πρέπει να γίνει τριλογία και τούτη η σειρά των prequels). Το στοιχείο του τρόμου έχει… ξενερώσει εντελώς, παρά την αυξημένη ποσότητα αίματος και διαμελισμών (από το καθόλου του original, στο «πάρτε κουβάδες μπας και το σώσουμε» του παρόντος). Ούτε καν χαρακτήρες, ούτε καν θυμάσαι πώς λένε ποιον από το πλήρωμα, ούτε σου καίγεται καρφάκι για τη σειρά με την οποία θα πεθάνουν. Διότι γνωρίζεις ότι θα πεθάνουν. Έχεις δει και τα προηγούμενα, διάβολε! Μόνο αν γεννήθηκες χθες δεν θα αντιληφθείς το ναυάγιο που αποκαλούν «Alien: Covenant».

MORE REVIEWS

ROUGH NIGHT

ΠΑΡΤΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Φιλενάδες από το κολέγιο πάνε για bachelorette στο Μαϊάμι, πλακώνονται στα ποτά και τα ναρκωτικά, «παραγγέλνουν» male stripper και μένουν με ένα… πτώμα στα χέρια! Πώς θα τον ξεφορτωθούν χωρίς να μπλέξουν με αστυνομίες και… φυλακές;

Tarde para la ira

Η ΟΡΓΗ ΕΝΟΣ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Μοναχικός και λιγομίλητος άνδρας ρίχνει τα δίχτυα του σε γυναίκα που εργάζεται σε συνοικιακό bar της Μαδρίτης. Όταν ο σύζυγός της αποφυλακίζεται μετά από οκτώ χρόνια εγκλεισμού, γίνεται πλέον φανερό πως ο απώτερος σκοπός του δεν ήταν απλά η σύναψη μιας παράνομης σχέσης, αλλά κάτι πολύ πιο σύνθετο.

The Zookeeper's Wife

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ

Η πραγματική ιστορία του Γιάν Ζαμπίνσκι και της συζύγου του Αντονίνα, που κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 κατάφεραν να σώσουν περισσότερους από τριακόσιους Εβραίους χρησιμοποιώντας τον ζωολογικό τους κήπο ως κάλυψη για τη φυγάδευσή τους.

L’ORA LEGALE

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ

Σε μια μικρή, παραθαλάσσια πόλη της Σικελίας, απηυδισμένοι από την άθλια ποιότητα ζωής και τα σκάνδαλα των Αρχών, οι κάτοικοι εκλέγουν ως νέο Δήμαρχο έναν νομοταγή καθηγητή που υπόσχεται να φέρει την αλλαγή. Εκείνος θα τηρήσει τις υποσχέσεις του, αλλά όλη η πόλη… θα επαναστατήσει μπροστά στις απαιτήσεις τήρησης του κάθε κανόνα!

SUDDENLY #6_cover_690x370

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: DOUBLE FEATURE

Το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για έκτη συνεχόμενη χρονιά και τα βλέπει… διπλά! Για μία ολόκληρη εβδομάδα, δύο αγαπημένα θερινά σινεμά του κέντρου της Αθήνας παρουσιάζουν τη διοργάνωση του FREE CINEMA και εικοσιοκτώ ταινίες που θα δώσουν την ευκαιρία στο κοινό της πόλης να θυμηθεί τι θα πει ψυχαγωγία και μεγάλη οθόνη… εκεί έξω!

MR KLEIN

MR KLEIN

Χοροράδικο «Alien» με το τέρας σε ρόλο… γκεστ σταρ; Να λέτε ευτυχώς που δεν έχω δεύτερο σαγόνι, γιατί… θα δαγκώσω κανέναν. Άσχημα!

ΝΕΑ